Κλέφτης ονείρων

Δημοσίευση: 22.04.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

 

Όνειρο! Μια λέξη που σε πολλούς προκαλεί ωραία συναισθήματα. Πολλές είναι οι φορές που ακούς από κάποιον να σου λέει «να κυνηγάς τα όνειρα σου». Τι γίνεται όμως όταν το όνειρο γίνεται ελπίδα και η ελπίδα καημός;

Η κυρά Θεοδώρα από μικρή ονειρευόταν να κάνει τη δική της οικογένεια με πολλά παιδιά. Στα είκοσι οκτώ της χρόνια παντρεύτηκε τον κύριο Κοσμά. Φαίνονταν όλα τόσο ωραία στο γάμο τους! Όλοι τους ζήλευαν για το πόσο αγαπημένοι ήταν! Και οι δύο τους επιθυμούσαν να κάνουν ένα παιδί. Έκαναν αρκετές προσπάθειες για να κάνουν το δικό τους παιδί χωρίς όμως να τα καταφέρουν. Τα χρόνια περνούσαν και οι ελπίδες για να κάνουν το δικό τους παιδί λιγόστευαν.

Και όταν πλέον η κυρά Θεοδώρα έκανε τις δικές της σκέψεις ότι δεν ήταν γραφτό να αποκτήσει το δικό της παιδί, την ίδια στιγμή ακούει στις ειδήσεις ότι ένα νεαρό ζευγάρι έχασε τη ζωή του σε τροχαίο δυστύχημα και άφησαν πίσω τους το μόλις 7 μηνών αγοράκι τους. Η κυρά Θεοδώρα στεναχωρήθηκε πάρα πολύ και παρόλο που δεν γνώριζε την οικογένεια, ένιωσε την ανάγκη να βοηθήσει το αγοράκι με όποιο τρόπο μπορούσε.

Την επόμενη μέρα συζήτησε το γεγονός με τον άντρα της και αποφάσισαν να πάνε μαζί να μάθουν περισσότερα για το αγοράκι. Εκεί έμαθαν ότι το αγοράκι δεν έχει συγγενείς και θα δοθεί για υιοθεσία. Και οι δύο τους έδειξαν το ενδιαφέρον τους για να υιοθετήσουν το παιδί, αλλά τους εξήγησαν ότι θα προτιμήσουν πιο νεαρό ζευγάρι. Παρόλη την απογοήτευσή της, η ελπίδα και το όνειρο της κυράς Θεοδώρας να αποκτήσει παιδί δεν έσβησε. Είχε τόση λαχτάρα να ακούσει την λέξη «μαμά» και να προσφέρει την αγάπη και τη φροντίδα της σε ένα μωρό!

Λίγους μήνες αργότερα τους ειδοποίησαν ότι εγκρίθηκαν να υιοθετήσουν το μικρό Νικόλα. Και οι δύο τους ήταν τόσο ενθουσιασμένοι που έτρεξαν να του αγοράσουν ρούχα και να του ετοιμάσουν το δικό του παιδικό δωμάτιο. Και να λοιπόν που τους δόθηκε η ευκαιρία να γίνουν γονείς! Η κυρά Θεοδώρα και ο κύριος Κοσμάς απόκτησαν το δικό τους παιδί, τον μικρό Νικόλα. Οι μήνες περνούσαν και ο μικρός Νικόλας μεγάλωνε και φαινόταν να είναι πολύ ευτυχισμένος. Την κυρά Θεοδώρα όμως κάτι την ανησυχούσε. Την ανησυχούσε το γεγονός ότι ο μικρός Νικόλας έγινε δυο χρονών και δεν μίλησε ακόμα. Τον έτρεξαν σε αρκετούς  γιατρούς για να βρουν την αιτία του προβλήματος. Τελικά, ο μικρός Νικόλας στα τρία του χρόνια διαγνώσθηκε με σοβαρής μορφής αυτισμό. Και πάλι όμως, η κυρά Θεοδώρα δεν τα έβαλε κάτω. Προσπαθούσε να τον βοηθήσει με οποιοδήποτε τρόπο για να μιλήσει έστω και λίγο.

Ο καημός της να ακούσει τη λέξη μαμά κράτησε για αρκετά χρόνια, μέχρι που η κυρά Θεοδώρα στα 53 της χρόνια έμαθε πως έχει καρκίνο τελικού σταδίου και της απομένουν μόλις 5 μήνες ζωής. Κι έτσι έγινε. Μετά από πέντε μήνες η κυρά Θεοδώρα έσβησε στο κρεβάτι του πόνου, όπως έσβησε και το όνειρό της να ακούσει τη λέξη «μαμά».

_

γράφει η Σοφία Αναστασίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αναμνήσεις

Αναμνήσεις

Ο περιπτεράς απορημένος σηκώνει τα πρωινά ρολά του καταστήματός του, εκείνη στέκεται στη στάση του πρώτου πρωινού λεωφορείου. Βρέχει όμως, σταματά ένα διερχόμενο ταξί. Βρέχει και στέκεται αποσβολωμένη. Γράφει μάθημα το πρωί και ξενυχτά ευχαρίστως, διαβάζοντας. Θα του...

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Δεν πρόλαβαν να σταματήσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των εκρήξεων και ο Αλεξέι είχε ήδη κουμπώσει τον επενδύτη και έτρεχε βάζοντας το κράνος προς το πυροσβεστικό όχημα – δεν έχει παιχνίδια στον πόλεμο, ο Μιχαήλ στην προχθεσινή βάρδια έκανε εφτά ράμματα που δεν φόραγε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Τα λουλούδια φυτρώνουν στη στάχτη

Δεν πρόλαβαν να σταματήσουν οι εκκωφαντικοί ήχοι των εκρήξεων και ο Αλεξέι είχε ήδη κουμπώσει τον επενδύτη και έτρεχε βάζοντας το κράνος προς το πυροσβεστικό όχημα – δεν έχει παιχνίδια στον πόλεμο, ο Μιχαήλ στην προχθεσινή βάρδια έκανε εφτά ράμματα που δεν φόραγε...

Ευτυχισμένοι καιροί

Ευτυχισμένοι καιροί

Ο ροδώνας όλο και μεγάλωνε στο μεγάλο τετράγωνο παρτέρι που είχε στήσει με πολλή δουλειά και αγάπη ο πατέρας της. Στη μέση δέσποζε ένας μεγάλος φοίνικας σε σχήμα βεντάλιας και οι τριανταφυλλιές όλο και πετούσαν καινούρια φυλλαράκια μα και αγκάθια μαζί.  Ζούσε μόνη της...

Εκείνοι, της αντίπερα όχθης

Εκείνοι, της αντίπερα όχθης

Η Μίνα βιαζόταν. Δεν μπορούσε να περιμένει. Έκλεισε βιαστικά τα χαρτιά της. Προχώρησε προς την έξοδο. Έκλεισε με επιμέλεια την πόρτα και κλείδωσε σχολαστικά τρεις φορές. Κατεβαίνοντας την φρεσκοσφουγγαρισμένη αποβραδίς κοινόχρηστη σκάλα, ο ήχος του τηλεφώνου την έκανε...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου