Μικρές στιγμές ειρήνης
Στον βοριά του φθινοπώρου,
στα κλαδιά που σιγά σιγά απογυμνώνονται,
ο αποχαιρετισμός στα κίτρινα φύλλα.
Τα δέντρα που στέκουν αγέρωχα,
ο άνεμος θα σαρώσει τα ίχνη.
Η εποχή θα φύγει αφήνοντάς σου έναν κόμπο στο στήθος,
αβέβαιος θα σταθείς κάτω απ’ τη σκιά των προσδοκιών.
Αναποφάσιστος πάλι
Και ποιον να ρωτήσεις;
«Δεύτερη ζωή δεν έχει». Ουρλιάζουν οι φωνές μέσα σου.
Για τις μικρές στιγμές ειρήνης που σου ξέφυγαν,
που τόσο τις ονειρεύτηκες,
η φαντασία σου φτωχαίνει ανήμπορη.
Το βουητό της πόλης πνίγει τις φωνές μέσα σου
και η καταιγίδα που έρχεται δεν θα σε εξαγνίσει.

_
γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!