Δεν κοιτάζω πια τον καθρέφτη ξέρεις

Πάνω στο πρόσωπό μου είναι χαραγμένα

Τόσα σημάδια και ίχνη από εσένα

Κάθε ρυτίδα μου

Έχει ακόμη το άγγιγμα των χειλιών σου

Πονάνε τόσο πολύ εκείνα τα φιλιά

Με πονάνε πάντα

Η μνήμη μια θανάσιμη πληγή

Και αιμορραγεί

Καθώς στέκεται ολοζώντανο στον νου μου

Το χαμόγελό σου

Δε βαστάει άλλο η καρδιά μου

Να κρατάει σφιχτά την ανάμνησή σου

Δεν υπήρξα παρά μόνο μέσα από εσένα

Και υπάρχω μόνο μέσα από τα δικά σου κομμάτια

Δε θέλω να κοιτάζω πια τον καθρέφτη

Γιατί αν κοιτάξω

Θα ραγίσει κι άλλο

Θα ραγίσω κι άλλο

Θα σκορπίσω

Θα χαθείς για πάντα…

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!