Κοίτα, με σκυμμένο κεφάλι πάνε στη δουλειά,
πόσο αργά βαδίζουν, δε βιάζονται να πιάσουν ζωή.
Πρόχειρα καταλύματα σταβλισμού ιδεών για ένα καρβέλι ψωμί,
Υπέροχα σχέδια οδηγούν στην εξορία
καταδικασμένα χαμόγελα.
Κοίτα πώς μας πληγώνουν οι λέξεις οι μελλοντικές.
Στα μάτια ρολά κατεβασμένα,
πωλείται το εντός, πωλούνται οι καλύτερες μέρες
μαζί με τους αιθεροβάμονες διαβάτες.
Για ένα καρβέλι ψωμί κοιμούνται κουρασμένοι
από την ανυπομονησία του αύριο,
με την αγωνία της πλανεμένης γνώσης
με παύσεις ζωής που νανουρίζουν ταριχευμένες ελπίδες.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!