Μεθυσμένη Ιθάκη

1.02.2017


Μια ημέρα τον παλιό καιρό
στου Οδυσσέα την παρέα
πάνω στο πλοίο το μελαγχολικό
ανοίξαν του πόθου τα πανιά.

Μα θα πρέπει στα αυτιά
να μου βάλουνε κερί
γιατί θα μου πάρουνε τα μυαλά
των Σειρηνών τα χείλη.

Ακόμα και τα πουλιά της θάλασσας
τραγουδούν με της μούσας τη λαλιά,
και της Ήρας
ξυπνούνε τα παιδιά.

-Γιατί δε με παίρνεις μαζί σου
γλυκέ μου αέρα,
τη γη να δω από τα ουράνια
και τη νήσο τη μακάρια;

-Αχ, παιδί μου καλό,
θα είναι ωραία
μα θα θες να μείνεις για πάντα
στον δρόμο του αιώνα.

Και ανοίξανε τα πανιά
στων Σειρηνών να πέσουμε την αγκαλιά.

-Εσύ, θαρραλέε πολυμήχανε
που γκρέμισες τα τείχη τα ψηλά,
η ψυχή σου την πατρίδα
και της Πηνελόπης τα πλεκτά
ή της Σειρήνας τα χείλη λαχταρά;

-Ξένε, λόγια μου λες πονηρά,
την ψυχή σου η έρις μήπως τυραννά;

-Αχ Οδυσσέα μου, ανήκω σε άλλη γενιά
που τα ιδανικά σου τα ξεχνά.
Της Ιθάκης θα δεις την ομορφιά,
ενώ εγώ της λήθης τα στενά
και της Σειρήνας την αγκαλιά!

Η δικιά σου η σοφία
ταξιδεύει αιώνια στα γαλάζια τα νερά
ενώ μεγαλώνει η νέα η γενιά.
Ξεχνιούνται τα ανώτερα τα πράματα
και στη θάλασσα πνίγονται,
των ποταμών τα νερά στερεύουν και γίνονται ξερά.

Στης Κίρκης τη φωτιά
ρίχνω της νύχτας τη ματιά
από τους πνιγμένους να φύγω τη συντροφιά.
Τα λόγια είναι μαγικά,
του μονάκριβού σου την καρδιά
με πόδια φτερωτά η θεά την φυλά.

Δαιμόνια με τριγυρνάνε φοβερά
μα στου Κύκλωπα τη σπηλιά
όνειρα βλέπω μοναχικά.

_

γράφει ο Κώστας Τζαβέλας

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια ήσυχη φιγούρα

Μια ήσυχη φιγούρα

Ήσυχη φιγούρα, ήσυχη προσωπικότητα που ταράζει άλλων τα νερά. Όχι και τόσο κοινωνική, ανήκει χωρίς να είναι ολόκληρη εκεί. Θέλησε να ζήσει διαφορετικά, με όνειρα και χωρίς σταθμά. Μα μάταιες σκέψεις ξεπρόβαλαν και μια πραγματικότητα αναπόφευκτη, Και στερνή της γνώση...

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου