Μεταξύ ζωής και θανάτου

30.01.2017

Ένα πουλί πατημένο, σχεδόν χαλκομανία στο οδόστρωμα. Ανταλλαγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων από το πετούμενο στο οδόστρωμα, στη γη. Από τον ουρανό στο χώμα. Από το κάτι, στο τίποτα. Πόσες εκατοντάδες φορές πηγαινοήρθε η μάνα του στη φωλιά για να το κάνει από αυγό κλωσόπουλο κι έπειτα, πόσο παιδεύτηκαν κι εκείνη κι αυτό, κάποιες ζεστές ή κρύες μέρες για να το μάθει να πετάει. Κι έπειτα, πόσες πολλές μέρες πέταξε χαρούμενο κι ίσως ερωτεύτηκε κι έκανε κι εκείνο τα ίδια πηγαινέλα για κάποια κλωσόπουλα. Κι όμως, σ' ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σε μια κακιά στιγμή, έγινε μια απλή στάμπα στην άσφαλτο. Μια χούφτα πούπουλα, που τα φυσάει ο αέρας κι ένα σπλάτς αίματος. Αδιατάρακτα ελεεινός κύκλος που συγκλονίζει, που ανατρέπει τη χαρά με μια λύπη, που δίνει το πραγματικό νόημα του όποιου βίου. Απλό πέρασμα είναι και τίποτα άλλο. Αν γραπωθείς πάνω στις χαρές κι άμα τις κυνηγήσεις είσαι χαμένος. Θα καταλάβεις πως οι λύπες νικούν, σχεδόν πάντα, γιατί είναι πιο σίγουρες.. Γιατί το τέλος είναι σχεδόν πάντα δικό τους, σαν ένα σπλατς αίματος. Ίσως, τελικά, να είναι κι οι λύπες χαρές.

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Οι προσφορές των εφημερίδων

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατακόκκινο κεράσι

Κατακόκκινο κεράσι

Σηκώθηκα απρόθυμα το πρωί… τέντωσα τα χέρια μου, χασμουρήθηκα και σύρθηκα ως τo μπάνιο. Άλλη μια καινούργια μέρα ξεκινάει, σκέφτηκα. Ε και;…. καινούργια μέρα! Λες και πρόκειται να συμβεί κάτι καινούργιο αυτή τη μέρα. Όλα είναι προδιαγεγραμμένα. Θα σηκωθώ, θα πάω για...

Η αμοιβή

Η αμοιβή

Η βαριά συρόμενη πόρτα του καθιστικού άνοιξε και η μεσόκοπη γυναίκα γλίστρησε μέσα κρατώντας στα χέρια της ένα μικρό πακέτο. Χυμένος στην πολυθρόνα στο βάθος, με την πελώρια βιβλιοθήκη στο πλάι του, ο γέρος αγνάντευε απ’ το παράθυρο τον κήπο καθώς ο ήλιος βασίλευε. Το...

Της γριάς τα κοτόπουλα

Της γριάς τα κοτόπουλα

Την γριά δεν θυμάμαι να την είχα συναντήσει ποτέ. Όμως, χωρίς να την ξέρω, την σκέφτομαι πάντα, αναπολώντας, ιδίως όταν περνώ απόγευμα έξω από το μαγαζί της, στην παραλιακή Νέας Κίου – Ναυπλίου. Για την ακρίβεια εκεί που ήταν πριν καμιά εικοσαετία το μαγαζί της, που...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου