Επιλέξτε Page

Μέσα στο βράδυ, μέσα στο μετάξι

23.12.2016

Το βράδυ θα μαγειρέψω. Θα έρθεις, έτσι δεν είναι; Μονάχα εσένα προσκάλεσα...
Φώναξα τ’ αστέρια για να στολίσουν το ταβάνι, δεν ήθελα να το αφήσω χλωμό και άδειο ως συνήθως. Σε μια εξαιρετική περίπτωση, επιλέγεις ιδιαίτερο στολισμό για να υποδεχθείς και να ευχαριστήσεις. Έβγαλα και τις συνηθισμένες κουρτίνες· πληκτικές δε φάνταζαν; Εμένα με κούραζαν πάντως. Εσένα;
Ξέρω, δε θα μου πεις από ευγένεια, για να μη θίξεις το γούστο μου. Θα ήθελα όμως. Θα ’θελα να ακούσω τη γνώμη σου, για τις κουρτίνες έστω.
Για να δούμε... Έχω βγάλει πολλά υφάσματα μπροστά μου. Θα προτιμήσω το μπλε της νύχτας για την περίσταση. Το αφαίρεσα από το νυχτερινό σκοτάδι, τότε που μου έστειλες νότες, τραγούδια, ήχους. Σαν να το ήξερα ότι θα το χρειαζόμουν σύντομα. Δε μου κράτησε κακία το βραδάκι, με εξυπηρέτησε πρόθυμα.
«Πάρε λίγο» μου φώναξε «και μου το επιστρέφεις».
Να θυμηθώ να το πάω πίσω. Να το πάρω στα χέρια μου με προσοχή και να δώσω μία για να κολλήσει στο υπόλοιπο βράδυ.
Χμμ, για να δω. Σειρά έχουν οι τοίχοι. Πρέπει να δώσω λίγη ομορφιά. Με το χέρι μου πέρασα τους τοίχους αγγίζοντας απαλά· αμέσως γέμισαν λευκά, ροζέ, και γαλάζια λουλουδάκια. Πολύ ειδυλλιακά. Στάθηκα λίγο να τα καμαρώσω, αχ και να μύριζαν και λίγο, υπέροχα θα ήταν. Σκόρπισα γύρω μου ανθάκια λουίζας και γιασεμιού. Τ’ άφησα να αιωρούνται μέσα στο δωμάτιο, να μας μεθύσουν με το άρωμά τους.
Ξέρω ότι σου αρέσει η μυρωδιά τους, έχω προσέξει ότι μισοκλείνεις τα μάτια σου όταν τα έχεις γύρω σου, όταν περπατάμε την άνοιξη, τα δειλινά.
Κάτω στο πάτωμα έστρωσα βελούδο. Στο χρώμα του ελεφαντόδοντου και σ’ ένα ζεστό μελί. Για να πατάμε στα απαλά, να μας προδιαθέτει. Και το τραπέζι; Α, ναι το τραπέζι.
Το τραπέζι ούτε μικρό, ούτε μεγάλο. Με κεριά ανάμεσά μας για να δίνουν γλύκα στα πρόσωπά μας.
Θα τ’ ανάψεις εσύ;
Είμαι λίγο αδέξια, το ξέρεις εξάλλου. Πάνω στο λευκό τραπεζομάντιλο είχα απλώσει σπασμένα ρόδια, πέταλα από τριαντάφυλλα κατακόκκινα και πολλά καρύδια και αμύγδαλα, μέσα στα τσόφλια τους. Αν θέλεις να τα γευτείς, πρέπει να το σπάσεις, με τρόπο.
Έτσι δεν είναι;
Και τα καθίσματα; Δυο ξύλινες σκαλιστές καρέκλες με βελούδινη φουσκωτή πλάτη σε σκούρο ροζ. Με περίτεχνα σκαλίσματα στην κορυφή της πλάτης για να τις θαυμάσεις.
Μ’ όλα αυτά ξέχασα το φαγητό. Ελπίζω να μη μου καεί. Έτρεξα στην κουζίνα. Η κατσαρόλα σφύριζε χαρούμενη και εγώ ανασκουμπώθηκα για να φτιάξω τη σαλάτα. Άρχισα να ψιλοκόβω με επιμέλεια, θα μου έπαιρνε ώρα.
Έκοβα, έκοβα, καρύκευα, ετοίμαζα τις πιατέλες και στόλιζα. Αφού τελείωσα, πήγα στην κρεβατοκάμαρα για να ντυθώ. Είχα διαλέξει ένα ροζ φουστάνι με λίγη λεβάντα καρφιτσωμένη πάνω του. Αλίμονο... Με το που το έπιασα, το έβαψα με ρόδι. Είχε μείνει, φαίνεται, πάνω στο χέρι μου όταν τα έσπαγα πριν. Τι κρίμα... Πώς να το βγάλω τώρα; Δεν προλαβαίνω, πρέπει να βρω κάτι άλλο.
Το μάτι μου έπεσε σε μια μεταξωτή φούστα λευκή, πανέμορφη. Δεν την είχα φορέσει ποτέ. Ευκαιρία. Και από πάνω; Δεν είχα κάτι εξίσου όμορφο να ταιριάζει. Δεν μπορεί, κάτι θα βρω. Κοίταξα το ρολόι μου αγχωμένη.
Το ρολόι έλεγε 10.00.
Πήγα μέσα στο σαλόνι να δω το ρολόι πάνω στο τζάκι. 10. 00 έλεγε και αυτό. Αφού είχαμε πει στις 9.00. Πώς πέρασε έτσι η ώρα. Πώς κυλάει ο χρόνος...

Έκατσε σε μια από τις δύο καρέκλες. Κοιτούσε τα ρόδια, τα αμύγδαλα, τα καρύδια. Το βελούδο, τα ανθάκια, το μπλε της νύχτας. Πόση ώρα να πέρασε...

«Μέσα στο βράδυ, μέσα στο μετάξι,
μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι,
ήρθα και σε γύρεψα,
τα βλέφαρά σου φίλησα...»

Από την κρεβατοκάμαρα ακουγόταν, κάποιος τραγουδούσε.
Σηκώθηκε συγκρατημένα και μπήκε μέσα. Πάνω στο κρεβάτι είδε μια μπλούζα. Θα ταίριαζε με τη λευκή της φούστα...

_

γράφει η Κωνσταντίνα Κοράκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

2 σχόλια

2 Σχόλια

Υποβολή σχολίου