Select Page

Μαχαίρι

Μαχαίρι

knife_b

Μια γυναίκα κλαίει

μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει.

Πόλη άσπλαχνη

σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα

παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι

τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί

το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της

κρατιέται λέει γερά απ' αυτό το σχοινί κι αντέχει.

Όμως, δε γελάει ποτέ της η γυναίκα

όχι δε γελάει ποτέ της

μονάχα σε κοιτάζει και κλαίει.

Κοιτάζει τα δέντρα που σκεβρώνουν

και καίγονται στα ντουβάρια σου

κοιτάζει τον ήλιο που, χλωμός, κυλιέται στους δρόμους.

Κι ύστερα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ανάθεμά σε, πες της κάτι

μάδησε όλες τις μαργαρίτες μιαν Άνοιξη για σένα

να δει αν την αγαπάς ή όχι·

κλαίει και ρωτάει να μάθει

αν είχες ποτέ σου ένα πρόσωπο αληθινό.

Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

διαρκείς υπολογισμοί των κερδών.

Η συμπόνοια άστεγη στους δρόμους

η αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια

κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.

Πίνει απ' τα δάκρυά της, μα δεν ξεδιψάει

γλύφει το αίμα απ' τις αιώνιες πληγές

μόνο μέσα απ' τον πόνο μεθάει.

Πόλη ύαινα σαπίζει η γη που έθαψες στα έγκατά σου

τρως ένα ένα τα παιδιά σου

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ύστερα φωνάζει, ύστερα ουρλιάζει

πολύ δυνατά, τόσο δυνατά

την ηχώ τρομάζει.

Κι εκείνη καίγεται μέσα σου και σκορπάει τη στάχτη

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Γιατί εσύ πόλη φόνισσα

δεν περνάει ούτε μια μέρα

ούτε μια νύχτα δεν περνάει,

που να μην πιάνεις το μαχαίρι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Βασίλειος Μαντικός

Γεννήθηκε ως άλλος φόρος «Ρωμαϊκός» -κι ανδρώθηκε- στο νησί του Ήλιου, μιαν αρχή της Ινδίκτου. Ζει και εργάζεται στη γενέτειρά του. Σπούδασε και σπουδάχτηκε στη Μεγαλόνησο. Με θέα το Αιγαίο και παρέα μια ρακή σταμάτησε να ελπίζει, να φοβάται και πρωτοένιωσε τη «λεφτεριά» φερόμενος ως Πολιτικός Μηχανικός.

4 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Άννα… με την συμπόνια άστεγη… την αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια…τη γη σάπια… και την ηχώ τρομαγμένη… δεν μπορεί παρά να προβληματιστεί και να κλάψει όποιος διαβάσει τον μονόλογό σου!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

    Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

    διαρκείς υπολογισμοί των κερδών…. κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.”

    Τι να σου που βρε Άννα; Το μαχαίρι αυτό ένιωσα αμέσως στην καρδιά. Αισθάνθηκα τον πόνο όλων των γυναικών αυτού του κόσμου. Το αιώνιο παράπονο τους. Την θλίψη, τον καημό τον δικό σου, τον δικό μου… Το ποίημα αυτό είναι η αλήθεια σου. Της ψυχής η κατάγγελία. Σ’ ευχαριστούμε για το μοίρασμα αυτό!!!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ όλους για την συντροφιά και το πέρασμά σας. Να είστε καλά. Την καλημέρα μου!.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!