Και καπνόν αποθρώσκοντα…

9.05.2017

ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ

ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ

ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ...

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

 

Τον δίδαξα τον Όμηρo χρόνια πολλά

(δάσκαλος  γαρ) «και καπνόν αποθρώσκοντα…»

Ανέλυσα, επίσης, χρόνια πολλά, τις μακρινές Ιθάκες του Καβάφη.

Μέχρι που σε αντίκρυσα, όμηρε λαθραίε βίε.

Με το πυρπολημένο βλέμμα του νεανικού σου ίμερου.

Ν’ ατενίζεις το αραγμένο καράβι στο γυμνό σου λιμάνι

της αβάπτιστης ώρας…

Πού είναι η γη σου; Ποια η πατρίδα σου, λαθραίε βίε;

Σε βλέπω, με τον καπνό απ’ τα καμμένα σου όνειρα

άνω θρώσκοντα, άνθρωπε

χωρίς όνομα, χωρίς Ιθάκη, χωρίς εστία…

«Αύριο, όλο αύριο», κλαίγανε τα μαυρισμένα σου μάτια,

«Τώρα, ποτέ». Κι αυτό το αύριο ποτές δεν ξημερώνει.

Το καράβι σαλπάρει και πάλι αδειανό

απ’ το μαύρο σαρκίο σου. Το σάλτο σου πάνω απ’ το κιγκλίδωμα

δεν φτάνει ως τον ουρανό, λαθραίε μου βίε.

Δεν φτάνει ως εκεί που χάνεται o καπνός απ’ το φουγάρο του πλοίου.

Δεν έχει γη της επαγγελίας για σε,

της καταγγελίας μονάχα, μιας αγγελίας στα αζήτητα.

 

Έχω αράξει κι εγώ, όμηρε λαθραίε μου βίε,

εγώ, των  Ομήρειων Παθών ο διδάσκαλος.

Δεν έχω κρύπτη αθέατη και σπηλιά να σε κρύψω.

Σε ποια νησίδα ψυχής να σε πάω;

Σε ποια νεφέλη ουρανού;

Της θνητής μου της φύσης μ’ απόμεινε κλήρος

μια λωρίδα πατρώας μου γης να ταφεί το νεκρό όνειρό μου.

 

Καίει μέσα μας -στη θυμέλη ελπίδας-

η φωτιά της Αγάπης, λαθραίε μου βίε.

«Νόστιμον ήμαρ» για μας:

Μια ουράνια -αλληλέγγυα- αγκάλη. Μια εστία ψυχών.

 

Αχ, και να σήκωνε άγκυρα ο ουρανός!...

Το πιστεύεις, λαθραίε μου βίε. Ναι, το πιστεύεις.

Όχι, δεν είναι θανάτου καπνός αυτό που ψηλά ανεβαίνει…

Είναι ο ουράνιος θόλος -στο γήινο μαύρο σου βλέμμα-

που σήκωσε άγκυρα…Σταυρωμένος στη σκλάβα μου ζήση

δεν θα πάψω ποτέ να κραυγάζω, λαθραίε μου βίε,

Και όμως, κινείται! Και όμως, κινείται!

 

Α' Έπαινος  5ου  Πανελλήνιου  Ποιητικού  Διαγωνισμού  2011

Φιλολογικού και λογοτεχνικού ομίλου Αγρινίου

«Κωνσταντίνος Χατζόπουλος»

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου