Select Page

Λόγοι θερινής νυκτός

Λόγοι θερινής νυκτός

Η φλόγα του κεριού τρεμοπαίζει δίπλα στο χαρτί μου. Ο άνεμος κι απόψε ερωτοτροπεί. Βάζω ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθομαι στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας από ψηλά τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους, κοντά στην παραλία. Προς τα πάνω βουνό, προς τα κάτω θάλασσα. Το ένα του ύψους, το άλλο του βάθους. Κι εγώ κάπου στη μέση, με ένα στυλό κι ακουστικά στα αυτιά, σφίγγω ακόμη περισσότερο τον κλοιό της μοναξιάς μου και αποτυπώνω τις “θεωρίες” μου.

Σκέφτομαι, λοιπόν, πως όταν γίνει η έκρηξη μέσα σου, και νιώσεις τα άγρια κομμάτια να ξύνουν την ψυχή σου και το θυμό που ως τώρα συγκρατούσες να ξεχειλίζει ανεξέλεγκτα, τότε είναι που συνειδητοποιείς πόσο εύκολα γκρεμίζεται ό,τι είχες καταφέρει να κρατήσεις όρθιο με την ανεκτικότητά σου, τη δήθεν καλοσύνη σου. Ξαφνικά, είσαι μόνος και η “αγάπη” γίνεται “μίσος”, που είναι πιο σκληρό κι από το “εξ' αρχής μίσος”, γιατί δεν κρύβει απλά αντιπάθεια ή κακία, αλλά έχει συσσωρευμένη καταπιεσμένη ενέργεια. Μοιάζει με ένα σχοινί τέρμα τεντωμένο.

Καταλαβαίνεις, φαντάζομαι, πως κάπως έτσι παγιδεύτηκα (αναμφίβολα περί παγίδας πρόκειται, ή μάλλον περί αυτοπαγίδας). Και ίσως κι εσύ, και κάποιος ακόμη… Είμαστε αρκετοί τελικά εμείς που νομίζουμε ότι κρύβοντας τα συναισθήματά μας αποφεύγουμε να πληγώσουμε και καταλήγουμε να πληγωνόμαστε. Νομίζουμε ότι κρατώντας το στόμα κλειστό, μένουμε μακριά από μια πιθανή στιγμιαία σύγκρουση.

Πόσες φορές σιώπησα για να μη δημιουργήσω ένταση... Πόσες έκανα πίσω στα δικά μου “θέλω” για να βολευτούν οι άλλοι... Πόσες έπνιξα τα παράπονά μου για να μη στεναχωρήσω κάποιον... Πόσες αναστέναξα βουβά, μην τύχει και δείξω αδύναμη σε καταστάσεις που έπρεπε να είμαι δυνατή...

Το κακό είναι ότι όλοι εμείς νομίζουμε πως κάνουμε το σωστό, μέχρι να φάμε το χαστούκι που θα μας διαλύσει, αλλά στην πραγματικότητα θα μας συνεφέρει. Και παλεύουμε μέσα μας, με τον ίδιο μας τον εαυτό, με το μυαλό και την καρδιά μας. Πρέπει να το έχεις νιώσει για να καταλάβεις πώς είναι. Απαίσιο! Φτάνεις σε σημείο να σιχαίνεσαι τον εαυτό σου γι’ αυτό που κατάντησες. Φοβάσαι, ανησυχείς, πανικοβάλλεσαι. Κλαις, κλαις, κλαις, κλαις... Αλλά δεν αλλάζει τίποτα. Μόνο ξεπλένεται κάπως η αυτοαηδία που πλέον δύσκολα κρύβεται από το βλέμμα σου, εκείνο το βλέμμα που δεν αντέχεις και δεν μπορείς έτσι απλά, με ένα κλικ, να ξεφορτωθείς.

Τώρα που γράφω μες στο σκοτάδι, σκέφτομαι πόσο απαίσιο είναι μάλλον το ύφος μου. Κι αναρωτιέμαι, μήπως δεν κατάλαβα την αγάπη; Μήπως δεν την χειρίστηκα σωστά; Μήπως η αγάπη τελειώνει κάποτε;

Το κερί έσβησε με ένα δυνατό φύσημα του αέρα και μαζί έσβησαν και αυτές οι βαριές μου σκέψεις. Ίσως το φως της ημέρας να μου χαρίσει λίγη ψυχική λιακάδα, γιατί το κλίμα σκοτείνιασε για τα καλά και με τρομάζει.

_

γράφει η Νίκη Αλπού

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Γεννημένη μια ζεστή μέρα του Δεκέμβρη είκοσι χρόνια πριν, ψάχνει πάντα τη ζέστη στο κρύο και το κρύο στη ζέστη. Διαβάζει μετά μανίας. Τα πρωινά τραγουδάει και τα βράδια κοιτάει τ' αστέρια. Λειτουργεί με μουσική, καφεΐνη, λέξεις κι όνειρα.

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Και τελικά λίγο πριν το φινάλε… διαπιστώνεις ότι σε όλη σου τη ζωή την γεμάτη συμβιβασμούς, σιωπές, πνιγμένα παράπονα και θέλω υπήρχες για να ζεις την ζωή των άλλων!!!Συγκλονιστικό το κείμενο σας…μπράβο!!!!

    Απάντηση
    • Νίκη Αλπού

      Τα λόγια σας εκφράζουν ΑΚΡΙΒΩΣ αυτό που πρέπει να μείνει από το κείμενο! Μακάρι η διαπίστωση αυτή να γίνεται στα αρχικά στάδια μιας τέτοιας κατάστασης!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!