Μία σφαίρα μόνο…

5.07.2017

Οι Γερμανοί είχαν φύγει...

Οι πανηγυρισμοί είχαν τελειώσει… Έμενε μόνο ο χειμώνας κι εκείνος ο χειμώνας του '44 ήταν πονηρός...

Με τα εγγλεζάκια παρόντα και με τους αντιστασιακούς οπλισμένους με κάθε είδους οπλισμό το πρώτο αίμα ήταν αρκετό για να ξεκινήσει το κακό...

Κάθε γωνιά της Αθήνας έγινε κι αμπρί, κάθε παράθυρο εστία πολέμου...

Οι Εγγλέζοι ανέβαιναν τα κρύα πρωινά εκείνου του Δεκέμβρη από τη Συγγρού, αργά, νωχελικά με τα τανκς τους, τα Σέρμαν να περιφέρουν την υπεροχή τους...

Στη Νέα Σμύρνη γίναν οι πρώτες αρματικές μάχες... Και τα Σέρμαν καίγονταν εύκολα...  Σαν γκαζιέρες...

Λένε πως στη Νέα Σμύρνη χτυπήθηκε ένα από αυτά... Ίσως οι πιτσιρικάδες Εγγλέζοι, άφταιγοι κι αυτοί, να πρόλαβαν να βγουν, ίσως κι όχι...

Πετράλωνα, Θησείο, Μακρυγιάννη, Ακρόπολη, όλα στον χαμό... Σφαίρες από παντού προς όλους...

Μην ήσουν εκεί έξω μόνο... Φταίχτες κι άφταιγοι σαρώνονταν απ'το δρεπάνι με μια σφαίρα μόνο που κάνει δυο πεντάρες... Έτσι χανόταν μια ζωή, ένα παλικάρι που μπορούσε να δώσει ζωή...

Ξανθοί νεαροί απ'το Κόβεντρυ,  το Μάντσεστερ και το Λέστερ και Ινδοί μαζί από τη μια κι από την άλλη οι κακοπερασμένοι επαναστάτες του ελληνικού αντάρτικου....όλοι ήρωες κι όλοι θύματα σε μια μάχη για το κάτι των άλλων και το δικό τους τίποτα...

Σ'εκείνη την παλιογωνία ήταν απέναντι απέναντι ο Μήτσος από την Καισαριανή, μ'ένα κράνος γερμανικό κι ένα ντουφέκι ιταλικό, από τα μεινεμένα της κατοχής, αμάθητος από πόλεμο και νέος δεκαοχτώ χρονών... Με χέρια κοκαλωμένα από το κρύο και την κοιλιά να γουργουρίζει από την πείνα... Κι ο Ντάνυ από το Λέστερ που τον είχαν πάει στον πόλεμο με το ζόρι κι είχε γυρίσει όλη την Ευρώπη κυνηγώντας τους Γερμανούς... Ήταν είκοσι χρονών και νόμιζε πως είχε ζήσει δέκα ζωές. Τόσες φορές είχε ξεφύγει από τον Χάρο...

Κοιτάχτηκαν αρκετή ώρα οι δυο τους σιωπηλά. Μιλούσαν τα μάτια κι η σιωπή... Μέχρι που σήκωσαν εκείνα τα καταραμένα όπλα με της μιας πεντάρα σφαίρα... Σημάδεψαν... Ο ένας σαν βετεράνος, ο άλλος σαν ατζαμής... Κι έφτασαν δυο  μπαμ που ακούστηκαν σαν ένα... Έφτασαν να σβήσουν  κι οι δυο μαζί τόσο άδικα για των άλλων τα δίκια... Ο ένας νηστικός κι ο άλλος λίγο πιο χορτάτος... Νηστικοί κι οι δυο από ζωή... Χορτάτοι από θάνατο... Ο Μήτσος απ'την Καισαριανή κι ο Ντάνυ απ'το Λέστερ... Για μια σφαίρα μόνο...

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου