Select Page

Κομπάρσος

Κομπάρσος

Παρασκευή βράδυ γύρω στις οκτώ, το παγκάκι του πεζοδρομίου της Τσιμισκή στο ύψος της Καρόλου Ντηλ τον περίμενε. Μεπλάτη στη λεωφόρο και θέα στα καταστήματα, του εξασφάλιζε την καλύτερη θέση στην περατζάδα του πολύβοου απογεύματος. Καθισμένος σταυροπόδι, με κορμό στητό και το δεξί χέρι απλωμένο, γυρνούσε δεξιά αριστερά το κεφάλι του σε αναζήτηση κάποιας υποτιθέμενης συνάντησης και με την άκρη του ματιού του έλεγχε το βλέμμα των περαστικών. Εξάλλου γι’ αυτούς είχε ντυθεί πάλι απόψε. Σακάκι πτι καρό καφεμπέζ, με μουσταρδί μεταξωτή ποσέτ, χωρίς γραβάτα και κασμιρένιο καφέ σκούρο παντελόνι με άψογη τσάκιση. Ήταν σίγουρος για το ντύσιμό του, αποτέλεσμα προετοιμασίας ενός ολόκληρου απογεύματος, όταν όλη του η γκαρναρόμπα έβγαινε προς επιθεώρηση και επιλογή του κατάλληλου συνόλου. Εκείνο όμως που πάντα έκανε τη διαφορά ήταν τα παπούτσια. Τα ταμπά καλογυαλισμένα δετά δερμάτινα έκαναν στράκες. Τα είχε αγοράσει πανάκριβα τον προηγούμενο μήνα στο καλύτερο κατάστημα ανδρικών της Τσιμισκή, δίνοντας ηρωικά την κάρτα του στο ταμείο για έναν «έρωτα με την πρώτη ματιά». Το ελαφρύ φθινοπωρινό αεράκι όμως που φυσούσε, είχε αρχίσει να τον εκνευρίζει, γιατί χαλούσε τα καλοχτενισμένα μαλλιά του. Ωστόσο ένιωθε ικανοποιημένος από το κοινό του, που του έριχνε φευγαλέες ματιές συνοδευμένες από ψιθυριστά σχόλια. Ένιωθε επιτέλους πρωταγωνιστής, σε ένα one man show, όπου έπρεπε να στρέψει όλα τα βλέμματα πάνω του.

Ήταν γι’ αυτόν ένα καλό ζέσταμα, μια πρόβα τζενεράλε για την οντισιόν της επόμενης μέρας σε μια ταινία εποχής. Από το «κομπαρσάδικο» του κέντρου, του είχαν προτείνει εμφάνιση με πέντε ατάκες . Μεγάλη εξέλιξη και μάλιστα για έναν «κάρακτερ» σαν κι αυτόν, που έγραφε στην κάμερα κατά γενική ομολογία των σκηνοθετών. Είκοσι χρόνια τώρα δεν είχε λείψει από καμιά οντισιόν. Το όνειρό του ήταν να αποκτήσει ρόλο μιας σελίδας. Όχι τόσο για τα λεφτά, δόξα τω θεώ το καλαθάδικο στην πλατεία Άθωνος του εξασφάλιζε τα προς το ζην και με το παραπάνω, όσο για να αποδείξει το ταλέντο του, που χρόνια τώρα έμενε ανεκμετάλλευτο, μια που ο πατέρας του δεν τον άφησε να πάει σε δραματική σχολή, γιατί τον ήθελε διάδοχο στην οικογενειακή επιχείρηση. Κι αυτός, στίβαξε τα όνειρά του στις σκοτεινές αίθουσες των κινηματογράφων, απολαμβάνοντας τα ινδάλματα της νιότης του.

Κοιτούσε και ξανακοιτούσε το κινητό μήπως κι έρθει το μήνυμα για την ώρα και τον τόπο της συνάντησης με τον σκηνοθέτη. Στο μυαλό του είχε τη μάνα του που επιτέλους θα δικαιωνόταν. Πάντα τον καμάρωνε για τα κομψά του ρούχα και την προσεγμένη του εμφάνιση. Της θύμιζε, όπως έλεγε, τον Έρολ Φλυν, το γόη των χολυγουτιανών ταινιών που ‘βλεπε στα νιάτα της. Μοδίστρα η μάνα του απ’ τις καλύτερες στην εποχή της, με πελάτισσες απ’ όλη την αριστοκρατία της Θασσαλονίκης. Τον έντυνε από μικρό στην τρίχα και τον περιέφερε στις οικογενειακές συγκεντώσεις επιδεικνύοντάς τον. Ακόμα και τώρα, όταν την έβγαζε στο μπαλκόνι το πρωί για να πιει τον καφέ της και να χαζέψει την κίνηση του δρόμου, τον καμάρωνε καθώς διέσχιζε την πλατεία και τον ακολουθούσε με τη ματιά της, μέχρι που έμπαινε στη στεγασμένη αγορά για το μαγαζί. Αυτή του βρήκε και αρραβωνιστικιά, την Ελενίτσα τη γειτονοπούλα, για να τον νοικοκυρέψει. Κάθε πρωί χαιρετιόντουσαν με τη μάνα της. Δίπλα δίπλα τα μπαλκόνια τους στην Καστριτσίου. Μέχρι που τους τα ‘φτιαξαν. Ένα χρόνο κράτησε ο αρραβώνας, ώσπου τα βρόντηξε η Ελενίτσα, γιατί ο γαμπρός λέει ήταν πολύ κοκέτης και βαρέθηκε να τον περιμένει στα ραντεβού.

Η πρόβα στην Τσιμισκή είχε πάει καλά, αν και τον ανησυχούσε το γεγονός ότι δεν είχε λάβει ακόμα μήνυμα. Πάνε χρόνια που κόλλησε το μικρόβιο του κομπάρσου. Ένας πελάτης στο μαγαζί, σκηνοθέτης, του πρότεινε μια οντισιόν για βοηθητικούς ηθοποιούς. Η ευκαιρία, που περίμενε χρόνια, είχε έρθει στην πόρτα του. Ο πατέρας του είχε πεθάνει κι αυτός κοντά τριάντα θα ξεκινούσε επιτέλους μια νέα καριέρα. Βοηθητικός ηθοποιός. Του άρεσε αυτός ο τίτλος. Τον προτιμούσε απ’ του κομπάρσου, γιατί απέδιδε το κύρος και τη σοβαρότητα του ρόλου του.

Είχε βραδιάσει για τα καλά όταν του ΄ρθε η ιδέα να περάσει από το μαγαζί για να πάρει εκείνο το καπέλο παναμά που είχε πάντα στο γραφείο του. Ήταν ο άσος στο μανίκι του για ακαταμάχητο στυλ. Ανέβηκε την Αριστοτέλους και κατευθύνθηκε προς την αγορά. Του άρεσε να περπατά το βράδυ στα σκοτεινά δρομάκια της αγοράς, με κατεβασμένα τα ρολά των καταστημάτων, να σκεπάζουν την πολύχρωμη αφθονία της πρωινής τους πραμάτειας. Ένιωθε σαν να παίζει σε σκηνικό ταινίας μυστηρίου, σαν αυτά των κινηματογραφικών στούντιο του Χόλυγουντ ή της Τσινετσιτά. Έφτασε έξω απ’ το καλαθάδικο και σκύβοντας για να ανοίξει το λουκέτο απ’ το ρολό, άκουσε τον ήχο του μηνύματος στο κινητό. Το ΄βγαλε απ’ την τσέπη και διάβασε: «Άκυρο το ρολάκι. Ο σκηνοθέτης πήρε δικό του κομπάρσο». Την ίδια στιγμή ένα γερό χτύπημα στο κεφάλι με στειλιάρι τον ξάπλωσε κάτω. Οι εφημερίδες έγραψαν για έγκλημα με κίνητρο την κλοπή.

 

_
γράφει η Βάνια Σύρμου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Ακολουθήστε μας στο Twitter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος