Select Page

Κράτα, ψυχή μου

Κράτα, ψυχή μου

 

 

 

 

 

Κι εσύ πονάς και ματώνεις,
κι έρχονται εκείνοι,
που δεν ξέρουν
ή που αρνούνται
να γνωρίσουν
τον πόνο που κρύβεις
μέσα σου.

Και περνούν οι ώρες,
οι μέρες,
οι μήνες,
τα χρόνια,
και σε ποδοπατούν,
λες και γεννήθηκαν
για να σε πονέσουν.

Κι εσύ, εκεί,
αγέρωχη.
Πόσο;
Τόσο…
Όσο…
Και πονάς
και ματώνεις
και γίνεσαι
ανοιχτή πληγή…
Για πόσο;
Για όσο…

Και σε θαυμάζω,
και υποκλίνομαι
στη μεγαλοψυχία σου
για όλους και για όλα,
ακόμα και γι’ αυτούς
που σε σταυρώνουν
ολημερίς κι οληνυχτίς.

Κράτα, ψυχή μου, γερά
γι’ αυτό που Εσύ
και μόνον Εσύ
γέννησες
και κατόρθωσες να ξεχωρίσεις.

Κράτα, ψυχή μου,
για το Απόλυτο δημιούργημά σου
κι εγώ,
ταπεινή και ανίδεη
να υποκλίνομαι
στη μεγαλοσύνη σου,
να σε θαυμάζω,
να γίνομαι τοσοδούλα
μπροστά σου.

Κράτα, ψυχή μου,
κράτα…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!