Και καπνόν αποθρώσκοντα…

9.05.2017

ΑΥΤΑΡ ΟΔΥΣΣΕΥΣ ΙΕΜΕΝΟΣ ΚΑΙ

ΚΑΠΝΟΝ ΑΠΟΘΡΩΣΚΟΝΤΑ

ΝΟΗΣΑΙ ΗΣ ΓΑΙΗΣ, ΘΑΝΕΕΙΝ ΙΜΕΙΡΕΤΑΙ...

ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣΕΙΑ

 

Τον δίδαξα τον Όμηρo χρόνια πολλά

(δάσκαλος  γαρ) «και καπνόν αποθρώσκοντα…»

Ανέλυσα, επίσης, χρόνια πολλά, τις μακρινές Ιθάκες του Καβάφη.

Μέχρι που σε αντίκρυσα, όμηρε λαθραίε βίε.

Με το πυρπολημένο βλέμμα του νεανικού σου ίμερου.

Ν’ ατενίζεις το αραγμένο καράβι στο γυμνό σου λιμάνι

της αβάπτιστης ώρας…

Πού είναι η γη σου; Ποια η πατρίδα σου, λαθραίε βίε;

Σε βλέπω, με τον καπνό απ’ τα καμμένα σου όνειρα

άνω θρώσκοντα, άνθρωπε

χωρίς όνομα, χωρίς Ιθάκη, χωρίς εστία…

«Αύριο, όλο αύριο», κλαίγανε τα μαυρισμένα σου μάτια,

«Τώρα, ποτέ». Κι αυτό το αύριο ποτές δεν ξημερώνει.

Το καράβι σαλπάρει και πάλι αδειανό

απ’ το μαύρο σαρκίο σου. Το σάλτο σου πάνω απ’ το κιγκλίδωμα

δεν φτάνει ως τον ουρανό, λαθραίε μου βίε.

Δεν φτάνει ως εκεί που χάνεται o καπνός απ’ το φουγάρο του πλοίου.

Δεν έχει γη της επαγγελίας για σε,

της καταγγελίας μονάχα, μιας αγγελίας στα αζήτητα.

 

Έχω αράξει κι εγώ, όμηρε λαθραίε μου βίε,

εγώ, των  Ομήρειων Παθών ο διδάσκαλος.

Δεν έχω κρύπτη αθέατη και σπηλιά να σε κρύψω.

Σε ποια νησίδα ψυχής να σε πάω;

Σε ποια νεφέλη ουρανού;

Της θνητής μου της φύσης μ’ απόμεινε κλήρος

μια λωρίδα πατρώας μου γης να ταφεί το νεκρό όνειρό μου.

 

Καίει μέσα μας -στη θυμέλη ελπίδας-

η φωτιά της Αγάπης, λαθραίε μου βίε.

«Νόστιμον ήμαρ» για μας:

Μια ουράνια -αλληλέγγυα- αγκάλη. Μια εστία ψυχών.

 

Αχ, και να σήκωνε άγκυρα ο ουρανός!...

Το πιστεύεις, λαθραίε μου βίε. Ναι, το πιστεύεις.

Όχι, δεν είναι θανάτου καπνός αυτό που ψηλά ανεβαίνει…

Είναι ο ουράνιος θόλος -στο γήινο μαύρο σου βλέμμα-

που σήκωσε άγκυρα…Σταυρωμένος στη σκλάβα μου ζήση

δεν θα πάψω ποτέ να κραυγάζω, λαθραίε μου βίε,

Και όμως, κινείται! Και όμως, κινείται!

 

Α' Έπαινος  5ου  Πανελλήνιου  Ποιητικού  Διαγωνισμού  2011

Φιλολογικού και λογοτεχνικού ομίλου Αγρινίου

«Κωνσταντίνος Χατζόπουλος»

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θα σε περιμένω

Θα σε περιμένω

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου