Μάνα, η γήινη Παναγιά!

2.06.2017

(Διπλό  σονέτο)

            Παιδί  μου, άπτερο  πουλί,  πόσα  φιλιά  ν’ απλώσω

     στο  άρμα  των  ονείρων  σου;  Στης  γης  το  μονοπάτι

     πόσες  του  κόσμου  μας  πληγές  μ’ αγάπη  να  επουλώσω,

     να  σε  φυλάξω  απ’ τα  δεινά  κι  απ’ το  κακό  το  μάτι;

           Μανούλα  μου, το  γέλιο  σου  για  με  αξίζει  τόσο

     όσο  το  βάθεμα  του  νου, της  θάλασσας  τα  πλάτη.

     Στο  αγριοκαίρι  απανεμιά  και  κάθε  που  ματώσω

     μια  ευχή  σου  χίλια  γιατρικά, ιώδιο,  όχι  αλάτι.

           Παιδί  και  Μάνα, μια  αγκαλιά  ζεστή  στο  ξεροβόρι,

     δεν  τους  λυγάν  τα  γόνατα  κι  ας  τους  χτυπά  το  κύμα,

     ορθοί  διαβαίνουν  της  ζωής  το  δύσβατο  ανηφόρι.

           Μάνα  μου, στέργεις  δίπλα  μου  από  το  πρώτο  βήμα,

     άγρυπνη  ως  και  στον  ύπνο  μου, των  οραμάτων  μούσα,

     γήινη, κι  όμως  Παναγιά  κι  εσύ, βρεφοκρατούσα!

           Παιδί  μου, σπλάχνο  μου  μικρό, είσαι  για  μένα  ό,τι

     μεγάλο  κρύβει  ο  ουρανός  στου  ήλιου  τις  αχτίδες.

     Κι  αν  το  άστρο  σου  είναι  λιγοστό  και  δε  φωτάει  τα  σκότη,

     σχώρα  με  για  τα  λάθη  μου  κι  όπου  λειψή  με  είδες.

           Μανούλα  μου, η  χάρις  σου  μου  έθρεψε  τη  νιότη.

      Με  δάκρυ – γάλα  πότισες  του  σπόρου  τις  ελπίδες

      προτού  τις  κάψει  ο  κεραυνός. Εσύ, η  έγνοια  η  πρώτη,

      που  μες  στο  καταχείμωνο  τίκτεις  Αλκυονίδες.

            Παιδί  και  Μάνα, η  αγαθή  και  τέλεια  αρμονία,

      δοξολογία  «ωσαννά», της  γέννας  θαύμα  μέγα,

      που  κάθε  πόνου  το  αχ  και  το  ωχ  το  υψώνει  σ’ ευλογία.

            Εσύ,  με  ωθείς, της  αρετής  το  Άλφα  και  το  Ωμέγα.

       Απέραντε  ωκεανέ, έλα, γαλήνη  φέρε …

       Κάθε  μου  αίνος  και  ωδή: Μάνα  μου, Χαίρε.  Ώ, Χαίρε !

Α΄ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟ  ΒΡΑΒΕΙΟ  ΚΕΛΑΙΝΩ  2015

_

γράφει ο Παναγιώτης Κουμπούρας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

Το σούρουπο

Το σούρουπο

Μαβιά σύννεφα ταξιδεύουν στα δυτικά με τον ανάλαφρο ρυθμό παλιού τραγουδιού. Ένα κορίτσι κεντάει στο τελάρο του το τριανταφυλλί του λιόγερμα.   Ένα σύννεφο, το ‘συρε μαζί του το σούρουπο, σκάλωσε στα κλαδιά της γαζίας ξεθώριασε το κιτρινάκι της φορεσιάς της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου