Μαχαίρι

24.02.2017

knife_b

Μια γυναίκα κλαίει

μια γυναίκα φωνάζει και κλαίει.

Πόλη άσπλαχνη

σπαράζει μέσα σου αυτή η γυναίκα

παίρνει στην αγκαλιά της ένα θλιμμένο τραγούδι

τραβάει τη μέρα και τη νύχτα μ’ ένα σχοινί

το τυλίγει στο σώμα της και στην καρδιά της

κρατιέται λέει γερά απ' αυτό το σχοινί κι αντέχει.

Όμως, δε γελάει ποτέ της η γυναίκα

όχι δε γελάει ποτέ της

μονάχα σε κοιτάζει και κλαίει.

Κοιτάζει τα δέντρα που σκεβρώνουν

και καίγονται στα ντουβάρια σου

κοιτάζει τον ήλιο που, χλωμός, κυλιέται στους δρόμους.

Κι ύστερα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ανάθεμά σε, πες της κάτι

μάδησε όλες τις μαργαρίτες μιαν Άνοιξη για σένα

να δει αν την αγαπάς ή όχι·

κλαίει και ρωτάει να μάθει

αν είχες ποτέ σου ένα πρόσωπο αληθινό.

Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

διαρκείς υπολογισμοί των κερδών.

Η συμπόνοια άστεγη στους δρόμους

η αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια

κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.

Πίνει απ' τα δάκρυά της, μα δεν ξεδιψάει

γλύφει το αίμα απ' τις αιώνιες πληγές

μόνο μέσα απ' τον πόνο μεθάει.

Πόλη ύαινα σαπίζει η γη που έθαψες στα έγκατά σου

τρως ένα ένα τα παιδιά σου

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Ύστερα φωνάζει, ύστερα ουρλιάζει

πολύ δυνατά, τόσο δυνατά

την ηχώ τρομάζει.

Κι εκείνη καίγεται μέσα σου και σκορπάει τη στάχτη

κι η γυναίκα κλαίει, μονάχα κλαίει.

Γιατί εσύ πόλη φόνισσα

δεν περνάει ούτε μια μέρα

ούτε μια νύχτα δεν περνάει,

που να μην πιάνεις το μαχαίρι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Σοφία Ντούπη

    Αγαπημένη μου Άννα… με την συμπόνια άστεγη… την αγάπη νεκρή μέσα στη συνήθεια…τη γη σάπια… και την ηχώ τρομαγμένη… δεν μπορεί παρά να προβληματιστεί και να κλάψει όποιος διαβάσει τον μονόλογό σου!!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    “Πόλη απάτη χωρίς έλεος και άσυλο για κανέναν.

    Στα πολυώροφα κτίρια και στα γραφεία των συναλλαγών

    διαρκείς υπολογισμοί των κερδών…. κι η γυναίκα να κλαίει, μόνο να κλαίει.”

    Τι να σου που βρε Άννα; Το μαχαίρι αυτό ένιωσα αμέσως στην καρδιά. Αισθάνθηκα τον πόνο όλων των γυναικών αυτού του κόσμου. Το αιώνιο παράπονο τους. Την θλίψη, τον καημό τον δικό σου, τον δικό μου… Το ποίημα αυτό είναι η αλήθεια σου. Της ψυχής η κατάγγελία. Σ’ ευχαριστούμε για το μοίρασμα αυτό!!!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Σας ευχαριστώ όλους για την συντροφιά και το πέρασμά σας. Να είστε καλά. Την καλημέρα μου!.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου