Λαμπιόνια Ανακούφισης

16.12.2016

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!»

Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)

 

 

Με ένα αίσθημα ανακούφισης ανάκατο με αγαλλίαση με χαιρέτησαν απόψε τα λαμπιόνια που φέγγιζαν στο παράθυρο των γειτόνων στο αντικρινό μπαλκόνι. Τριάντα πέντε χρόνια στην ίδια γειτονιά στολίζουμε σχεδόν ταυτόχρονα στα τέλη Νοεμβρίου με τους απέναντι γνωστούς-άγνωστους γείτονες. Δεν τους γνωρίζω καλά κι ας συμβιώνουμε τόσα χρόνια στην ίδια γειτονιά. Ανταλλάσσουμε ευγενικούς χαιρετισμούς κάθε φορά που πέφτει ο ένας πάνω στο άλλον, ξέρω πως έχουν ένα χαριτωμένο μα φωνκλάδικο σκύλο dashwood και δυο χαριτωμένες μα καθόλου φωνακλούδες κόρες, μαθαίνω θέλοντας και μη από τις 'κουτσομπόλες' του τετραγώνου τα κομβικά σημεία της ζωής τους (γεννήσεις, γάμους, θανάτους) κι αυτό είναι όλο. Φέτος καθυστέρησαν όμως, και κάθε φορά που αντίκριζα μουντό το απέναντι μπαλκόνι ο νους μου πήγαινε στο κακό : "Λες να έπαθαν κάτι;" κι άλλα ζοφερά με τριβέλιζαν... Με ανακούφιση, λοιπόν, είδα και φέτος τα λαμπιόνια να φεγγίζουν έστω και καθυστερημένα από το παράθυρο του απέναντι διαμερίσματος. Ασυναίσθητα έκανα μια ευχή :

"Και του χρόνου γνωστοί-άγνωστοι γείτονες!"

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς. Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας. Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος. Κόσμος… κουτσομπολιά … μα εγώ ξέρω Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα...

5. Πού είναι;

5. Πού είναι;

«Είναι μαζί σου;», τη ρωτά εξερευνώντας τον κόσμο τριγύρω της. «Τι να είναι μαζί μου;», αποκρίνεται η Καίτη νιώθοντας τα πόδια να μουδιάζουν. «Η Πηγή είναι μαζί σου; Πού είναι;», συνεχίζει και το παγωτό γλιστρά από το χέρι. Συνειδητοποιεί πως το κινητό είναι ακόμη...

5. Πού είναι;

4. Το παγωτό στο χέρι

«Αυτή είναι μία από τις εισόδους της Παλιάς Πόλης», λέει ο Πρόδρομος δείχνοντας την κεντρική πύλη. «Έναν καφέ, αγναντεύοντας αυτά τα τείχη, τον πίνω με μεγάλη ευχαρίστηση», ολοκληρώνει κλείνοντας το μάτι στη μικρή που τον παρατηρούσε μέσα από τον καθρέφτη. Αυτό ήταν...

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Προσμονή

Προσμονή

«Πόσο μάταιο είναι να κάθεσαι να γράψεις, όταν δεν έχεις σηκωθεί να ζήσεις!» Χ. Ντ. Θορώ (1817-62)   Ξημερώματα. Παραμονή της Παναγίας... Μήτε σε Παναγίες μήτε σε Χριστούς πίστευε η Λένα. Μικροαστισμός η θρησκεία, αποκούμπι για τους αδύναμους. Δεν είχε ανάγκη τον Θεό...

5. Πού είναι;

3. Στο νησί

Αύριο Το πλοίο προσεγγίζει το λιμάνι του νησιού. Οι καμαρότοι χτυπούν βιαστικά τις πόρτες στις καμπίνες, ενημερώνοντας τους επιβάτες για την άφιξη στη Ρόδο. Στα μεγάφωνα ακούγεται η επιβεβαίωση στα ελληνικά και σε δύο ακόμη γλώσσες. Ο Πρόδρομος γυρνά πλευρό και κοιτά...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου