Μείνε

13.04.2017

Ήταν ώρα, το ξέραμε και οι δυο.
Σε κοίταζα φωνάζοντας από μέσα μου “μείνε”. Δεν τολμούσα να το πω δυνατά.
Έβλεπα μπροστά μου τις στιγμές μας σαν κινηματογραφική ταινία, που όμως δε θα είχε όμορφο τέλος.
Όπως τότε, που ένιωσα τα χείλη σου πάνω στα δικά μου. Ακόμα τα αισθάνομαι.
Κι ο τρόπος που με κοίταξες. Ένιωσα τόσο αδύναμη που έφυγα τρέχοντας.
Δεν ήθελα να νιώσω αυτό για το οποίο γράφονται τραγούδια και ποιήματα από τη στιγμή της δημιουργίας του κόσμου.
Όχι, έλεγα στον εαυτό μου, σαν παιδί που δεν πρέπει να φάει άλλες καραμέλες.
Φοβήθηκα να αφεθώ στην αγάπη. Αυτό το συναίσθημα με τρόμαζε.
Τη σκηνή την τελειώσαμε εμείς οι ίδιοι, βάλαμε τελεία, δεν υπάρχει συνέχεια.
Ξέρω πως, μόλις κλείσει η πόρτα αυτή, δε θα επιστρέψεις.
Κι έτσι, έμεινα να σε κοιτάζω να φεύγεις, μέχρι που η μορφή σου χάθηκε στο σκοτάδι.

_

γράφει η Ιωάννα Μαγοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου