Τι κι αν

ο εφιάλτης κολυμπά στο αίμα μας

αλύπητα μας ξεσκίζει ο καιρός

και λιώνουμε ως το μεδούλι

 

αργά ξεφυτρώνουμε

σαν τον υδράργυρο

όπως το σπίθισμα της λάμπας

στον έρημο δρόμο

 

ακροβατώντας πάνω σε ίνες λεπτές

διαβάζοντας φύλλα κατάξερα

μέσα σε ρωγμές

και χαραμάδες

 

γυμνοί

θεόγυμνοι

 

για μια ανάσα

για ένα τράνταγμα

για ένα φιλί

 

κλαρίτες πάντα.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Α. Δημητριάδης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!