Ο πόνος κλείνει το λαιμό.
Σκέψεις φαρμακωμένες
αλωνίζουνε το αίμα.
Ρήμαξαν οι στοχασμοί
από την προσήλωση στην τύχη.
Και η ύπαρξη, κυκλωμένη
από προσωπεία και χρονοθεσίες,
προσχωρεί στις συνελεύσεις
των σκουληκιών
(επιβεβλημένα και τακτικά).
Η κάθαρση είναι παρούσα
σ’ όλες τις διεργασίες.
Χάνονται: δόξες, μάτια και αετώματα.
Η ανάγκη αποτελειώνει τα τεκμήρια
κι οι σκηνοθέτες επιτηρούν
το θέατρο των αστοχιών.
Επαναληπτική παρουσία
στα θεάματα,
μια βαρετή -ληθοποιός- ιστορία.

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης
 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!