Μαχαίρι

24.02.2017

knife_b

Μια γυναίκα κλαίει

μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει.

Πόλη άσπλαχνη

σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα

παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι

τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί

το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της

κρατιέται λέει γερά απ' αυτό το σχοινί κι αντέχει.

Όμως, δε γελάει ποτέ της η γυναίκα

όχι δε γελάει ποτέ της

μονάχα σε κοιτάζει και κλαίει.

Κοιτάζει τα δέντρα που σκεβρώνουν

και καίγονται στα ντουβάρια σου

κοιτάζει τον ήλιο που, χλωμός, κυλιέται στους δρόμους.

Κι ύστερα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ανάθεμά σε, πες της κάτι

μάδησε όλες τις μαργαρίτες μιαν Άνοιξη για σένα

να δει αν την αγαπάς ή όχι·

κλαίει και ρωτάει να μάθει

αν είχες ποτέ σου ένα πρόσωπο αληθινό.

Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

διαρκείς υπολογισμοί των κερδών.

Η συμπόνοια άστεγη στους δρόμους

η αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια

κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.

Πίνει απ' τα δάκρυά της, μα δεν ξεδιψάει

γλύφει το αίμα απ' τις αιώνιες πληγές

μόνο μέσα απ' τον πόνο μεθάει.

Πόλη ύαινα σαπίζει η γη που έθαψες στα έγκατά σου

τρως ένα ένα τα παιδιά σου

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ύστερα φωνάζει, ύστερα ουρλιάζει

πολύ δυνατά, τόσο δυνατά

την ηχώ τρομάζει.

Κι εκείνη καίγεται μέσα σου και σκορπάει τη στάχτη

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Γιατί εσύ πόλη φόνισσα

δεν περνάει ούτε μια μέρα

ούτε μια νύχτα δεν περνάει,

που να μην πιάνεις το μαχαίρι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Θάλασσα

Θάλασσα

Ώω θάλασσα θεά θεούς θεριεύεις θνητούς θρηνείς θύελλες θερίζεις σύμπαντα καθρεφτίζεις - Ώω θάλασσα θεά ορίζοντες κλωθείς, τους ουρανούς ποθείς πλανήτες σαγηνεύεις τα πάθη γαληνεύεις - Ώω θάλασσα Θεά θωρείς με μάτια γαλανά πλέκεις θεόρατα μαλλιά δοσμένα στου Αιόλου τα...

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Κανένα παιδί δεν είναι ανήμπορο

Σε εκείνον που πονάει πιο ηχηρά ζητούσαν από παιδί να σωπάσει. Σε εκείνον που πονούσε σθεναρά ζητούσαν συγνώμη αφού είχε σπάσει. Πράξεις ισοδύναμες με χτυπήματα και λόγια που τον έπνιγαν σαν κύματα ή τον ξέσκιζαν σαν θαλάσσια ζώα, της φαντασίας όλων μας αποκυήματα....

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Άννα… με την συμπόνια άστεγη… την αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια…τη γη σάπια… και την ηχώ τρομαγμένη… δεν μπορεί παρά να προβληματιστεί και να κλάψει όποιος διαβάσει τον μονόλογό σου!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

    Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

    διαρκείς υπολογισμοί των κερδών…. κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.”

    Τι να σου που βρε Άννα; Το μαχαίρι αυτό ένιωσα αμέσως στην καρδιά. Αισθάνθηκα τον πόνο όλων των γυναικών αυτού του κόσμου. Το αιώνιο παράπονο τους. Την θλίψη, τον καημό τον δικό σου, τον δικό μου… Το ποίημα αυτό είναι η αλήθεια σου. Της ψυχής η κατάγγελία. Σ’ ευχαριστούμε για το μοίρασμα αυτό!!!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ όλους για την συντροφιά και το πέρασμά σας. Να είστε καλά. Την καλημέρα μου!.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου