Μεθυσμένο όνειρο

16.04.2017

A28_b

The grass was greener

The light was brighter

The taste was sweeter

The nights of wonder

With friends surrounded

The dawn mist glowing

The water flowing

The endless river

Forever and ever

«High hopes», Pink Floyd

Μεσημέρι στην πόλη. Τέλος καλοκαιριού. Ένας σταθμός στο ραδιόφωνο παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι. Σούπερ κατάσταση. Γλυκιά κι αποτρόπαιη ταυτόχρονα. Δήλωσα ασθένεια στο γραφείο και δεν πήγα σήμερα για δουλειά. Τολμηρό, αν σκεφτείς πως πριν λίγες μέρες επέστρεψα απ’ τις διακοπές. Δεν το συνηθίζω. Δηλητηρίασα τον εαυτό μου και τον έτρεξα στις πρώτες βοήθειες. Γελάω τώρα. Θα μου πεις πώς μ’ έπιασε κατάθλιψη μετά το τέλος των διακοπών. Όχι αγάπη μου. Έχω την κατάθλιψη ενός πανάρχαιου τέλους. Εγώ το άρχισα. Παίζω τραγωδία, ναι. Ή παρωδία, όπως γουστάρεις. Βαριέμαι να σου εξηγώ όμως. Η ζέστη μ’ έχει παραλύσει. Προτιμώ να χαθώ μέσα στη νιρβάνα και στις αισθήσεις τού μεθυσιού μου. Ένα μπουκάλι παγωμένο κόκκινο κρασί μπορεί να σου δώσει όλες τις εξηγήσεις που θέλεις, αργότερα. Επιτέλους, χαλαρώνω. Ξέρω πως θα κρατήσει λίγο. Μα, δε με νοιάζει. Έχω το δικαίωμα αυτή τη στιγμή να μη νοιάζομαι για τίποτα, παρά μόνο για την πάρτη μου. Μεθυσμένη από μένανε. Εθισμένη σε μένανε.

«The endless river… forever and ever».

Χορεύω εκστατικά και παρασύρομαι. Σ’ ένα ποτάμι χωρίς γυρισμό που θα κυλάει για πάντα στο μυαλό μου. Ορμητικά. Θα ‘θελα να ήσουν εδώ για να σου πω. Να σου πω όλα αυτά που κρύβω και ισορροπούν με βαρίδια μέσα μου. Μα, ξέρω πως δεν έχει νόημα να ταράξω τόσο εύθραυστες ισορροπίες. Ένα τσιγάρο ρε γαμώτο. Το φως με πνίγει. Κλείνω όλα τα παράθυρα και ψάχνω στα συρτάρια της κουζίνας. Πάντα αφήνεις ένα πακέτο άφιλτρα για καβάντζα. Ανάβω ένα και φυσάω ηδονικά τον καπνό προς το ταβάνι. Γαλάζια δαχτυλίδια σε ομίχλη κατανυκτική. Τζάμι, φίλε μου. Το κρασί και τούτο το δηλητήριο, που σκεπάζει τα πνευμόνια μου, κάνουν καλά τη δουλειά τους. Λικνίζομαι και ερωτοτροπώ με το σκοτάδι μου. Λίγες μέρες μονάχα, σκέφτομαι. Λίγες μέρες μοναχικότητας, αυτό ζητάω. Χωρίς εξηγήσεις. Χωρίς ερμηνείες. Χωρίς λόγια. Τα μάτια μου τα λένε όλα. Γι’ αυτό δε θέλω να με κοιτάζεις. Δε μπορώ να προσποιηθώ με τα μάτια, μάγκα μου. Κι αυτά τα κωλοδάκρυα να έρχονται όλο και πιο συχνά δίχως αφορμή. Ψέματα. Με αφορμή. Με αφορμές και αιτίες. Τόσες που δεν τις αντέχω πια. Άϊ σιχτίρ τα ρημαδιασμένα. Τα πνίγω και πνίγομαι μαζί τους.

«The endless river… forever and ever».

Το κρασί τέλειωσε. Και τα τσιγάρα σου. Όλο το σπίτι ένα ντουμάνι απελπισίας. Δεν ξέρω τι ώρα είναι. Μάλλον κοιμήθηκα κι ονειρεύτηκα εκείνο τo ποτάμι που κυλάει ατέλειωτα. Κι εμάς, να περπατάμε δίπλα του. Ελεύθεροι.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. ΛΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Εγώ τώρα τι να σού πω ποιήτριά μου ;Ότι δεν κατέχεις και το πεζό το ίδιο ωραία;Το βλέπεις και μόνη σου.
    Μπράβο σου Άννα.
    ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

    Απάντηση
    • 'Αννα Ρουμελιώτη

      Χρόνια πολλά Λένα μου! Σε ευχαριστώ πολύ για τα τιμητικά σου λόγια!

      Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Άννα μου χρόνια πολλά! Σου έχω πει πολλές φορές ότι Και τα πεζά σου κείμενα μου αρέσουν πολύ! Το μεθυσμένο σου όνειρο μου άρεσε πολύ και χάρηκα που είναι λίγο μεγαλύτερο από τα προηγούμενα κι έτσι η απόλαυση μεγαλύτερη!

    Απάντηση
  3. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Χριστίνα μου Χρόνια Πολλά και καλά. Χαίρομαι ιδιαίτερα που σου αρέσουν τα πεζά μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ να είσαι καλά!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου