Καφέ “Όνειρο”

20.03.2017

-Παναγιώτη το κορίτσι μας πού είναι;

-Και πού να ξέρω εγώ; Μάντης είμαι; Ή μου δίνει αναφορά για το πού θα πάει κάθε φορά!

-Καλέ ντε, δε σου είπαμε και τίποτα. Το κορίτσι να δούμε θέλαμε. Παρέξενε!

Ο Παναγιώτης -ετών 77- έρχεται κάθε απόγευμα στο καφέ «Όνειρο». Το καφέ αυτό για καφετέρια νεολαίας ξεκίνησε. Με τις τηλεοράσεις του, τις νοβες του, τα δεκάδες ονόματα καφέδων του και τα μπέργκερς του. Ο Πέτρος -ετών 45- είχε πιάσει λέει τον παλμό της περιοχής. «Θα το κάνω στέκι Παναγιώτη. Τα πιτσιρίκια θα έρχονται για τις κοπάνες τους και τα φοιτητάκια για την ερωτοφωλιά τους ή τα παιχνίδια τους. Κοίτα! Πήρα και μια κοπέλα μούρλια. Να πέφτουν τα σορόπια για δαύτην να κονομάμε».

Το «Όνειρο». Πράγματι όνειρο ήταν. «Όνειρο θερινής νυκτός Πέτρο» του έλεγε ο Παναγιώτης σαν τον είδε να κρεμά την πινακίδα και εκείνος τον στραβοκοίταξε. «Καλά βρήκα άνθρωπο να καταλάβει. Εσύ πού να ξέρεις από πιτσιρίκια! Δες εμένα που έχω τρία αγόρια. Αυτά θέλουν!» του έλεγε πληγώνοντάς τον έτσι ξεδιάντροπα και φέρνοντάς τον στην απέναντι μεριά. Εκείνων που δεν ξέρουν…

Το καφέ «Όνειρο έγινε τελικά, το καφενείο «Όνειρο» και δε μάζεψε καμιά πιτσιρικαρία όπως ονειρευόταν ο Πέτρος, αλλά μάζεψε όλους εκείνους που ξέρουν και δεν ξέρουν, τα γεροντάκια της γειτονιάς παρατημένα και μη. Το καταλάβαινες εύκολα από το ατσαλάκωτο πουκάμισο, την κολόνια και το φρεσκοπλυμένο μαντήλι, ποια από δαύτα είχανε από πίσω τους κυράδες ή ανθρώπους να τους νοιάζονται. Ο Παναγιώτης δεν ήταν από εκείνους κι όσο κι αν έπλενε ο ίδιος τα ρούχα του, όσο καθαρός και να ήταν, μύριζε μοναξιά από χιλιόμετρα. Μοναδική του παρηγοριά το καφέ «Όνειρο» κι ο φίλος του ο Αριστείδης. Που πότε τον θύμωνε, πότε τον έκανε να γελά και πότε να ξεχνιέται. Και πότε όλα μαζί. Όπως τώρα.

-Δηλαδή δεν την είδες καθόλου;

-Τι θα γίνει ρε Αριστείδη; Για ποιον με πέρασες; Πού να ξέρω εγώ πού είναι η Μαρία. Ώχου…

Κοιτούσε ανήσυχος στο καφενείο. Τούτο το «Όνειρο» δεν είχε μόνο τον Αριστείδη, κακά τα ψέματα. Είχε και εκείνην, τη λεύκα του. Τη Μαρία. Σα λεύκα έμοιαζε. Ψηλή, λεπτή με δέρμα λευκό. Σαν περπάταγε, τα μαλλιά της ανέμιζαν σαν τα φύλλα της λεύκας. Σερβιτόρα σου λέει. Με δίπλωμα αγγλικής και γαλλικής φιλολογίας. Μάνα άρρωστή, πατέρας εξαφανισμένος. Αδέρφια τρία και μικρά κι εκείνη η λεύκα η μεγάλη που άπλωνε τα κλαδιά της και τους έκανε σκιά.

Ερχόταν και καθόταν δίπλα του όταν δεν είχε κόσμο. «Σαν παππού μου σε έχω» του έλεγε. Κι εκείνος της έλεγε ιστορίες από τα παλιά. «Δεν ερωτεύτηκες ποτέ Παναγιώτη;», του είπε μια φορά στεναχωρημένη. «Ερωτεύτηκα Μαρία μου. Ερωτεύτηκα. Ποιος γλιτώνει;» έλεγε και βράχνιαζε η φωνή του. «Και; Πού είναι;» του έλεγε η Μαρία. Κι εκείνος έδειχνε με το δάχτυλό του ψηλά στον ουρανό. Του ‘πιανε το χέρι και το χάιδευε γλυκά. Κι ύστερα το έβαζε πάνω στην καρδιά της. «Παντού είναι. Στις καρδιές όλων. Να και σε εμένα που σε αγαπώ Παναγιώτη σαν παππού μα και σαν πατέρα μου». Βούρκωνε κι εκείνος. Μια που γινόταν παππούς και μια που γινόταν πατέρας. Τίποτα από τούτα δεν αξιώθηκε να ακούσει. Κι εκείνη, η λεύκα του, γινόταν η κόρη του και η εγγονή του. Και τι δε θα έδινε να τη δει άλλη μια φορά μα το ήξερε πως δε θα έρθει πια. «Παναγιώτη, αν δεις ότι δεν έρθω μια μέρα, πάει να πει πως το αποφάσισα να πετάξω». «Να πετάξεις;» της έλεγε εκείνος με αγωνία. «Όχι εκεί πάνω. Μη φοβάσαι», του έλεγε γελώντας. «Μα να… κοίτα… εδώ στα χέρια μου έχω φτερά. Ακόμα είναι μικρά. Αφτέρουγη νιώθω ακόμα. Μια σπρωξιά θέλω από τη μάνα τη ζωή και θα φύγω». Του άρεσε τούτο που άκουγε. Κι ας τον πόναγε βαθιά.  Σε δικές του πληγές. Την φανταζόταν να βγάζει τις ρίζες από το χώμα και να πετά. Στον ουρανό. Ένα δέντρο αερικό.

-Παναγιώτη αυτό μου το έδωσε η Μαρία… η Μαρία που μας άφησε στα κρύα του λουτρού να σερβίρουμε εμείς τους καφέδες σας, του ‘πε ο Πέτρος δυνατά και έφυγε θυμωμένος, διακόπτοντας τις σκέψεις του.

Το άνοιξε όπως ξετυλίγει ένα παιδί μια καραμέλα. Το ξετύλιξε και ένιωσε τη γλύκα. Μια γεύση από πορτοκάλι και φράουλα.

«Παναγιώτη, δυνάμωσαν. Είμαι έτοιμη. Εκεί ψηλά θα πετάω και για σένα. Η κόρη σου και η εγγονή σου μαζί. Σε αγαπώ».

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

12 σχόλια

12 Σχόλια

  1. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Το Μπράβο δεν γίνεται ποτέ ρουτίνα. Μπράβο και πάλι!

    Απάντηση
  2. Rea Zacharia

    Ένα όνειρο, Μάχη μου. Νοσταλγικό, γλυκό, με φτερά που δυνάμωσαν και γεύση πορτοκάλι και φράουλα <3

    Απάντηση
  3. Χριστίνα Σουλελέ

    ΄Ενα όμορφο όνειρο γεμάτο μυρωδιές και γλυκές γεύσεις. Μπράβο Μάχη!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Πολύ πολύ όμορφο Μάχη μου..γλυκιά η αίσθηση που αφήνει..να είσαι καλά…την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  5. Σοφία Ντούπη

    Πολύ συγκινητικό το κείμενό σου Μάχη μου…Καινούργιο…κι όμως έχει μέσα του και κάτι από τα παλιά! Σαν γλυκό του κουταλιού! Μου άφησε τη γεύση από το γλυκό τριαντάφυλλο της γιαγιάς μου, που μ’ έκανε να αναρωτιέμαι πάντα πως γίνεται να χωράει τόση μαγεία σε ένα τόσο μικρό βαζάκι!!! Μαγικό…όπως μόνο εσύ ξέρεις!!! Την αγάπη μου!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    Ο καθένας από εμάς για να κρατηθεί στη ζωή πρέπει να έχει το δικό του όνειρο και να το χρωματίσει αναλόγως. Ένα ζεστό, ονειρεμένο κείμενο. Πολύ όμορφο Μάχη μου. Μπράβο σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου