Select Page

Κενό

Κενό

Δεν ξανάδαν φως αυτά τα μάτια.
Μόνο το απέραντο κενό
και ένα γιασεμί γερτό στο παραθύρι,
με θέα την ερημιά.

Και η νύχτα έμεινε παντοτινή στο περβάζι του παραθύρου μου.
Δίχως άστρο, δίχως αγέρα, δίχως ουρανό.

Και το φεγγάρι που ελπίζεις,
δε θα ’ρθει,
χάθηκε πια.

Γιατί οι ελπίδες πουθενά δε χρησιμεύουν.
Είναι χαρτιά και καίγονται,
απ’ τη φωτιά του άπιαστου ονείρου.

_

γράφει η Άντια Αδαμίδου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Γεννημένη μια ζεστή μέρα του Δεκέμβρη είκοσι χρόνια πριν, ψάχνει πάντα τη ζέστη στο κρύο και το κρύο στη ζέστη. Διαβάζει μετά μανίας. Τα πρωινά τραγουδάει και τα βράδια κοιτάει τ' αστέρια. Λειτουργεί με μουσική, καφεΐνη, λέξεις κι όνειρα.

5 Σχόλια

  1. Ανώνυμος

    Μπράβο Αντια.Είσαι αστέρι.Αυτά είναι τα απραγματοποιητα όνειρα μας,οι χαμένες ελπίδες μας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Follows

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!