Μια μέρα σαν κι αυτή

17.04.2017

Μια μέρα σαν κι αυτή θα μπορούσες να αφήσεις την ψυχή σου να βουτήξει για λίγο στα χρώματα που χορεύουν γύρω σου. Στο φως του ανοιξιάτικου ήλιου που λούζει τους άλλους. Θα μπορούσες να αφεθείς για λίγο στο μουρμουρητό των νεαρών ζευγαριών που σε προσπερνούν και στα ανέμελα γέλια τους.

Θα μπορούσες, ίσως, μια μέρα σαν κι αυτή, εκτός από το να σηκώνεις με δυσκολία τα πέλματα από το έδαφος και να περιφέρεσαι σαν σκιά, να γευτείς κάτι από αυτά που φτάνουν ως πληροφορία στη μύτη σου, μόνο για να σου θυμίσουν πως δεν τα έχεις γευτεί.

Μια μέρα σαν κι αυτή θα μπορούσες να διασχίσεις αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο σχίζοντας τη θλίψη σου στα δύο και να περάσεις απέναντι για μια στιγμή. Άφησε το σώμα σου να κυλιστεί πάνω στο πράσινο χόρτο. Να ζεσταθεί κάτω από τις στοργικές αχτίδες του ήλιου. Μα αυτές οι αχτίδες δεν σε αγγίζουν. Κι ούτε θυμάσαι αν άγγιξαν κάποτε την τρυφερή παιδική σου ψυχή. Θυμάσαι μόνο τα δάκρυα της μάνας σου. Αυτά σε πότισαν κι ο ήλιος δεν σου φτάνει να στεγνώσεις.

Πώς βρέθηκες με αυτό το ασήκωτο βάρος στην πλάτη; Ποια γη σε κράτησε να την πατάς, όταν η μήτρα που σε γέννησε πενθούσε δίχως τέλος; Άλλες ζωές γεννήθηκαν και χάθηκαν άκαρπες, ενώ εσύ υπάρχεις κι ας σέρνεσαι. Και ποια γη να κρατήσει τώρα τη σκιά σου που ακροβατεί ανάμεσα στη ζωή και στο θάνατο;

Μισή ζωή έζησες στα χρόνια, μισή και στις αισθήσεις. Δεν σου έμαθε κανείς να μυρίζεις την Άνοιξη. Κι εσύ κατάπιες όλον τον Χειμώνα. Δεν ήξερες. Όμως σταμάτα πια να πενθείς το χαμό σου. Στρίψε σε άλλο δρόμο. Μπες σε άλλα μονοπάτια. Δώσε στην πνιγμένη ψυχή σου λίγο οξυγόνο. Ανάπνευσε. Όλα γύρω σου φωνάζουν να ζήσεις.

Από τα αυτοκίνητα ακούγονται μουσικές και κάπου κάπου τσιρίδες παιδιών από τα πάρκα. Άνθρωποι με σακούλες και καφέδες στο χέρι περνούν από μπροστά σου ασταμάτητα. Γελαστοί, σκυθρωποί, ζητιάνοι, πλανόδιοι, κάποιοι ντυμένοι με κοστούμια ατσαλάκωτα. Εσύ σέρνεσαι ακόμη ανάμεσά τους όσο εκείνοι κλαίνε, γελούν, πίνουν, καπνίζουν, πιάνονται χέρι χέρι, φιλιούνται Μην τους φοβάσαι άλλο. Εκείνοι θαρρείς πως ζουν κι εσύ απλώς υπάρχεις ανάμεσά τους. Μην τους μισείς. Δεν φταίνε εκείνοι για τη θλίψη σου. Ούτε κι εσύ για τη θλίψη της μάνας σου.

Θα γίνουν πιο ανάλαφρα τα βήματά σου; Θα γίνουν πιο λεία αυτά τα δυο βαθιά αυλάκια ανάμεσα στα φρύδια σου; Ίσως να μπορούσες μια μέρα σαν κι αυτή να τα καταφέρεις. Ίσως, αν ξαναγεννιόσουν μια μέρα σαν κι αυτή.

_

γράφει η Ελένη Δεληβοριά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βροντή

Βροντή

Αθήνα Απαυδισμένοι άνθρωποι βγήκαν στους δρόμους. Αναμένονταν κινητοποιήσεις για το δημοψήφισμα με επίκεντρο την Πλατεία Συντάγματος. Αεροδρόμιο Μακεδονία «Σας μιλάει ο κυβερνήτης από το πιλοτήριο του αεροσκάφους. Αυτή είναι μια πτήση μη καπνιστών. Θερμοκρασία εδάφους...

Σκοτεινή εγγύτητα

Σκοτεινή εγγύτητα

Περπατούσε στο δρόμο σκυφτός, καταβεβλημένος. Ήταν απόγευμα και πριν από λίγη ώρα είχε βγει από το εξαώροφο κτίριο που στεγάζονταν τα γραφεία της εταιρείας που δούλευε. Στο κεφάλι του συνωστίζονταν σκέψεις βαριές, ετερόκλητες, που όλες τους συνηγορούσαν σε μια...

Ο προφήτης

Ο προφήτης

Τράβηξε το κάρο και το ζεύτηκε. Και έφερε και μια και δυο γυροβολιές και πόσες άλλες έφερε μέσα στο κύλισμα των χρόνων. Και έκαμε τον κόσμο του κατά πως τον ήθελε. Και με το βλέμμα έψαχνε να βρει, έβρισκε μονάχα τον εαυτό του.  Κάποτε κουράστηκε και τότε είδε.  Είδε...

Αχρείαστοι ήρωες

Αχρείαστοι ήρωες

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Πάλι ξύπνησα μέσα στην αγκαλιά της μαμάς μου κι είναι ακόμα νύχτα νομίζω. Την αγαπάω τη μαμά μου πολύ αλλά τις τελευταίες μέρες που φύγαμε από το σπίτι και είμαστε σ’ αυτό το υπόγειο δε με αφήνει να κοιμηθώ καλά το βράδυ. Όλο με...

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Δεκαοκτώ μήνες

Δεκαοκτώ μήνες

Κανείς δεν επρόκειτο να του πάρει την ελευθερία του. Ο Πέτρος έχει και νομικό οπλοστάσιο στα χέρια του και οργανώνεται μέσα από τη φυλακή. Με τα συντρόφια του επικοινωνεί συνέχεια, καθώς και με την Άννα, που είναι μαζί από το πρώτο έτος της νομικής. Όλοι αυτοί ήταν...

Τζέπε και Αζόρ

Τζέπε και Αζόρ

Είχαμε έναν σκύλο που τον λέγαν Αζόρ. Ο καημένος πίσω από την καγκελόπορτα της διπλανής μονοκατοικίας, με κολάρο, πιστός φύλακας του ηλικιωμένου ζευγαριού που κατοικούσε στο παλιό δίπατο σπίτι. Κάθε φορά που μας έβλεπε κουνούσε χαρούμενα την ουρά του, μιας και μας...

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Κι όμως μία μέρα σαν κι αυτή υπάρχει..Πρέπει να υπάρχει​. Πολύ δυνατό κείμενο! Χρόνια πολλά και καλώς ήρθατε!!

    Απάντηση
  2. Ελένη Ιωαννάτου

    Ελένη ανατρίχιασα κι ύστερα δάκρυσα…

    Πολύ μου άρεσε, πολύ με άγγιξε!!!!
    Μπράβο!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου