Μαχαίρι

24.02.2017

knife_b

Μια γυναίκα κλαίει

μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει.

Πόλη άσπλαχνη

σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα

παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι

τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί

το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της

κρατιέται λέει γερά απ' αυτό το σχοινί κι αντέχει.

Όμως, δε γελάει ποτέ της η γυναίκα

όχι δε γελάει ποτέ της

μονάχα σε κοιτάζει και κλαίει.

Κοιτάζει τα δέντρα που σκεβρώνουν

και καίγονται στα ντουβάρια σου

κοιτάζει τον ήλιο που, χλωμός, κυλιέται στους δρόμους.

Κι ύστερα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ανάθεμά σε, πες της κάτι

μάδησε όλες τις μαργαρίτες μιαν Άνοιξη για σένα

να δει αν την αγαπάς ή όχι·

κλαίει και ρωτάει να μάθει

αν είχες ποτέ σου ένα πρόσωπο αληθινό.

Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

διαρκείς υπολογισμοί των κερδών.

Η συμπόνοια άστεγη στους δρόμους

η αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια

κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.

Πίνει απ' τα δάκρυά της, μα δεν ξεδιψάει

γλύφει το αίμα απ' τις αιώνιες πληγές

μόνο μέσα απ' τον πόνο μεθάει.

Πόλη ύαινα σαπίζει η γη που έθαψες στα έγκατά σου

τρως ένα ένα τα παιδιά σου

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ύστερα φωνάζει, ύστερα ουρλιάζει

πολύ δυνατά, τόσο δυνατά

την ηχώ τρομάζει.

Κι εκείνη καίγεται μέσα σου και σκορπάει τη στάχτη

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Γιατί εσύ πόλη φόνισσα

δεν περνάει ούτε μια μέρα

ούτε μια νύχτα δεν περνάει,

που να μην πιάνεις το μαχαίρι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Άννα… με την συμπόνια άστεγη… την αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια…τη γη σάπια… και την ηχώ τρομαγμένη… δεν μπορεί παρά να προβληματιστεί και να κλάψει όποιος διαβάσει τον μονόλογό σου!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

    Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

    διαρκείς υπολογισμοί των κερδών…. κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.”

    Τι να σου που βρε Άννα; Το μαχαίρι αυτό ένιωσα αμέσως στην καρδιά. Αισθάνθηκα τον πόνο όλων των γυναικών αυτού του κόσμου. Το αιώνιο παράπονο τους. Την θλίψη, τον καημό τον δικό σου, τον δικό μου… Το ποίημα αυτό είναι η αλήθεια σου. Της ψυχής η κατάγγελία. Σ’ ευχαριστούμε για το μοίρασμα αυτό!!!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ όλους για την συντροφιά και το πέρασμά σας. Να είστε καλά. Την καλημέρα μου!.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου