Select Page

Κενό

Κενό

Δεν ξανάδαν φως αυτά τα μάτια.
Μόνο το απέραντο κενό
και ένα γιασεμί γερτό στο παραθύρι,
με θέα την ερημιά.

Και η νύχτα έμεινε παντοτινή στο περβάζι του παραθύρου μου.
Δίχως άστρο, δίχως αγέρα, δίχως ουρανό.

Και το φεγγάρι που ελπίζεις,
δε θα ’ρθει,
χάθηκε πια.

Γιατί οι ελπίδες πουθενά δε χρησιμεύουν.
Είναι χαρτιά και καίγονται,
απ’ τη φωτιά του άπιαστου ονείρου.

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια με αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Συνήθως είναι με ένα βιβλίο στο χέρι. Πού και πού γράφει. Έργα της υπάρχουν στον δικτυακό τόπο tovivlio.net, στα συλλογικά "ιστορίες μπονσάι" και "καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017" (εκδόσεις τοβιβλίο), αλλά και στη νουάρ ανθολογία "Τα μπλουζ της πόλης" (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές).

5 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Μπράβο Αντια.Είσαι αστέρι.Αυτά είναι τα απραγματοποιητα όνειρα μας,οι χαμένες ελπίδες μας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος