Μαζί/With

4.05.2017

“Being with you or not being with you, is the only way I have to measure time”
Jorge Luis Borges

 

Χρόνος δεν υφίσταται όταν το μαζί συνυπάρχει με το χώρια.
Μην απορείς.
Το ανέφικτο ντύνεται εφικτό στην ποίηση.
Αλλάζει το ο με το η.
Η ποίηση στερείται λογικής.
Στερείται ηθικής.
Ουδείς είναι άξιος να ρίξει τον λίθο του αναθέματος.
Ουδείς!
Γαλάζιος ουρανός.
Καυτό καλοκαίρι.
Ματωμένη καρδιά.
Καρποφόρα ποίηση φέτος, με ποιητές χρεωμένους.
Ανίκανοι να ξεχρεώσουν τα όνειρά τους γιατί όσα πληρώνουν,
τόσα και άλλα τόσα γεννιούνται στην τράπεζα του νου.
Είναι και αυτές οι λέξεις που τους τσάκισαν.
Δύσκολο να βρεθούν πρώτες ύλες.
Πανάκριβες στην εποχή της κρίσης.
Βρίσκεις λέξεις και δραπετεύουν.
Από όλα τα μονοπάτια διαλέγουν τα πιο επίκνδυνα και απόκρημνα να ξεφύγουν.
Αυτές που απομένουν τελικά με υψηλές μετοχές.
Οι πηγές των βιβλίων στέρεψαν και αυτές.
Ψηλά στον ουρανό αναζητώ άλλες που πέταξαν.
Να τις μάζεψω με απόχη.
Να τις κεντήσω στο χαρτί.
Να τις καρφώσω στην καρδιά.
Εσύ, εγώ, εμείς, χρόνος, πόνος, τρόμος.
Μετρώ τις στιγμές με την παρουσία σου,
ή με την… απουσία σου!
Δεν υπάρχουν μέρες, μήνες, χρόνια.
Μονάχα οι στιγμές χώρια ή μαζί. Μαζί ή χώρια.

_

γράφει η Φωτεινή Πεσματζόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Μονάχα οι στιγμές χώρια ή μαζί!!! Πολύ δυνατό!!!Μπράβο σας!!!

    Απάντηση
  2. Φωτεινή Πεσματζόγλου

    Σας ευχαριστώ θερμά!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου