Και καπνόν αποθρώσκοντα…

9.05.2017

ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ

ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ

ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ...

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

 

Τον δίδαξα τον Όμηρo χρόνια πολλά

(δάσκαλος  γαρ) «και καπνόν αποθρώσκοντα…»

Ανέλυσα, επίσης, χρόνια πολλά, τις μακρινές Ιθάκες του Καβάφη.

Μέχρι που σε αντίκρυσα, όμηρε λαθραίε βίε.

Με το πυρπολημένο βλέμμα του νεανικού σου ίμερου.

Ν’ ατενίζεις το αραγμένο καράβι στο γυμνό σου λιμάνι

της αβάπτιστης ώρας…

Πού είναι η γη σου; Ποια η πατρίδα σου, λαθραίε βίε;

Σε βλέπω, με τον καπνό απ’ τα καμμένα σου όνειρα

άνω θρώσκοντα, άνθρωπε

χωρίς όνομα, χωρίς Ιθάκη, χωρίς εστία…

«Αύριο, όλο αύριο», κλαίγανε τα μαυρισμένα σου μάτια,

«Τώρα, ποτέ». Κι αυτό το αύριο ποτές δεν ξημερώνει.

Το καράβι σαλπάρει και πάλι αδειανό

απ’ το μαύρο σαρκίο σου. Το σάλτο σου πάνω απ’ το κιγκλίδωμα

δεν φτάνει ως τον ουρανό, λαθραίε μου βίε.

Δεν φτάνει ως εκεί που χάνεται o καπνός απ’ το φουγάρο του πλοίου.

Δεν έχει γη της επαγγελίας για σε,

της καταγγελίας μονάχα, μιας αγγελίας στα αζήτητα.

 

Έχω αράξει κι εγώ, όμηρε λαθραίε μου βίε,

εγώ, των  Ομήρειων Παθών ο διδάσκαλος.

Δεν έχω κρύπτη αθέατη και σπηλιά να σε κρύψω.

Σε ποια νησίδα ψυχής να σε πάω;

Σε ποια νεφέλη ουρανού;

Της θνητής μου της φύσης μ’ απόμεινε κλήρος

μια λωρίδα πατρώας μου γης να ταφεί το νεκρό όνειρό μου.

 

Καίει μέσα μας -στη θυμέλη ελπίδας-

η φωτιά της Αγάπης, λαθραίε μου βίε.

«Νόστιμον ήμαρ» για μας:

Μια ουράνια -αλληλέγγυα- αγκάλη. Μια εστία ψυχών.

 

Αχ, και να σήκωνε άγκυρα ο ουρανός!...

Το πιστεύεις, λαθραίε μου βίε. Ναι, το πιστεύεις.

Όχι, δεν είναι θανάτου καπνός αυτό που ψηλά ανεβαίνει…

Είναι ο ουράνιος θόλος -στο γήινο μαύρο σου βλέμμα-

που σήκωσε άγκυρα…Σταυρωμένος στη σκλάβα μου ζήση

δεν θα πάψω ποτέ να κραυγάζω, λαθραίε μου βίε,

Και όμως, κινείται! Και όμως, κινείται!

 

Α' Έπαινος  5ου  Πανελλήνιου  Ποιητικού  Διαγωνισμού  2011

Φιλολογικού και λογοτεχνικού ομίλου Αγρινίου

«Κωνσταντίνος Χατζόπουλος»

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι 10 χωρισμοί

Οι 10 χωρισμοί

ΟΙ 10 ΧΩΡΙΣΜΟΙ (εφηβικό σατιρικό)   Πρώτη φορά χωρίσανε, όταν ήμουνα 9, Αυτός έπαιζε χαρτιά, Αυτή όλο να φωνάζει, έφυγε για κανά μήνα, αλλά γύρισε κλαμένος και τα βρήκαν φυσικά. Μα η 2η φορά ήρθε μετά από λίγους μήνες, έλειψε όλο το βράδυ, κι όταν ήρθε το πρωί, τον...

Η Ήττα

Η Ήττα

Και τελικά πες μου. Γιατί να πετάξω; Ποιος ο λόγος τα σύννεφα να φτάσω; Έκανα το πρώτο βήμα και τόλμησα, έκανα το πρώτο άλμα με τόσες προσδοκίες. Τόσα σενάρια πιθανά, τόσες ελπίδες επιθυμητές. Αλλά, ξέχασα ότι η ζωή δεν είναι ποτάμι που κυλάει όπως επιθυμώ. Έκανα την...

O κόσμος μας

O κόσμος μας

Πόσο μικρή στα αλήθεια, μοιάζει η ζωή; Πόσο ασύστολα, παλεύει με τον χρόνο; σαν συμπυκνώνεται, σε μια μόνο στιγμή σε ένα παιχνίδι, που σε βρίσκει πάντα μόνο.   Πόσο μικρός μοιάζει ο κόσμος μας, αλήθεια;  σε ένα σύμπαν που ατέλειωτο φαντάζει όταν το συναίσθημα,...

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Άνταμ Τολέντο: Καρδιά μου θυμήσου να γυρίσεις σπίτι νωρίς

Μπορείς να με λες Αδάμ ή ό, τι σου αρέσει Λέω στον φίλο μου Ρούμπιν στο όνειρό μου   Ξέρεις τι εννοώ Ρούμπιν Δώσε μου την εντολή σου Δώσε μου τις παραγγελίες σου   Είμαστε και τα δύο παιχνιδιάρικα παιδιά που συμπεριφέρονται σαν ενήλικες που θέλουν να γίνουν διάσημοι...

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Αμείωτη ταλάντωση

Αμείωτη ταλάντωση

Και σιγανά είπε: «Είμαι λυπημένη Έχω κατάθλιψη Χρειάζομαι βοήθεια  την χρειάζομαι τώρα Γιατί είμαι εδώ πνιγμένη  Σε μία θάλασσα από ατυχή συμβάντα  και λάθος υποθέσεις Τη θεραπεύεις; Αυτή την έλλειψη γνώσεων που κυλά στα δικά μου  τα γονίδια Τη μαγεύεις; Την μάζωξη...

Εν συντομία

Εν συντομία

Σκηνοθετούσε τη ζωή αρνιόταν την ανατομία του χρόνου ερωτοτροπούσε με τα προσωποποιημένα όνειρα βάδιζε πάνω σε θραύσματα νεκρών τρεφόταν με άγριο ρεαλισμό αγαπούσε τις πληγές των εβένινων πλασμάτων μετρούσε τις γραμμές του πεπρωμένου πάντα κατέληγαν σε θηλιές άγγιζε...

Γόρδιος δεσμός

Γόρδιος δεσμός

Δεκαπέντε πουλιά σε χρώμα χακί τα φτερά μας ξύρισαν σήμερα. Αναπνεύσαμε κάπως βαριά Αργά το απόγευμα Ιούνη του ‘20 σαν πέρασαν τα θεριά στον αέρα τρώγοντας τις σκεπές απ' τις παλιές οικοδομές. Τις σκέψεις κάρφωσαν σαν πόνο στο στομάχι κι ας είπαν άσκηση πως ήταν....

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου