Κοίτα

8.03.2018

Κοίτα, με σκυμμένο κεφάλι πάνε στη δουλειά,
πόσο αργά βαδίζουν, δε βιάζονται να πιάσουν ζωή.
Πρόχειρα καταλύματα σταβλισμού ιδεών για ένα καρβέλι ψωμί,
Υπέροχα σχέδια οδηγούν στην εξορία
καταδικασμένα χαμόγελα.
Κοίτα πώς μας πληγώνουν οι λέξεις οι μελλοντικές.
Στα μάτια ρολά κατεβασμένα,
πωλείται το εντός, πωλούνται οι καλύτερες μέρες
μαζί με τους αιθεροβάμονες διαβάτες.
Για ένα καρβέλι ψωμί κοιμούνται κουρασμένοι
από την ανυπομονησία του αύριο,
με την αγωνία της πλανεμένης γνώσης
με παύσεις ζωής που νανουρίζουν ταριχευμένες ελπίδες.

_

γράφει η Κωνσταντίνα Γεωργαντοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου