Μέσα από εσένα

22.01.2018

Δεν κοιτάζω πια τον καθρέφτη ξέρεις

Πάνω στο πρόσωπό μου είναι χαραγμένα

Τόσα σημάδια και ίχνη από εσένα

Κάθε ρυτίδα μου

Έχει ακόμη το άγγιγμα των χειλιών σου

Πονάνε τόσο πολύ εκείνα τα φιλιά

Με πονάνε πάντα

Η μνήμη μια θανάσιμη πληγή

Και αιμορραγεί

Καθώς στέκεται ολοζώντανο στον νου μου

Το χαμόγελό σου

Δε βαστάει άλλο η καρδιά μου

Να κρατάει σφιχτά την ανάμνησή σου

Δεν υπήρξα παρά μόνο μέσα από εσένα

Και υπάρχω μόνο μέσα από τα δικά σου κομμάτια

Δε θέλω να κοιτάζω πια τον καθρέφτη

Γιατί αν κοιτάξω

Θα ραγίσει κι άλλο

Θα ραγίσω κι άλλο

Θα σκορπίσω

Θα χαθείς για πάντα…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου