Select Page

Λίγο γαλάζιο ακόμη

Λίγο γαλάζιο ακόμη

Κάθε που το χάραμα ανοίγει την αυλαία του και βάφει με φωτεινά χρώματα τον ορίζοντα, τον βρίσκει καθισμένο στην πολυθρόνα. Χειμώνα καλοκαίρι, με κρύα με ζέστες, με ήλιο ή με χιόνι. Πάντα εκεί, στην ίδια άκρη της βεράντας, μέχρι την ώρα που το φως της μέρας, κάνει την τελευταία υπόκλιση στο μενεξεδένιο δειλινό. Ασάλευτο σκαρί, σκεβρωμένο από το αλάτι, στεγνό από τους  χυμούς της νιότης, πετσί παρατημένο σε απάνεμο μουράγιο. Συντροφιά του το τσιγάρο. Το ανάβει, το σβήνει,  το ρουφά  με ηδονή και αφήνει τα δαχτυλίδια του καπνού να κάνουν σινιάλο στην παλιά του ερωμένη. 

Με λάγνο βλέμμα την κρυφοκοιτάζει και θωπεύει τα κάλλη της, την ώρα που αλλάζει φορεσιές, λικνίζοντας το νερένιο κορμί της πότε στο στραφτάλισμα του ήλιου και πότε στο χρυσόκλωνο κέντημα του φεγγαριού. Σαν το γλαροπούλι, που αεικίνητα πετά, ο νους του φτεροκοπά πάνω απ’ το στιλπνό κορμί της και ψηλαφίζει τις αειθαλείς καμπύλες της, τις πάντα ξαπλωμένες σε  πολύβουα λιμάνια, ξωτικές ακτές, μαγευτικά  ακρογιάλια. Γεύεται την αγέραστη αλμύρα της στο φύσημα του μπάτη. Ακούει την ακούραστη ανάσα της, στο ράπισμα του βοριά. Οσφραίνεται τη γλυκόπνοη μυρωδιά της στον άηχο  βηματισμό του νοτιά.

Κάνει να σηκωθεί. Τα πόδια δεν τον βοηθούν. Ξανακάθεται κι ο αναστεναγμός βγαίνει όλο παράπονο. Σαν την Αλκυόνη, η φωνή του πλανιέται πάνω από τα πέλαγα και  κρώζει  τη χαμένη αγαπητικιά. Η ψυχή λαχταρά να την αγγίξει, να τη γευτεί, να τη μυρίσει, να νιώσει στο υγρό κορμί του τον ιδρώτα να κυλά, την ώρα που οι αφρισμένες κραυγές της θα τον κρατούν ζωντανό. Αδύναμο το σώμα, μα οι σκέψεις κύματα πελώρια πάνε κι έρχονται κι ανασύρουν από βάθη μεγάλα, αγάπες και έρωτες, χαρές και καημούς, τόπους και τοπία. Πολλές  φορές  τον αντίκρισαν να τη χαϊδεύει τρυφερά και άλλες τόσες να παλεύει μαζί της, με μίσος και με πάθος, σ’ ένα παιχνίδι ζωής και θανάτου.

Δεν ήταν λίγες οι φορές που σκέφτηκε να την αφήσει και να ψάξει γι άλλες αγάπες. Πιο σίγουρες, πιο ασφαλείς. Να ζήσει στη στεριά, να βρει μια δουλειά, να αποκτήσει  γυναίκα και παιδιά. Μα σαν έπιανε μπουνάτσα το μετάνιωνε. Πλανεύτρα η θάλασσα, τον τραβούσε κοντά της με το μαριόλικο μουρμουρητό της και υποσχόταν όσα η στεριά αδυνατούσε να προσφέρει. Γενναιόδωρη στις υποσχέσεις της, πληθωρική στις συγκινήσεις της. Σα σειρήνα γλυκόλαλη, τον κρατούσε δεμένο κοντά της και κατάφερνε πάντα να τον κουμαντάρει. Διάβαζε καλά τα μάτια του σαν την κοιτούσαν με λατρεία, ιχνηλατούσε με ακρίβεια τα τραχιά τα χέρια του σαν έπιαναν το πηδάλιο για να την κουλαντρίσουν, άκουγε δυνατά τους  χτύπους της καρδιάς του σαν συντονίζονταν στο ρυθμό της διάθεσής της. Και καταλάβαινε…

Εκείνος την ασφάλεια δεν την ήθελε, τη ρουτίνα τη φοβόταν, άπληστος ήταν  για περιπέτεια. Μόνο σαν έπιανε απάνεμο λιμάνι, φούντωνε μέσα του  η έλλειψη του  ζεστού σπιτικού, του χαδιού μιας γυναίκας, της ανάσας ενός παιδιού. Πάλεψε με τα μανιασμένα κύματα της ψυχής του. Φουρτουνιασμένες  οι σκέψεις στροβιλίζονταν σε δίνες, ακόμη κι όταν γνώρισε τον έρωτα στα βαθυγάλαζα μάτια μιας γυναίκας, στις ακτές της Νορβηγίας. Έρωτας  κυκλοθυμικός, που λίγο διέφερε από κείνον της  θάλασσας. Πότε κάλμα, πότε φουρτούνα. Μόνο που το θαλασσινό το πάθος  ήξερε να το μανουβράρει. Να διαβάζει τον καιρό, να αφουγκράζεται  τους ανέμους, να τιθασεύει τα κύματα. Πιο δύσκολο του φάνηκε το ταξίδι της γυναίκας. Κι όπως έπαιρνε με σβελτάδα τις αποφάσεις, σαν έπεφτε σε τρικυμία, έτσι  γρήγορα  πήρε και αυτή.

Για την αγάπη της θάλασσας άφησε τη στεριά. Εκείνη ήξερε να τον  διεκδικεί. Να τον τραβά κοντά της  για όσο  ήταν νέος και κρατερός και  της έκανε όλα τα καπρίτσια.  Όταν γέρασε, τον πέταξε  σε ένα μουράγιο, προσφέροντας ως ενθύμιο της αγάπης της, ένα σπίτι κοντά της. Δώρο ή μαρτύριο; Να τη βλέπει και να μην την έχει. Να τη λαχταρά και να μην μπορεί. Να απλώνει το χέρι και να του φεύγει. Να τη φωνάζει κι εκείνη να γελά στις αγκαλιές άλλων. Μα ακόμη κι αν χρειαζόταν να ξαναδιαλέξει ανάμεσα σε αγαπητικιές, εκείνη θα διάλεγε. Αν ξανάνιωνε κι έπρεπε να χαράξει από την αρχή το δρόμο του, πάνω στα κύματα θα το έκανε.

Μάγισσα η θάλασσα. Απαιτητική αλλά όχι αχάριστη. Μονάχο δεν  τον άφησε. Κι ας του έκλεψε παλιές αγάπες κι ας τον διεκδίκησε νικηφόρα. Την πίστη που της πρόσφερε, του την επέστρεψε τυλιγμένη σε γαλάζιο περιτύλιγμα, φερμένο απ’ τον αγγελιοφόρο του Βορρά. Δώρο ξαφνικό και απρόσμενο.

-Πατέρα, είναι ώρα να μπούμε σπίτι. Έπιασε ψύχρα, ακούστηκε  μια νεαρή γυναικεία φωνή με σπαστά ελληνικά.

-Εδώ και μέρες δε μιλάει, ψιθύρισε η νοσοκόμα που τον φρόντιζε. Κάθεται ασάλευτος και κοιτάζει τη θάλασσα. Τον τελευταίο καιρό, το μυαλό του μοιάζει να ταξιδεύει σε μια θάλασσα άηχη και ακύμαντη.

Εκείνος αμίλητος κι  ανέκφραστος, γύρισε το κεφάλι προς τις δυο γυναίκες. Στα καταγάλανα μάτια της  νεαρής κοπέλας, είδε  το χρώμα του ορίζοντα, τα γαλαζοπράσινα πέλαγα και τους  βαθιούς ωκεανούς, το φωταγωγημένο λιμάνι της Νορβηγίας, τα ποτά, τις παρέες, τις γυναίκες, τα καταγάλανα μάτια μιας παλιάς αγαπημένης. Πόσο έμοιαζαν εκείνα τα μάτια με αυτά που τον κοιτούσαν. Το γαλάζιο χρώμα περνούσε από  μπροστά του σε όλους τους τόνους και τις διαθέσεις. Ανοιχτό, σκούρο, φωτεινό, ήρεμο,  κυματιστό. Ποτίστηκε το είναι του από την αγάπη του γαλάζιου, που όλος ο κόσμος του άλλα χρώματα δε γνώρισε.

Έσβησε το τσιγάρο και το βλέμμα του στράφηκε πάλι στη θάλασσα. Την είδε ζωηρή και φρέσκια μέσα από το ελαφρύ κυματάκι που σήκωσε. Σαν να αποτραβιόταν στα ενδότερα δωμάτιά της και να τον αποχαιρετούσε με ένα δροσάτο φιλί. Σαν να άπλωνε το χέρι να του προσφέρει  λίγο γαλάζιο ακόμη, για να του κρατά συντροφιά  ως το επόμενο ραντεβού.

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Άννα Μάλαμα

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασα Παιδαγωγικά κι έκανα μετεκπαίδευση στην Ειδική Αγωγή. Εργάστηκα ως δασκάλα γενικής και ειδικής Αγωγής σε σχολεία του Έβρου, του Κιλκίς και της Θεσσαλονίκης. Όταν δε δουλεύω με τα παιδιά, μου αρέσει να διαβάζω όμορφα βιβλία. Πού και πού η πένα μου γαργαλάει το χέρι κι αραδιάζω στο χαρτί τις δικές μου ιστορίες.

17 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιωτη

    Με συγκινησες πολύ με τούτο το κείμενο Χριστίνα μου. Από τα καλύτερα σου πιστεύω. Λίγο γαλάζιο ακόμη …. το ωραιότερο γαλάζιο..Σε ευχαριστώ..!!!! Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Καλημέρα Άννα μου! Αν και καταχείμωνο, μια βόλτα στη θάλασσα με γέμισε νοσταλγία. Χαίρομαι που σου άρεσε, σε ευχαριστώ!

      Απάντηση
  2. Maria Thomadi

    Ποιητική και άκρως θαλασσινή η ιστορίας σας!
    Ταξίδεψα μαζί της!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σας ευχαριστώ πολύ, χαίρομαι που σας άρεσε. Την καλημέρα μου!

      Απάντηση
  3. Λ'ΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Είτε υμνείς τα όρη σκαρφαλωμένη πάνω τους είτε υμνείς τη θάλασσα απολαμβάνοντάς την η ίδια ή άλλοι ένα το σίγουρο Θα το κάνεις με τέτοια ποιητική διάθεση πάντα που το κείμενό σου θα μοιάζει με παζοποπιηση…όπως,και τούτο εδώ που είναι πανέμορφο Σουλελάκι μου

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Βουνό ή θάλασσα; Θάλασσα ή βουνό; Τα αγαπώ και τα δυο και τα απολαμβάνω. Έρωτας η φύση, από τους μεγαλύτερους. Πώς να μιλήσεις για τον έρωτα με λόγια πεζά; Χαίρομαι ου σου άρεσε Λένα μου, καλή σου μέρα!

      Απάντηση
  4. sofia25164

    Άκρως ποιητικό το κείμενό σου σήμερα Χριστίνα μου…άγγιξε τρυφερά κάθε γαλάζιο, κάθε αγάπη!!! Να ένα κείμενο, που θα ‘θελα πολύ να είχα γράψει… Σ’ ευχαριστώ πολύ!!!❤️

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σε ευχαριστώ πολύ Σοφία μου. Χαίρομαι που σου άρεσε. Καλό βράδυ!

      Απάντηση
  5. Ασημινα

    Συγκινηθηκα…Χριστινιω..!!!!
    Θαυμασια η ποιητικη σου διαθεση…!!
    Μια υπεροχη ιστορια…γραμενη στις αυλακιες των ριτυδων με φοντο το απειρο γαλαζιο…της ζωης του..!!
    Συγχαρητηρια!!

    Απάντηση
  6. Χριστίνα Σουλελέ

    Σε ευχαριστώ πολύ Ασημίνα μου, καλό σου βράδυ!

    Απάντηση
  7. Βάσω Καρλή

    Χαθήκαμε στο γαλάζιο της ιστορίας σου, Χριστίνα.. Μια ιστορία γεμάτη χρώματα, εικόνες και πολύ αγάπη. Μπράβο σου!!!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σε ευχαριστώ πολύ Βάσω! Την καλημέρα μου!

      Απάντηση
  8. Στέλλα Κουρμούλη

    Υπέροχο το κείμενό σας, Χριστίνα! Ποιητικό, συγκινητικό, μαγικό! Κι αυτό το γαλάζιο… που μας λείπει πάντα, κάθε εποχή, κάθε στιγμή… Οι εικόνες που είδα μπροστά μου με έκαναν να δακρύσω! Ευχαριστούμε για το διαμάντι που μας χαρίσατε!

    Απάντηση
    • Χριστίνα Σουλελέ

      Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για τα όμορφα λόγια σας Στέλλα! Χαίρομαι που οι εικόνες από την ιστορία μου μίλησαν στην ψυχή σας και σας συγκίνησαν. Καλό απόγευμα!

      Απάντηση
  9. Κατερίνα Κουρμούλη

    Ανατρίχιασα Χριστίνα μου!!! Συγχαρητήρια, εξαιρετικό!!!

    Απάντηση
  10. Κατερίνα Κουρμούλη

    Ανατρίχιασα Χριστίνα μου… Εξαιρετικό!!! Συγχαρητήρια!!!

    Απάντηση
    • Χριστινα Σουλελε

      Σε ευχαριστω πολυ Κατερινα μου! Καλη σου μερα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ερωτηματολόγιο 2017

Βοηθήστε μας να γίνουμε καλύτεροι!

Εγγραφείτε στο newsletter

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!