Λόγια, λόγια, λόγια..

11.09.2017

Πολλώ λογιώ τα λόγια μας, όσα 'ν' και τα μαλλιά μας 
λόγια που βγαίνουν απ' το νου και μπαίνουν στην καρδιά μας
Λόγια που τριαντάφυλλα στολίζουν τη στρατιά μας
και τα ποτίζει η ομορφιά κι η λάμψη απ' τη ματιά μας.
Λόγια που μοιάζουν "έπαινος" σ' ό,τι 'χουμε προσφέρει
με το φτωχό μας το μυαλό, με το καλό μας "χέρι"
Λόγια που 'ναι παρηγοριά σε ό,τι μας τυχαίνει
που 'ναι κακό κι ασήκωτο και την καρδιά βαραίνει...
Λόγια που είναι συμβουλές καλόβουλα δοσμένες
και μας βοηθούν σ' αντίξοες συνθήκες πικραμένες.
Λόγια που ξεστομίζουμε επάνω στο θυμό μας
και σαν μαχαίρια δίκοπα πάνε στο διπλανό μας...
Λόγια που για κουτσομπολιό τα λέει ο καθείς μας
που θάβουν τον άλλονε βαθύτερα απ' τη γης μας.
Λόγια, λογάκια παιδικά που πάντα στάζουν μέλι
να τα ακούει ο γονιός ολημερίς το θέλει.
Λόγια ανθρώπων γνωστικών που στάζουν "σοφία"
ανθρώπων που δεν έχουνε και "μόρφωση" καμία.
Λόγια που οι πολιτικοί σκορπίζουν σαν τα φύλλα
με υποσχέσεις άυλες που μοιάζουν σαν τα ξύλα
Λόγια που λέει η καρδιά και στην καρδιά πηγαίνουν
λόγια που οι ευαίσθητοι μόνο καταλαβαίνουν...
Λόγια που αν δεν τα σκέπτεσαι να μην τα ξεστομίζεις
γιατί μαχαίρι στην καρδιά μπήγεις και το γυρίζεις...

_

γράφει η Χρυσούλα Πλοκαμάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σε ευχαριστώ πολύ , Μαίρη , για την επιμέλεια του ποιήματός μου!

    Να είσαι καλά!

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Λόγια που αν δεν τα σκέφτεσαι να μην τα ξεστομίζεις γιατί μαχαίρι στην καρδιά μπήγεις και το γυρίζεις!!!! Λόγια που τόσο εύκολα ξεστομίζουμε εμείς οι άνθρωποι χωρίς να υπολογίζουμε τις συνέπειες…είναι όμως και εκείνα τα γλύκα, τα γεμάτα μαγεία κι αγάπη…που μας φτιάχνουν, μας ανεβάζουμε, μας κάνουν να νιώθουμε πιο άνθρωποι!!!! Η σοφία της πένας σου και της ψυχής σου δεν έχει τέλος!!!!!!!! Σ ευχαριστώ πολύ αγαπημένη μου Χρυσούλα. Τα βήματα δίπλα σου με έναν τρόπο μαγικό γεμίζουν πάντα τις αποσκευές μου!!!!

    Απάντηση
    • ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

      Πολυαγαπημένη μου Σοφία ,

      Σε ευχαριστώ πολύ για τα τόσο ζεστά κι ενθαρρυντικά σχόλιά σου!
      Τα λόγια σου μου δίνουν πάντα μεγάλη χαρά!
      Με κάνουν να νιώθω πως η ποίηση είναι η σκάλα
      που ακόμα μπορεί και μ’ ανεβάζει στης ψυχής τα ουράνια!

      Να είσαι καλά! Να είστε όλοι καλά!

      Πολλά φιλιά σε όλους σας!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου