Με λένε… βροχή

28.11.2016

Στο παραθύρι σου και απόψε ήρθα δειλά-δειλά
σου χτύπησα απαλά το τζάμι, μα εσύ δεν έβγαλες μιλιά.
Τα δάκρυα στο πρόσωπό σου κύλησαν καυτά,
ήρθα για να γίνουμε ένα και να θυμηθούμε τα παλιά.
Τότε που ήσουν μικρό παιδί και τρελαινόσουν μαζί μου
στις χούφτες σου με κράταγες και ξεδιψούσες ζωή μου.
Την ομπρέλα σου είχες πάντα μαζί, μα δε τη χρησιμοποιούσες
σου άρεσε να βρέχεσαι και πονηρά μου χαμογελούσες.
Η μυρωδιά μου ανάμεικτη, ίδια με τα συναισθήματά σου
ευθύς θα ξεπλύνω τον καημό που ’χει φωλιάσει στην καρδιά σου.
Ο ήχος μου σα μελωδία, θα γλυκάνει τον ψυχισμό σου
τη μελαγχολία σου θα διώξω, είμαι εγώ το φάρμακό σου.
Πάτα στα πόδια σου γερά, η ζωή είναι μια περιπέτεια
όλα κρέμονται από μια κλωστή,
ξεχάστηκα και δε σου έχω συστηθεί, με λένε... βροχή.

_

γράφει η Βάσω Καρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Βάσω Καρλή

    Καλημέρα και καλή εβδομάδα Άννα μου. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου