Και καπνόν αποθρώσκοντα…

9.05.2017

ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ

ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ

ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ...

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

 

Τον δίδαξα τον Όμηρo χρόνια πολλά

(δάσκαλος  γαρ) «και καπνόν αποθρώσκοντα…»

Ανέλυσα, επίσης, χρόνια πολλά, τις μακρινές Ιθάκες του Καβάφη.

Μέχρι που σε αντίκρυσα, όμηρε λαθραίε βίε.

Με το πυρπολημένο βλέμμα του νεανικού σου ίμερου.

Ν’ ατενίζεις το αραγμένο καράβι στο γυμνό σου λιμάνι

της αβάπτιστης ώρας…

Πού είναι η γη σου; Ποια η πατρίδα σου, λαθραίε βίε;

Σε βλέπω, με τον καπνό απ’ τα καμμένα σου όνειρα

άνω θρώσκοντα, άνθρωπε

χωρίς όνομα, χωρίς Ιθάκη, χωρίς εστία…

«Αύριο, όλο αύριο», κλαίγανε τα μαυρισμένα σου μάτια,

«Τώρα, ποτέ». Κι αυτό το αύριο ποτές δεν ξημερώνει.

Το καράβι σαλπάρει και πάλι αδειανό

απ’ το μαύρο σαρκίο σου. Το σάλτο σου πάνω απ’ το κιγκλίδωμα

δεν φτάνει ως τον ουρανό, λαθραίε μου βίε.

Δεν φτάνει ως εκεί που χάνεται o καπνός απ’ το φουγάρο του πλοίου.

Δεν έχει γη της επαγγελίας για σε,

της καταγγελίας μονάχα, μιας αγγελίας στα αζήτητα.

 

Έχω αράξει κι εγώ, όμηρε λαθραίε μου βίε,

εγώ, των  Ομήρειων Παθών ο διδάσκαλος.

Δεν έχω κρύπτη αθέατη και σπηλιά να σε κρύψω.

Σε ποια νησίδα ψυχής να σε πάω;

Σε ποια νεφέλη ουρανού;

Της θνητής μου της φύσης μ’ απόμεινε κλήρος

μια λωρίδα πατρώας μου γης να ταφεί το νεκρό όνειρό μου.

 

Καίει μέσα μας -στη θυμέλη ελπίδας-

η φωτιά της Αγάπης, λαθραίε μου βίε.

«Νόστιμον ήμαρ» για μας:

Μια ουράνια -αλληλέγγυα- αγκάλη. Μια εστία ψυχών.

 

Αχ, και να σήκωνε άγκυρα ο ουρανός!...

Το πιστεύεις, λαθραίε μου βίε. Ναι, το πιστεύεις.

Όχι, δεν είναι θανάτου καπνός αυτό που ψηλά ανεβαίνει…

Είναι ο ουράνιος θόλος -στο γήινο μαύρο σου βλέμμα-

που σήκωσε άγκυρα…Σταυρωμένος στη σκλάβα μου ζήση

δεν θα πάψω ποτέ να κραυγάζω, λαθραίε μου βίε,

Και όμως, κινείται! Και όμως, κινείται!

 

Α' Έπαινος  5ου  Πανελλήνιου  Ποιητικού  Διαγωνισμού  2011

Φιλολογικού και λογοτεχνικού ομίλου Αγρινίου

«Κωνσταντίνος Χατζόπουλος»

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Μπαλάντα στους ένδοξους ποιητές του αιώνα

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο μανεκέν...

Ο χρόνος κι ο καιρός

Ο χρόνος κι ο καιρός

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει   Γιατί...

Acqua

Acqua

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα κοιτάνε...

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Ο κοσμικός ταξιδιώτης

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Monty

Monty

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με

Πέρνα με

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα. Ξημέρωμα...

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η Λήθη του Είναι και του Φαίνεσθαι

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου