Μεταξύ ζωής και θανάτου

30.01.2017

Ένα πουλί πατημένο, σχεδόν χαλκομανία στο οδόστρωμα. Ανταλλαγή μετάλλων και ιχνοστοιχείων από το πετούμενο στο οδόστρωμα, στη γη. Από τον ουρανό στο χώμα. Από το κάτι, στο τίποτα. Πόσες εκατοντάδες φορές πηγαινοήρθε η μάνα του στη φωλιά για να το κάνει από αυγό κλωσόπουλο κι έπειτα, πόσο παιδεύτηκαν κι εκείνη κι αυτό, κάποιες ζεστές ή κρύες μέρες για να το μάθει να πετάει. Κι έπειτα, πόσες πολλές μέρες πέταξε χαρούμενο κι ίσως ερωτεύτηκε κι έκανε κι εκείνο τα ίδια πηγαινέλα για κάποια κλωσόπουλα. Κι όμως, σ' ένα κλάσμα δευτερολέπτου, σε μια κακιά στιγμή, έγινε μια απλή στάμπα στην άσφαλτο. Μια χούφτα πούπουλα, που τα φυσάει ο αέρας κι ένα σπλάτς αίματος. Αδιατάρακτα ελεεινός κύκλος που συγκλονίζει, που ανατρέπει τη χαρά με μια λύπη, που δίνει το πραγματικό νόημα του όποιου βίου. Απλό πέρασμα είναι και τίποτα άλλο. Αν γραπωθείς πάνω στις χαρές κι άμα τις κυνηγήσεις είσαι χαμένος. Θα καταλάβεις πως οι λύπες νικούν, σχεδόν πάντα, γιατί είναι πιο σίγουρες.. Γιατί το τέλος είναι σχεδόν πάντα δικό τους, σαν ένα σπλατς αίματος. Ίσως, τελικά, να είναι κι οι λύπες χαρές.

_

γράφει ο Νίκος Νασόπουλος

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Η Ωραία Θάσος

Η Ωραία Θάσος

- γράφει η Ιωάννα Μαρία Νικολακάκη - Θα ‘χε ένα χρόνο τώρα, ίσως και παραπάνω, που ο Σταμάτης ο Δακαρέμης είχε ανοίξει εκείνο το καινούργιο καφενείο στην πάνω γωνία του Νέου Φαλήρου. Προηγουμένως, ο χώρος αυτός ενοικιαζόταν για κάτι παραστάσεις χοροδράματος, δεν...

Ο Ντόγκυ

Ο Ντόγκυ

Ο Δημητράκης ήταν ένα μοναχικό αγόρι επτά χρόνων. Δεν ήταν αυτό που λέμε ’’μονόχνοτος,’’ παρά ταύτα δεν  έκανε  παρέες και φίλους, ούτε εύκολα ούτε δύσκολα. Στα διαλείμματα του σχολείου, ναι μεν συμμετείχε στα ομαδικά παιχνίδια των συμμαθητών του, μα μόλις ακουγόταν...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου