τοβιβλίο.net

Select Page

Κυριακάτικο τραπέζι κεντημένο

Κυριακάτικο τραπέζι κεντημένο

Από τις πιο όμορφες, τις πιο μοσχομυρωδάτες και τις πιο απολαυστικές αναμνήσεις των χρόνων της ως τώρα ζωής μου, είναι αυτά τα Κυριακάτικα τραπέζια στο σπίτι της συνονόματης γιαγιάς μου. Είναι συνήθως Σάββατο πρωί, όταν χτυπάει το τηλέφωνο και απότομα μας ξυπνά από τον γλυκό ύπνο…

«Να έρθετε αύριο να σας κάνω το τραπέζι». Έτσι, χωρίς λόγο. Σχεδόν ποτέ δεν υπάρχει επίσημη αιτία για μια τέτοια πρόσκληση. Σπάνια η γιαγιά αιτιολογεί την πρότασή της. «Μιας που ξεκινάει η νηστεία…»,  ή «Τώρα που είμαστε ακόμα όλοι», λέει αστειευόμενη, ή και όχι.

Θυμάμαι από παιδί, μαζί με τα αδέρφια μου να κάνουμε σενάρια για τα καλούδια που θα μας ετοίμαζε, μα κυρίως για το πώς θα χωρέσουμε όλοι σε εκείνη την καφετιά, καλογυαλισμένη τραπεζαρία, μιας που μαζί με τους θείους και τα ξαδέρφια μαζευόμασταν κοντά 15 άτομα.

Όσο και να παραπονιόμασταν πάντως για το στρίμωγμα, η γιαγιά δεν άλλαζε και δεν αλλάζει τον χώρο του γεύματος, «το σαλόνι το καλό», όπως αποκαλεί η ίδια εκείνο το δωμάτιο του σπιτιού με τις δυο πολυθρόνες και την τραπεζαρία. Σε εκείνο το ξεχωριστό σαλόνι, λοιπόν, που λούζεται από μερικές θαρραλέες ηλιαχτίδες το χειμώνα και παραμένει δροσερό το καλοκαίρι, η γιαγιά μου στρώνει το πιο λευκό τραπεζομάντηλο που έχει, προίκα από τη μάνα της.

Το καλό με το λευκό, είναι ότι μοιάζει με καμβά, πάνω στον οποίο μπορείς να ζωγραφίσεις με χρώματα και γεύσεις. Και τι γεύσεις! Η μαγειρική της γιαγιάς, μπορεί να μαρτυρά μια ελαχίστως υπερβάλλουσα αγάπη για το ελαιόλαδο, αλλά κάθε μπουκιά προκαλεί μια έκρηξη νοστιμιάς που κάνει τον ουρανίσκο να ξεχνά όλα τα υπόλοιπα. Τα φαγητά βγαίνουν από το φούρνο και έρχεται η ώρα να μεταφερθούν στις μεγάλες πιατέλες που περιμένουν κι αυτές με ανυπομονησία, μέσα στη σερβάντα. Όσο κι αν έχω προσφερθεί να βοηθήσω, η γιαγιά ποτέ δεν με άφησε να πλησιάσω τη σερβάντα, χωρίς να μου εξηγεί το γιατί. Υποθέτω ότι  μόνο η οικοδέσποινα οφείλει να έχει πρόσβαση σε τέτοιες κρυψώνες, ώστε να διατηρεί μια αφεντιά μπροστά στους καλεσμένους της.[…]

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Επιμέλεια κειμένου

1 σχόλιο

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Αναμνήσεις απαλές σαν χάδι τρυφερές και ασύγκριτες με πρωταγωνίστρια τη γιαγιά το πιο αγαπημένο πρόσωπο σε μια οικογένεια. Πολύ Όμορφο ΝΊΚΗ. Συγκινήθηκα και γεύτηκα νοστιμιές που στοιχειώνουν τον ουρανίσκο .

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος