Select Page

Λευκό ποινικο μητρώο

Λευκό ποινικο μητρώο

Ξεκίνησα εντελώς βαριεστημένα τη διαδρομή. Δουλειά, σπίτι, έτοιμο φαγητό, σκουπιδοσακούλες, λερωμένος νεροχύτης, ένα μαξιλάρι στον ιδρώτα και ύπνος. Για να κάνω και πάλι τα ίδια την επόμενη μέρα. Η τσάντα ενοχλητικά τριβόταν στο πουκάμισό μου. Το βάρος της από το laptop άφηνε και πάλι το σημάδι του στον ώμο μου. Πλέον είχε κάνει κανονικό βαθούλωμα όπως αφήνουν τα κορμιά μας στους καναπέδες σαν καθόμαστε με τις ώρες στην τιβί. Όταν το είπα αυτό στον Τάσο, το συγκάτοικό μου, πίνοντας παγωμένη μπύρα και χαζεύοντας μαζί τις αηδίες στο κουτί, τον μυαλοφάγο όπως τον λέω, γύρισε και με κοίταξε αδιάφορα.

Έπιασα μια από τις γωνιές στο τελευταίο βαγόνι του συρμού. Ίσα που βρήκα μια μεριά δική μου. Τυχερός το λιγότερο. Εκεί με τα ποδήλατα μαζί είναι ο μόνος τρόπος να μην γίνομαι ένα με τους υπόλοιπους. Σαρδέλες όπως λέγαμε και παλιότερα στα λεωφορεία. Τέτοια ώρα, 20.00 και κάτι, κολλάμε ο ένας πάνω στον άλλον ασφυκτικά δίχως να γνωρίζουμε καν πώς λένε την ανάσα που μπαίνει μέσα στη δική μας. «Ρε Μαρία», είπα στη συνάδελφό μου -που μου ρίχνει καμιά δεκαετία και που έτυχε μια μέρα να σχολάσουμε μαζί- «θα έπρεπε να είναι άδεια τα βαγόνια ή τουλάχιστον να ήταν γεμάτα από καλοντυμένους και φρεσκαρισμένους -του κουτιού- επιβάτες έτοιμους για την απογευματινή τους βόλτα, τους έρωτες και τα μεθύσια τους». Με κοίταζε σα να είχα έρθει από άλλον πλανήτη. Στα μάτια της, το είδα, έβλεπε έναν τυπά χωρίς μέλλον. Από εκείνους που όλο γκρινιάζουν για την καθημερινότητά τους, τις ώρες εργασίας κα κυκλοφορούν λετσαρία στα διάφορα μπαράκια δήθεν επαναστάτες και ρέμπελοι. Χωρίς μέλλον, ναι. Σίγουρα όχι σαν το μέλλον το δικό της. Τρεις προαγωγές μέσα σε πέντε χρόνια. Ρεκόρ αυξήσεων και επιδόσεων στο βιογραφικό της, τι να λέμε τώρα. Στο άλλο βέβαια, το προσωπικό βιογραφικό εκείνο που δεν κραυγάζει ποτέ κανείς, γράφει διαζευγμένη χωρίς παιδιά που ίσως κάποτε –ίσως λέω- να ονειρευόταν και να κάνει. Γάμος, διαζύγιο τίτλοι τέλους. Κι αυτό μέσα στα ίδια πέντε χρόνια. Ο Τάσος, σαν του τα είπα όλα αυτά μου απάντησε με ερώτηση: «Κι εσύ; Κατάφερες κάτι διαφορετικό από εκείνη που μας πουλάς λευκό ποινικό μητρώο;». Μου τη δίνει ο μπαγάσας. Πάει και πατά το σημείο που με πονά περισσότερο. Κι ύστερα γυρίζει απαθής με το μπουκάλι της μπύρας ή το φραποπότηρο, πότε στην τηλεόραση και πότε στον υπολογιστή του.

Κατεβάζω την τσάντα μου ανάμεσα στα πόδια κοιτάζοντας καχύποπτα για πιθανά κλεφτρόνια γύρω μου, ζυγίζοντας φάτσες και λυγίζω τα γόνατά μου, ούτε που ξέρω το γιατί. Καθισμένος σε ένα γραφείο από το πρωί και όμως δε μπορώ να σταθώ ούτε λίγο όρθιος. Η γραβάτα μου ξαφνικά με πνίγει όλο και περισσότερο. «Λες να παθαίνω κάνα έμφραγμα;». Γονατισμένος στη γωνία του βαγονιού, κοιτάζω τους επιβάτες από πάνω μου. Κανένας δεν βλέπει εκεί κάτω. Όπως διαβάζω συχνά στα blogs, στις ειδήσεις και κουνάω το κεφάλι μου για την κατάντια μας. «Ρε, θα πεθάνω εδώ», σκέφτομαι χωρίς να μιλάω. Ανοίγω το πουκάμισό μου και προσπαθώ να θυμηθώ τις οδηγίες που είχα μάθει σε κάποιο από εκείνα τα βαρετά σεμινάρια περί πρώτων βοηθειών που οργάνωνε η εταιρεία μας κατά καιρούς. «Μαλάκα κάποτε θα πάθεις τίποτα, και δε θα ξέρεις τι να κάνεις» μου είχε πει ο Τάσος όταν έκανα τον άρρωστο για να μην παραβρεθώ σε μία από τούτες τις μαζώξεις. «Αηδίες της εταιρίας» του έλεγα, «για να τα αναρτά στη σελίδα της να το παίζει σπουδαία. Σήμερα είχαμε αιμοδοσία, τον επόμενο μήνα φιλανθρωπία, τον επόμενο μαθαίνουμε να σώζουμε ζωές και πάει λέγοντας και να τα Likes και τα Ουάου εικονίδια».

Παίρνω μια ανάσα και κάθομαι κανονικά πλέον κάτω. Ο αέρας λιγοστεύει ή μάλλον πως εγώ νιώθω έτσι. Βρε μπας και είναι κρίση πανικού όπως αυτή που έπαθε ο Αχιλλέας του 6ου ορόφου; Αχιλλέας. Ναι. Το όνομά του, το έμαθα αφότου ήρθαν και τον πήραν με το φορείο. Κι είχα και τον Τάσο πάλι να μου τη λέει. «Καλά ρε φιλαράκι, μαζί δεν καπνίζατε στα διαλείμματα; Μια κουβέντα δεν είπατε;». Τι να του πω. Όταν έβγαινα ζητούσα μόνο αέρα μολύνοντας τον δικό μου με τα παλιοτσίγαρα χωρίς να θέλω να μιλήσω σε κανέναν. Να αυτά τα γαμημένα φταίνε τώρα που δε μπορώ να πάρω ανάσα. Φτάσαμε Εθνική Άμυνα και η δική μου άμυνα είναι πλέον για τα πανηγύρια. Αδύνατον να σηκωθώ να κατέβω. Νομίζω ότι πεθαίνω…

«Θα μου πεις τι κάνεις εκεί κάτω;» μου είπε και με τράβηξε πάνω απότομα. Ούτε που ξέρω πώς βρέθηκε στο βαγόνι ο Τάσος. Υπέθεσα ότι με είδε από την απέναντι μεριά. Ίσως να κατηφόριζε προς το κέντρο για να πιει καμιά μπύρα. Μα και πάλι δύσκολο το έκοψα για κάποιον που έχει ριζώσει στο σπίτι του από τότε που έμεινε άνεργος. Ίσως η τύχη… η ανάγκη η δική μου… το σύμπαν… κάτι τέλος πάντων που ακόμα παλεύω να συμφωνήσει με εμένα ή έστω να διαφωνήσει για να γυρίσει ανάποδα ό,τι ενδόμυχα αποζητώ σαν τρελός. Προσπάθησα ανεπιτυχώς να του μιλήσω, πνιγόμουν -έτσι ένιωθα. ‘Έβαλα την παλάμη στο στήθος μου για να του δείξω τι παίζει να με βοηθήσει ή έστω να με κουβαλήσει σε κανένα νοσοκομείο μήπως και σωθώ...

«Αηδίες ρε. Τίποτα δεν έχεις. Δεν πεθαίνουν οι νεκροί. Μάλλον για νεκρανάσταση πρόκειται… μπας και καταφέρεις να ζήσεις λιγάκι. Δες το σαν ενηλικίωση φιλαράκι μου. Τσίμπα την ευκαιρία λοιπόν και φτιάξε τη ζωή σου με περισσότερο αέρα!», είπε και με τράβηξε από το πουκάμισό μου.

Τι να σου πω... Ούτε κι εγώ ξέρω τι έγινε σήμερα… μα όταν γύρισα στο σπίτι τίποτα δεν ήταν πια ίδιο.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

3 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    ”Μου τη δίνει ο μπαγάσας. Πάει και πατά το σημείο που με πονά περισσότερο…”
    Και εγώ συνεχίζω να περνάω, χωρίς πληθυντικούς ευγένειας πια (αυτούς των αγνώστων…) μα με πολύ αγάπη πάντα! Και εσύ συνεχίζεις να μ’ αγγίζεις βαθιά, άλλοτε τρυφερά κι άλλοτε αιχμηρά…Παίζει να με ξαναπείς υπερβολική, αλλά ούτε και τώρα θα με σταματήσεις…θα συνεχίσω να σου λέω την γνώμη μου για όσα εισπράττω…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!