Select Page

Μα εγώ… ξέρω

Μα εγώ… ξέρω

Χτες το μεσημέρι, πήδηξε από τον 5ο ένας παππούς.
Σκεπασμένος με μια κουβέρτα, λίγη ώρα μετά, στο αίμα μουσκεμένη,  να κρύβει το παράταιρο θέαμα της σπασμένης μαριονέτας.
Φωνές, ασθενοφόρα, κόσμος.
Κόσμος… κουτσομπολιά
μα εγώ ξέρω

Ανέβηκα στην ταράτσα και κοίταξα κάτω.
Σφίχτηκε το στομάχι μου από το ύψος, μαζεύτηκα γρήγορα καθώς κάποιοι κοιτούσαν κατά πάνω… ούτε ξέρω γιατί φοβήθηκα, αλλά τα βλέμματά τους πέρασαν δίπλα μου, ίδια λεπίδια, κοφτερά.
Το ‘παν και στις ειδήσεις το βράδυ
έκαναν λόγο για κατάθλιψη, χρέη, άνοια, πολλά
... μα εγώ ξέρω

Κάτι γιαγιάδες απ το ΚΑΠΗ μούσκεψαν στ’ άλικο λίγες μαργαρίτες.
Σταυροκοπήματα, δάκρυα γυάλισαν σε ρυτίδες…
Όλοι κοίταζαν και ξανακοίταζαν τη μακάβρια πορεία, να φανερωθεί το γιατί…
ο λόγος, ο τρόπος.
Όλοι ειδικοί, παλιάτσοι Ιατροδικαστές και Κλόουν  ψυχολόγοι
Το Τσίρκο της γειτονιάς,  απ την ανάποδη…
... μα εγώ ξέρω

Ένα παιδί  ‘ναι που του ‘τρωγε το μέσα… πιότερο τώρα… στα γεράματα
ένα παιδί που δε γερνά και  ζορίζεται φυλακισμένο
από το ράθυμο της κίνησης,
το κορμί το κουρασμένο, το ανήμπορο…
Εκείνο είναι που τον έσπρωξε στην άκρη.
Εκείνο ήταν που σήκωσε το πόδι στο γείσωμα
κι εκείνο ήτανε τέλος, που ‘φυγε πρώτο, με τον επιθανάτιο ρόγχο του.
«καλή ψυχή» ψιθύρισε μια γειτόνισσα…

Χαμπάρι δεν έχουν…
«το περιμέναμε» είπαν κάτι γείτονες, «ήταν παράξενος»…
«καμιά φορά κυνηγούσε κάτι γατιά πετώντας τους πέτρες»
ένας θυμήθηκε που τον είδε να έχει ανέβει σ ένα ποδήλατο
και να σπρώχνει με τα πόδια…
«Του λείπαν  τα μικράτα του» χαμογέλασε πικρά.

Χαμπάρι δεν έχουν… 

τον είπαν ως και τρελό
μα εγώ ξέρω

ίσως όχι ακριβώς… εγώ,
μα το δικό μου, μέσα μου παιδί
ήτανε... φίλοι.

 

_

γράφει ο Δημήτρης Π. Μποσκαΐνος 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

2 Σχόλια

  1. elektra.alexaki

    Η πραγματικότητα μπερδεύεται με το φανταστικό ή αλλιώς τη βαθύτερη επιθυμία του αφηγητή. Αυτοκτόνησε πράγματι ο γέροντας ή αυτή η πράξη είναι μία προβολή στο μέλλον της δικής του αντιμετώπισης των γηρατειών;
    Με μια λέξη: υπέροχη μικρή, παράξενη ιστορία!

    Απάντηση
  2. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Μπράβο! Θαυμαστή επιδεξιότητα στην οικονομία λόγου και στην ανάπτυξη μιας,δραματικά φορτισμένης από το υπαρξιακό ερώτημα, πολυπρισματικής ιστορίας. Εξαιρετικό δείγμα της μεγάλης δύναμης της μικρής αφηγηματικής, ποιητικής φόρμας.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Ημερολόγιο 2018 – Πρόσκληση

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!