Μαυρομάτα

21.04.2017

Της είχα προσφέρει τον ήλιο και τ’ αστέρια και τον ουρανό ολόκληρο, εκείνη όμως έμεινε βράχος ακλόνητος, αδιαφορούσε παντελώς ακόμα και για την ύπαρξή μου. Χρόνια ολόκληρα την κοίταζα στα μάτια, εκείνα τα μαύρα μεγάλα μάτια που έκρυβαν μέσα τους φωτιά κανονική! Ύστερα έφυγε, ξαφνικά όπως είχε έρθει, μετακόμισε σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη. Όχι για πολύ όμως, την ακολούθησα όπως ο πιστός σκύλος ακολουθεί τ’ αφεντικό του. Έφυγα κι εγώ, άλλαξα σπίτι, άλλαξα πόλη, τα άλλαξα όλα για τα δυο της τα μαύρα μάτια. Μια επιταγή χωρίς αντίκρισμα, μόνος στο κρεβάτι τα βράδια με μόνη συντροφιά μου τη σκέψη της. Κι έφυγε πάλι κι εγώ την ακολούθησα. Και ξανά και ξανά…

Εκείνη αλλού κι εγώ σ’ εκείνη, πέρασε ο καιρός, πέρασαν τα χρόνια και χάθηκε γι’ ακόμα μια φορά. Ξαφνικά όπως και πρώτα. Μόνο που πια οι δυνάμεις μου με είχαν εγκαταλείψει, την άφησα να φύγει χωρίς να την ακολουθήσω, ακόμα κι από τα όνειρά μου της έδωσα την άδεια να εξαφανιστεί. Δεν είχα νέα της για πολύ καιρό. Κι όταν τα έμαθα ήταν δυσάρεστα. Ένας από τους πελάτες της στον οίκο ανοχής τη μαχαίρωσε. Πέθανε σχεδόν ακαριαία, είπαν. Μόνη στη ζωή της, δε θα το επέτρεπα στον εαυτό μου να την αφήσει μόνη και στο θάνατο. Αφαίρεσα τη ζωή μέσα από τις φλέβες των καρπών μου κι έτρεξα σαν τον αέρα κοντά της. Με περίμενε γεμάτη λαχτάρα με τα μαύρα μάτια της ορθάνοιχτα. Άξιζε τον κόπο να περιμένω τελικά. Άξιζε κι ας μου κόστισε μια ζωή χωρίς να τη ζήσω…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

6 σχόλια

6 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Στο όνομα της αγάπης όλα γίνονται. Όταν αγαπάς αληθινά ακολουθείς τον άνθρωπό σου, όπου και αν πάει. Πολύ συγκινητικό.

    Απάντηση
  2. Ασημινα Λεοντη

    Ενα ταξιδι με δυνατο ανεμο ..αυτο της αγσπης..το αφοπλιστικο στοιχειο της ζωης….το τραγικο τελος..υπεροχο!!

    Απάντηση
  3. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Ωραίο , συγκινητικό και ερωτικό, μα η ζωή το μεγαλύτερο δώρο που μάς έχει προσφερθέι και δεν την ανταλλάσσουμε με ΤΙΠΟΤΑ…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου