Μια ξένη

25.04.2017

A42_b

Ζωγραφίζω γαλάζια πουλιά στο λευκό μου χαρτί

Η ανάσα μου είναι κομμένη

Η ζωή μου είναι μια ξένη

Το χέρι, που κρατάει το μολύβι, δεν είναι δικό μου

Νιώθω το σώμα μου να σαλεύει στεγνό και άδειο

Αχνό περίγραμμα στο χώρο

Δε με αναγνωρίζω, δεν είμαι εγώ αυτή

Η ζωή μου είναι μια ξένη

Είμαι μια ξένη

Επαναλαμβάνω τούτη τη διαπίστωση μέσα μου

Το χέρι τότε τραβάει με μανία

Τεθλασμένες γραμμές πάνω στο χαρτί μου

Τα πουλιά ζωντανεύουν και προσπαθούν να πετάξουν

Σκίζουν το χαρτί με το ράμφος και τα νύχια τους

Τσαλαπατάνε τις γραμμές, που δεν έχουν σχήμα

Τα φτερά τους πληγώνονται

Η ζωή τους είναι φυλακισμένη

Τα γαλάζια πουλιά μου αιμορραγούν

Κι εγώ κρατάω σφιχτά το μολύβι στο χέρι μου

«όχι, δεν τα ζωγράφισα εγώ», ουρλιάζω

«όχι δεν ήμουν εγώ,όχι»

Κι όμως είμαι

Κι όμως, η ζωή μου είναι μια ξένη

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Μπαλάντα μέσα στο Χάος που τραγουδάει

Στου κόσμου τα τελευταία απομεινάρια  στου Ήλιου την ατελεύτητη σιωπή  τα άστρα αφήνουν χρώματα και σημάδια  να βρίσκεις το δρόμο σ’ άγνωστη εποχή.  Η μέρα που φεύγει όμορφη και σκληρή  το ίδιο θα ‘ναι κι η άλλη που ξεκινάει  ας ήταν μετά τη δύση της ν’ ακουστεί ...

Κορίτσια και Άνοιξη

Κορίτσια και Άνοιξη

Απρίλης, Μάης καθοδόν.  Κορίτσια στου έρωτα το ρουν.  Έχουν το ένστικτο των λουλουδιών:  να μην ανθίσουν δε μπορούν.   _ γράφει ο Σπύρος...

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας

Στην ωραία Ελένη μας -Στη μνήμη της συμμαθήτριας Ελένης Μ.-    Γλυκούλα και ονειρική,  οι δυο σε ένα θρανίο.  Δεν ήσουν καν ομηρική,  μα άγγιζες το Θείο.    Δεν ήσουνα του Μενελά*, βασίλισσα της Σπάρτης.  χωριατοπούλα, που γελά  και τη γελάει ο Μάρτης....

Η αρένα

Η αρένα

Είμαστε όλοι σε μια αρένα, όπου τέρατα κάθε λογής ορμάνε. Το κοινό ζητωκραυγάζει με την πρώτη σταγόνα αίματος, με το πρώτο σημάδι ήττας. Κρατώντας ένα μικρό σπαθί τι να καταφέρεις; Εχθροί τέτοιας ρώμης πάντα κερδίζουν. Ποιος ο λόγος να αγωνίζεσαι; Ποιος ο λόγος να...

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Βαρκάδα

Βαρκάδα

Ξέρεις, μου μοιάζει όλο αυτό σαν βαρκάδα. Στη μέση του σύμπαντος. Κουκίδα ασήμαντη. Να θες να βγεις να ξεσκάσεις. Να πας μια βόλτα στα μαγαζιά. Να μυρίζεις τον αέρα στην Αιόλου, Τα ασβεστωμένα παρτέρια της παλιάς πόλης, Τα πεύκα του Σειχ - Σου, Το μοναστήρι της...

Πεταμένες λέξεις

Πεταμένες λέξεις

Σε μιαν άλλη εποχή, σε ένα παλιό ξεχασμένο βιβλίο, βρέθηκε μια ιστορία. Πεταμένες λέξεις σε σελίδες που ξεθώριασαν βρέθηκε σε ένα κουτί σκονισμένο. Το βρήκες και το σκούπισες, το άνοιξες και το ξεφύλλισες, την σκέφτηκες στο λεπτό.   Όσο Ιστορία μύριζε και το...

Κυνηγώντας απολιθώματα

Κυνηγώντας απολιθώματα

Αγαπημένη μου Μούσα Ξύπνησα νωρίς το πρωί στο δωμάτιό μου Δεν πρόκειται να πλύνω τα μαλλιά μου ή να ξυριστώ Πρέπει να πακετάρω γρήγορα και να φύγουμε   Εγώ και εσύ σε ένα μακρινό μέρος Όμορφη μου Μνήμη καταγράφεις τη λαμπερή θάλασσα και τον καταρράκτη που πέφτει...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Ελένη Ιωαννάτου

    Αχ βρε Άννα μου πόσο με συγκινεί η αλήθεια σου!!! Παρα πολύ μου άρεσε!!!

    Πόσο σε νιώθω όταν λες πως η ζωή μου είναι μια ξένη, εγώ είμαι μια ξένη!!!
    Νομίζουμε πως γνωρίζουμε τον εαυτό μας, εχουμε την αυταπάτη πως ξέρουμε. Έρχονται όμως κάτι ώρες δύσκολες που αντιλαμβάνεσαι πως δεν έχεις την παραμικρή ιδέα του ποιος είσαι. Πολλά τα πρόσωπα! Όταν όμως το συνειδητοποιήσεις, αλλάζεις θέση και τουλάχιστον δεν βρίσκεσαι εκτός πραγματικότητας.

    Σ’ ευχαριστώ Άννα μου!!
    ΜΠΡΑΒΟ σου!!!

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Συνεχώς θα ανακαλύπτουμε πράγματα για τον εαυτό μας, που θα εκπλήσουν ακόμα και εμάς τους ίδιους. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ Άννα!!! Μου άρεσε πάρα πολύ.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου