Σκληροί χειμώνες, αρνούνται να παραδοθούν

στην επιμονή του ημερολογίου.

Όλη τη νύχτα, οι άνεμοι ουρλιάζουν

σαν θηρίο τραυματισμένο,

μα όχι θανάσιμα: γρυλίζοντας

και μαστιγώνοντας άγρια το σκοτάδι.

Κι εσύ, αδύναμος, να συρρικνώνεσαι

περιμένοντας την αναγέννηση,

ελπίζοντας, με μάτια ερμητικά κλειστά.

 

Το πρωί, αμυδρά τα δάχτυλα του ήλιου,

η θερμοκρασία αυξάνεται απρόθυμα.

Κι εσύ, ανασυνταγμένος Λεβιάθαν,

ξυπνάς τρεκλίζοντας απ’ τα μπουντρούμια σου,

με χέρια χλωμά, προτεταμένα, να φτερουγίζουν

σαν πεταλούδες προς το φως.

_

Γράφει η Βασιλική Δραγούνη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!