Μελάνι μαύρο

20.09.2017

Οι μεντεσέδες, που συγκρατούσαν τα ξύλινα παντζούρια, έτριζαν σε μια δική τους μουσική, έτσι που φυσούσε ο αέρας. Η μεγάλη λεύκα έξω από το σπίτι έγερνε μπροστά στην καγκελόπορτα, υποκλινόμενη θαρρείς σε κάποιον αόρατο αφέντη. Η αρμύρα τής χτυπούσε το πρόσωπο. Καθόταν στο τραπέζι της αυλής, με το βλέμμα στραμμένο προς τη θάλασσα. Έμοιαζε να μην την αγγίζει τίποτα από ό,τι συνέβαινε γύρω της. Έγειρε πίσω στην καρέκλα κι έστριψε τσιγάρο, αναζητώντας τη φωτιά της. Τα πνευμόνια της ρούφηξαν με δίψα τον καπνό. Με το βλέμμα της αγκάλιασε τα φουγάρα του πλοίου που ξεμάκραινε, καθώς έβγαινε από το λιμάνι. Νύχτωνε. Τα φώτα του αναμμένα, μια μικρή πολιτεία, πλωτή. Έπρεπε να είναι εκεί. Όμως, δεν είχε το θάρρος. Τα πόδια της δεν την πήγαιναν βήμα μπροστά. Τι να σκεφτόταν άραγε; Ίσως πως δεν την ένοιαζε ούτε ένα αντίο να του πει. Ίσως και ότι χάρηκε τελικά που ήρθε έτσι η ζωή τους. Ίσως... Δεν είχε σημασία πια.

Κάτω από το τασάκι, ένα χαρτί με μαύρα γράμματα, μουσκεμένο εδώ κι εκεί από τις σταγόνες που έφερνε ο αέρας. «Αν χώρηση: 10:55 – Όν μα επιβ...». Όταν της το αγόρασε, το όνομά της θα φιγουράριζε πεντακάθαρα στο κέντρο του μικρού χαρτιού. Ένα μάτσο μουτζούρες μισοσβησμένες την κοιτούσαν επίμονα, τρυπώντας την ως το κόκκαλο. Στην πίσω πλευρά δυο λέξεις, «Σε περιμένω». Από τα μάτια της έβρεξε η ψυχή της το χώμα. Τα χέρια της σταθερά, έφεραν το ποτήρι στα χείλη της. Κινήσεις κοφτές, σίγουρες. Ακόμη ένα, κι άλλο ένα, κι άλλο. Άφησε το σωληνάριο στο τραπέζι. Σηκώθηκε και προχώρησε προς τη σιδερένια πόρτα. Ένιωθε το στήθος της να βαραίνει. Τα πόδια της έτρεμαν. Κρύωσε ξαφνικά. Στηρίχτηκε στο σύρτη. «Εις το επανιδείν...». Τα γόνατά της λύγισαν.

Δεν είχε ξημερώσει ακόμα. Δυο πιτσιρικάδες, που γυρνούσαν φορτωμένοι τα τελάρα με την ψαριά τους, πέρασαν απ' έξω. Ο σύρτης είχε μετακινηθεί, η πόρτα παλαντζάριζε μισάνοιχτη. Πιο πίσω εκείνη, άχρωμη φιγούρα μέσα στο μαύρο φόρεμά της. Τα μαλλιά της ανακατωμένα από τον βραδινό αέρα. Το πρόσωπό της κάτασπρο, παγωμένο. Στο χέρι της ένα κομμάτι χαρτί, χιλιοτσαλακωμένο. Στη μια πλευρά έγραφε μάλλον ένα όνομα, και μια ώρα. Στην άλλη, δυο λέξεις ίσως – δυο μουτζούρες, μάλλον. Και από κάτω, με φρέσκο, μαύρο μελάνι και γράμματα άτσαλα, «Συγγνώμη».

_

γράφει η Φαίδρα Κουβέλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου