Λαμπιόνια Ανακούφισης

Δημοσίευση: 16.12.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

 

Με ένα αίσθημα ανακούφισης ανάκατο με αγαλλίαση με χαιρέτησαν απόψε τα λαμπιόνια που φέγγιζαν στο παράθυρο των γειτόνων στο αντικρινό μπαλκόνι. Τριάντα πέντε χρόνια στην ίδια γειτονιά στολίζουμε σχεδόν ταυτόχρονα στα τέλη Νοεμβρίου με τους απέναντι γνωστούς-άγνωστους γείτονες. Δεν τους γνωρίζω καλά κι ας συμβιώνουμε τόσα χρόνια στην ίδια γειτονιά. Ανταλλάσσουμε ευγενικούς χαιρετισμούς κάθε φορά που πέφτει ο ένας πάνω στο άλλον, ξέρω πως έχουν ένα χαριτωμένο μα φωνκλάδικο σκύλο dashwood και δυο χαριτωμένες μα καθόλου φωνακλούδες κόρες, μαθαίνω θέλοντας και μη από τις 'κουτσομπόλες' του τετραγώνου τα κομβικά σημεία της ζωής τους (γεννήσεις, γάμους, θανάτους) κι αυτό είναι όλο. Φέτος καθυστέρησαν όμως, και κάθε φορά που αντίκριζα μουντό το απέναντι μπαλκόνι ο νους μου πήγαινε στο κακό : "Λες να έπαθαν κάτι;" κι άλλα ζοφερά με τριβέλιζαν... Με ανακούφιση, λοιπόν, είδα και φέτος τα λαμπιόνια να φεγγίζουν έστω και καθυστερημένα από το παράθυρο του απέναντι διαμερίσματος. Ασυναίσθητα έκανα μια ευχή :

"Και του χρόνου γνωστοί-άγνωστοι γείτονες!"

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου