Άλλη μια νύχτα απέραντη κι ατέλειωτη
εσύ έρχεσαι και φεύγεις σαν αόρατη σκιά
σκόρπιες οι λέξεις, απ' το χρόνο ξεχασμένες
αραχνιασμένες στη βουβή μου μοναξιά

ραγισμένο γυαλί η καρδιά μου και τα όνειρά μου
κι εσύ κομμάτι απ' τη ζωή μου σκορπισμένο
τη θλίψη πώς να την αντέξω και σε ποια γωνιά
της καρδιάς μου να κρυφτώ, σε ποιο δρομάκι ξεχασμένο

πώς να νιώσω την αυγή πως είμαι ζωντανή
ποιος θα ζεστάνει, ποιος θ'αγγίξει την καρδιά μου
τα δάκρυά μου ποιο χέρι θα σκουπίσει
πόσο ψυχρή στ' αλήθεια είσαι μοναξιά μου...

_

γράφει η Ελένη Φλεμετάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!