Μέχρι εδώ

8.02.2017

Και φτάνει η ώρα να το πεις.
Δεν το πιστεύεις.
Δεν το σκεφτόσουν ποτέ. Κι όμως…

Μέχρι εδώ.
Και το εννοείς με όλο σου το είναι.

Δίνεις, δίνεις, δίνεις…
Δεν περιμένεις να πάρεις.
Θέλεις μονάχα ένα χαμόγελο
και αντί γι’ αυτό
εισπράττεις θυμό, κατηγόριες…

Στήνεις τον εαυτό σου στον τοίχο
και πυροβολείς στο μισό μέτρο
και ζητάς συγγνώμες
και περιμένεις…

Μέχρι εδώ…
Φτάνει πια…
Τι ζητάς;
Ένα χαμόγελο,
μια αγκαλιά,
ένα ζεστό βλέμμα,
ένα φιλί, βρε αδερφέ…

Και εκεί που δεν σε περιμένουν
σε βλέπουν να παίρνεις τα τσιγάρα σου,
μια ζακέτα
και χωρίς κινήσεις θυμού,
ανοίγεις την πόρτα
τους κοιτάζεις,
χαμογελάς,
ψιθυρίζεις
«μέχρι εδώ»
και ροβολάς τις σκάλες.

Ο δροσερός αέρας σού χαϊδεύει το πρόσωπο
κι εσύ
εξακολουθείς να χαμογελάς,
ενώ δάκρυα αυλακώνουν τα μάγουλά σου
και σαν απομακρύνεσαι,
φωνάζεις
«Μέχρι εδώ… Φτάνει πια…»

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Λ'ΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Μια ΑΘΗΝΑ 100% αληθινή και σαν πένα και σαν θέμαΠάρα πολύ σού πάει και η πεζοποίηση μού άρεσε πάρα πολύ Μπράβο σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου