Μάνα, η γήινη Παναγιά!

2.06.2017

(Διπλό  σονέτο)

            Παιδί  μου, άπτερο  πουλί,  πόσα  φιλιά  ν’ απλώσω

     στο  άρμα  των  ονείρων  σου;  Στης  γης  το  μονοπάτι

     πόσες  του  κόσμου  μας  πληγές  μ’ αγάπη  να  επουλώσω,

     να  σε  φυλάξω  απ’ τα  δεινά  κι  απ’ το  κακό  το  μάτι;

           Μανούλα  μου, το  γέλιο  σου  για  με  αξίζει  τόσο

     όσο  το  βάθεμα  του  νου, της  θάλασσας  τα  πλάτη.

     Στο  αγριοκαίρι  απανεμιά  και  κάθε  που  ματώσω

     μια  ευχή  σου  χίλια  γιατρικά, ιώδιο,  όχι  αλάτι.

           Παιδί  και  Μάνα, μια  αγκαλιά  ζεστή  στο  ξεροβόρι,

     δεν  τους  λυγάν  τα  γόνατα  κι  ας  τους  χτυπά  το  κύμα,

     ορθοί  διαβαίνουν  της  ζωής  το  δύσβατο  ανηφόρι.

           Μάνα  μου, στέργεις  δίπλα  μου  από  το  πρώτο  βήμα,

     άγρυπνη  ως  και  στον  ύπνο  μου, των  οραμάτων  μούσα,

     γήινη, κι  όμως  Παναγιά  κι  εσύ, βρεφοκρατούσα!

           Παιδί  μου, σπλάχνο  μου  μικρό, είσαι  για  μένα  ό,τι

     μεγάλο  κρύβει  ο  ουρανός  στου  ήλιου  τις  αχτίδες.

     Κι  αν  το  άστρο  σου  είναι  λιγοστό  και  δε  φωτάει  τα  σκότη,

     σχώρα  με  για  τα  λάθη  μου  κι  όπου  λειψή  με  είδες.

           Μανούλα  μου, η  χάρις  σου  μου  έθρεψε  τη  νιότη.

      Με  δάκρυ – γάλα  πότισες  του  σπόρου  τις  ελπίδες

      προτού  τις  κάψει  ο  κεραυνός. Εσύ, η  έγνοια  η  πρώτη,

      που  μες  στο  καταχείμωνο  τίκτεις  Αλκυονίδες.

            Παιδί  και  Μάνα, η  αγαθή  και  τέλεια  αρμονία,

      δοξολογία  «ωσαννά», της  γέννας  θαύμα  μέγα,

      που  κάθε  πόνου  το  αχ  και  το  ωχ  το  υψώνει  σ’ ευλογία.

            Εσύ,  με  ωθείς, της  αρετής  το  Άλφα  και  το  Ωμέγα.

       Απέραντε  ωκεανέ, έλα, γαλήνη  φέρε …

       Κάθε  μου  αίνος  και  ωδή: Μάνα  μου, Χαίρε.  Ώ, Χαίρε !

Α΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ  ΒΡΑΒΕΙΟ  ΚΕΛΑΙΝΩ  2015

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου