Λεβιάθαν

28.01.2017

Σκληροί χειμώνες, αρνούνται να παραδοθούν

στην επιμονή του ημερολογίου.

Όλη τη νύχτα, οι άνεμοι ουρλιάζουν

σαν θηρίο τραυματισμένο,

μα όχι θανάσιμα: γρυλίζοντας

και μαστιγώνοντας άγρια το σκοτάδι.

Κι εσύ, αδύναμος, να συρρικνώνεσαι

περιμένοντας την αναγέννηση,

ελπίζοντας, με μάτια ερμητικά κλειστά.

 

Το πρωί, αμυδρά τα δάχτυλα του ήλιου,

η θερμοκρασία αυξάνεται απρόθυμα.

Κι εσύ, ανασυνταγμένος Λεβιάθαν,

ξυπνάς τρεκλίζοντας απ’ τα μπουντρούμια σου,

με χέρια χλωμά, προτεταμένα, να φτερουγίζουν

σαν πεταλούδες προς το φως.

_

Γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Άνθρωποι μόνοι

Άνθρωποι μόνοι

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Το κλειστό σπίτι

Το κλειστό σπίτι

Ένα παιδί πεθαίνει στο σπίτι. Κουρτίνες κλειστές. Λίγο φως ξεφεύγει τα βράδια.  Καθόλου φως δεν μπαίνει. Κι ας είναι καλοκαίρι.   Στον κήπο το ποδήλατο του μεγάλου αδερφού. Της είναι μεγάλο. Αλλά θα το πάρει σε κανα δυο χρόνια. Που δεν θα 'ρθουν.    Τα...

Το ερώτημα

Το ερώτημα

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου