Λόγοι θερινής νυκτός

11.08.2017

Η φλόγα του κεριού τρεμοπαίζει δίπλα στο χαρτί μου. Ο άνεμος κι απόψε ερωτοτροπεί. Βάζω ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθομαι στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας από ψηλά τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους, κοντά στην παραλία. Προς τα πάνω βουνό, προς τα κάτω θάλασσα. Το ένα του ύψους, το άλλο του βάθους. Κι εγώ κάπου στη μέση, με ένα στυλό κι ακουστικά στα αυτιά, σφίγγω ακόμη περισσότερο τον κλοιό της μοναξιάς μου και αποτυπώνω τις “θεωρίες” μου.

Σκέφτομαι, λοιπόν, πως όταν γίνει η έκρηξη μέσα σου, και νιώσεις τα άγρια κομμάτια να ξύνουν την ψυχή σου και το θυμό που ως τώρα συγκρατούσες να ξεχειλίζει ανεξέλεγκτα, τότε είναι που συνειδητοποιείς πόσο εύκολα γκρεμίζεται ό,τι είχες καταφέρει να κρατήσεις όρθιο με την ανεκτικότητά σου, τη δήθεν καλοσύνη σου. Ξαφνικά, είσαι μόνος και η “αγάπη” γίνεται “μίσος”, που είναι πιο σκληρό κι από το “εξ' αρχής μίσος”, γιατί δεν κρύβει απλά αντιπάθεια ή κακία, αλλά έχει συσσωρευμένη καταπιεσμένη ενέργεια. Μοιάζει με ένα σχοινί τέρμα τεντωμένο.

Καταλαβαίνεις, φαντάζομαι, πως κάπως έτσι παγιδεύτηκα (αναμφίβολα περί παγίδας πρόκειται, ή μάλλον περί αυτοπαγίδας). Και ίσως κι εσύ, και κάποιος ακόμη… Είμαστε αρκετοί τελικά εμείς που νομίζουμε ότι κρύβοντας τα συναισθήματά μας αποφεύγουμε να πληγώσουμε και καταλήγουμε να πληγωνόμαστε. Νομίζουμε ότι κρατώντας το στόμα κλειστό, μένουμε μακριά από μια πιθανή στιγμιαία σύγκρουση.

Πόσες φορές σιώπησα για να μη δημιουργήσω ένταση... Πόσες έκανα πίσω στα δικά μου “θέλω” για να βολευτούν οι άλλοι... Πόσες έπνιξα τα παράπονά μου για να μη στεναχωρήσω κάποιον... Πόσες αναστέναξα βουβά, μην τύχει και δείξω αδύναμη σε καταστάσεις που έπρεπε να είμαι δυνατή...

Το κακό είναι ότι όλοι εμείς νομίζουμε πως κάνουμε το σωστό, μέχρι να φάμε το χαστούκι που θα μας διαλύσει, αλλά στην πραγματικότητα θα μας συνεφέρει. Και παλεύουμε μέσα μας, με τον ίδιο μας τον εαυτό, με το μυαλό και την καρδιά μας. Πρέπει να το έχεις νιώσει για να καταλάβεις πώς είναι. Απαίσιο! Φτάνεις σε σημείο να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου γι’ αυτό που κατάντησες. Φοβάσαι, ανησυχείς, πανικοβάλλεσαι. Κλαις, κλαις, κλαις, κλαις... Αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο ξεπλένεται κάπως η αυτοαηδία που πλέον δύσκολα κρύβεται από το βλέμμα σου, εκείνο το βλέμμα που δεν αντέχεις και δεν μπορείς έτσι απλά, με ένα κλικ, να ξεφορτωθείς.

Τώρα που γράφω μες στο σκοτάδι, σκέφτομαι πόσο απαίσιο είναι μάλλον το ύφος μου. Κι αναρωτιέμαι, μήπως δεν κατάλαβα την αγάπη; Μήπως δεν την χειρίστηκα σωστά; Μήπως η αγάπη τελειώνει κάποτε;

Το κερί έσβησε με ένα δυνατό φύσημα του αέρα και μαζί έσβησαν και αυτές οι βαριές μου σκέψεις. Ίσως το φως της ημέρας να μου χαρίσει λίγη ψυχική λιακάδα, γιατί το κλίμα σκοτείνιασε για τα καλά και με τρομάζει.

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Και τελικά λίγο πριν το φινάλε… διαπιστώνεις ότι σε όλη σου τη ζωή την γεμάτη συμβιβασμούς, σιωπές, πνιγμένα παράπονα και θέλω υπήρχες για να ζεις την ζωή των άλλων!!!Συγκλονιστικό το κείμενο σας…μπράβο!!!!

    Απάντηση
    • Νίκη Αλπού

      Τα λόγια σας εκφράζουν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που πρέπει να μείνει από το κείμενο! Μακάρι η διαπίστωση αυτή να γίνεται στα αρχικά στάδια μιας τέτοιας κατάστασης!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου