Select Page

Μικρός πρίγκιπας 2000

Μικρός πρίγκιπας 2000

Τελευταία Κυριακή του Αυγούστου. Αύριο επιστρέφουμε στην Αθήνα και στις εξουθενωτικές υποχρεώσεις μας. Όμως, ο χρόνος τώρα και οι σκέψεις μου ανήκουν σ’ αυτό το υπέροχο δεκαπενθήμερο διακοπών, στις ακρογιαλιές της γενέθλιας Μάνης, μαζί με την Ελένη και τα παιδιά· τα παιδιά που μεγαλώνουν, λες σαν σε κινηματογραφική ταινία, όπου κάποιος σαδιστής σκηνοθέτης περιορίζει τη διάρκεια των πλάνων που διψώ ν’ απολαμβάνω· τα παιδιά που, ένας Θεός ξέρει για πόσο ακόμη, θα σταλάζουν το νέκταρ τους στις ομορφιές του τόπου μας με τούτες τις μεθέξεις τους στις καλοκαιρινές μας εξορμήσεις, πριν η δύναμη των δικών τους φτερών τούς επιτρέψει να γητευτούν από τους μαγνήτες της εφηβείας. Αφοσιώνομαι στην απόλαυση του τοπίου, που τόσο με γοητεύει με την τελειότητα της αρμονικής του απλότητας. Πέτρες σταχτιές και μαύρες στέκουν περήφανες στο φως από τότε που βρίσκονται. Διακριτικοί μύστες και ιερατείο στη τελετουργία της μεταφοράς των δώρων της μέρας προς τη νύχτα. Αυτές κρατούν τη ζεστασιά. Δεν διεκδικούν ν’ αστράφτουν ούτε στον καθαρότερο ουρανό, ούτε στο δυνατότερο ήλιο· τους αρκεί, σκέπτομαι, αναπάντεχα εγωιστικά να ξαποσταίνει πάνω τους, όταν τις συναντά, ντάλα μεσημέρι, το μάτι του ανθρώπου. Πολύτιμες για τους βιοπαλαιστές αυτού του τόπου για πολλούς αιώνες, άλλοτε να συγκρατούν το λιγοστό χώμα, άλλοτε να μπαίνουν σε σειρές στο μήκος και στο ύψος, να ορίζουν φτωχικές επικράτειες. Χάραξαν χέρια, τα όπλισαν, τα μάτωσαν, ποτέ όμως αυτές αιτία ή αφορμή χέρια να βουτηχτούν σε άλλων αίμα στον τόπο αυτόν, που κάθε είδους συγκυρίες τον στοίχειωσαν με άγρια φονικά. Ιδρώτας πολύς στους αρμούς τής ξερολιθιάς, που στέκεται όρθια να τον τιμά. Σοφία που αντιστάθηκε στη φθορά τού χρόνου και των στοιχείων τής φύσης, σιωπηλά και ήρεμα, σχεδόν συνωμοτικά. Σοφία και στα σπίτια τού παλαιού οικισμού, μέρος τού λόφου, προέκτασή του, λίγο πάνω από την κορυφή. Συνθέτουν, κλείνουν τόσους διαφορετικούς όγκους - με γοητεύουν οι άυλοι. Όμως, αυτά τα υπέροχα γλυπτά στέκουν ως διακριτικά αφιερώματα στη σεμνότητα της δημιουργικότητας, αφού κανείς επώνυμος δεν διεκδίκησε πατρότητα κι οι ντόπιοι χρήστες και δημιουργοί τους δε νοιάστηκαν ποτέ για καλλιτεχνικές δόξες, αλλά τους αρκούσε το ανεκτίμητο αγαθό τής στέγασης. Το παλάτι, που συνθέτει το σύνολο, είναι αποτέλεσμα της αδιάλειπτης επαφής τους με τη φύση, που τους προίκισε με δημιουργικές ικανότητες και μια αξιοζήλευτη ενστικτώδη αισθητική. Κρίμα που η τρυφηλότητα των τελευταίων χρόνων  σκόρπισε κι  εδώ τις ματαιόδοξες οικοδομικές κακογραφίες της. Εδώ είναι ο τόπος, όπου η περηφάνια και η αξιοπρέπεια υπήρξαν αδιαπραγμάτευτες, πολύτιμες όσο το νερό και ο αέρας. Πολλά τα σημάδια εγκατάλειψης, κι όμως κάποια ακούραστα, θαυμαστά αισιόδοξα χέρια - λένε γεροντικά - τακτοποιούν τις πέτρες στις ξερολιθιές, να μένουν στις θέσεις τους και να αντιστέκονται στις επιθέσεις τού χρόνου και στη  φύρα των νέων ανθρώπων. Όπου κι αν σταθείς, κάτι θα βρεις να μαρτυρά ανεκτίμητες αξίες, επιβεβλημένες από τη θέληση των ανθρώπων για ζωή,  ελευθερία και…

Τα βήματα και οι φλύαρες σκέψεις μου σταματούν στην απρόοπτη θέα ενός αστραφτερού βράχου από χαλαζία, στολισμένου με πολύχρωμες προσμίξεις οξειδίων διαφόρων μετάλλων. Δεν είναι όμως, στ’ αλήθεια, ξένος και δεν είναι ν΄ απορείς για τα πλουμίδια του· είναι ο μονάρχης τού πέτρινου βασιλείου, συνταιριασμένος με τον διατηρημένο στις καρδιές πολλών κατοίκων αυτού του τόπου βασιλιά, απρόσμενα για τον επισκέπτη που…

Απαλή, ελεγειακή και συνάμα μελωδική φωνή διακόπτει τη περιπλανητική ορμή τού νου μου προς ρομαντικές διαδρομές.

«Βρες μου ένα δέντρο να φορτώσω».

Πού βρέθηκε ετούτο το παιδάκι; Μες στην ερημιά και μάλιστα στο σημείο που, κλάσμα του δευτερολέπτου πριν, είχε εγκαταλείψει το βλέμμα μου!

Για δες, έφτασαν ως εδώ οι μετανάστες! Και πώς αφήνουν τα παιδιά τους έτσι μοναχά; Είχα τους ενδοιασμούς μου για την αποκοτιά τους να εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους, υπνωτισμένοι από τη χίμαιρα μιας καλύτερης ζωής, όμως ετούτο δα, ένα παιδί ολομόναχο, ξεπερνούσε κάθε όριο μιας ανεκτής εξήγησης, προσθέτοντας πόντους στις ανησυχίες μου.

Ετοιμάστηκα να ρωτήσω αλλά, όπως διασταυρώθηκαν οι ματιές μας, διέκρινα στο βλέμμα του μια επιτακτικά επείγουσα έκκληση, σα σειρήνα ασθενοφόρου και τις ερωτήσεις, που πρόβαλαν στην άκρη της γλώσσας μου, βραδυπορούντα οχήματα στο δρόμο του. Τις παραμέρισα, χωρίς άλλη σκέψη και βάλθηκα να ψάχνω γύρω - γύρω, κοντά, μακριά, μερικά χιλιόμετρα μνήμης πίσω. Θάλασσα, βράχια, πέτρες, άμμος, ξερά χορτάρια. Καθώς ετοιμαζόμουν να απαντήσω πως δέντρο δεν υπάρχει, το βλέμμα του και πάλι, χωρίς αυτή τη φορά, είμαι βέβαιος, να διασταυρωθεί με το δικό μου, κονιορτοποίησε τη φράση που νόμιζα πως είχα ήδη εκστομίσει. Προτού προλάβει η αδυναμία μου να σφίξει την καρδιά μου και να με πονέσει δυνατά, είδα στα πόδια μου μπροστά μια πέτρα μαλακή, σαν κιμωλία. Τη σήκωσα. Ένα κύμα ευφορίας, αλίμονό μου, με συνεπήρε. Το΄χα το δέντρο… το είχα εγώ! Κι εκεί μπροστά μου, το φυσικό του περιβάλλον. Βάλθηκα να ιχνογραφώ με τη μαλακή μου πέτρα πάνω στο μονάρχη τού πέτρινου βασιλείου το δέντρο που, όταν ήμουν μαθητής, με ξελάσπωνε από τη ζωγραφική μου αδεξιότητα. Όταν απόσωσα το έλατό μου, το καλύτερο απ’ όσα είχα ποτέ ζωγραφίσει, στολισμένο μάλιστα από τις προσφορές του βράχου, που τον ένιωθα σα να χαιρότανε για τη συμμετοχή του, στράφηκα προς το παιδί και τούτη τη φορά η φωνή μου ακούστηκε.

- Ορίστε, έτοιμο! Ευχαριστημ…

Δε μ’ άφησε να τελειώσω τη φράση μου, μου έδειξε, όμως, πως  είχα βρει το δέντρο που μου ζήτησε. Μάλιστα κούνησε το κεφαλάκι του επιδοκιμαστικά, χωρίς να θυσιάσει ούτε ίχνος από τη σοβαρότητά του, σαν αξιωματικός που επιδοκιμάζει στρατιώτη του. Μου ένευσε να σταθώ παράμερα, στάθηκε κι εκείνο μπροστά στο βράχο και άρχισε να δονείται αργά, τελετουργικά, σε γοερή χορογραφία. Τα χέρια του κινιόντουσαν με όλο και γρηγορότερους ρυθμούς και έφθαναν σε κάθε σημείο τού δέντρου μου, μεταδίδοντάς μου ένα συναίσθημα αβυσσαλέου πένθους. Κάθε τόσο, γυρνώντας το κεφαλάκι του, με κοίταζε βαθιά στα μάτια, σα να με ανάτεμνε και με ρωτούσε θυμωμένα.

- Γιατί ο Χασάν; Πήγαινε στο σχολείο του. Τι γύρευε στο δρόμο του η νάρκη;

-Ένδοξος στρατιώτης, ήρωας πολέμου ο Μπιλάλ· στα έντεκά του χρόνια;

Ευδοξούλα, Άντον, Καμίλ… Ζούνε μονάχα τα όργανά τους. Πού είναι τα δικά σου παιδιά;

Οι κινήσεις του, τα λόγια του γίνονταν βίαια φτερά, ανεμοστρόβιλος που με παρέσερνε. Τρομοκρατήθηκα! Είχα αφήσει την Ελένη με τα παιδιά στο ξενοδοχείο και βγήκα μια βόλτα στην παραλία. Τι είναι αυτό που μου συμβαίνει; Εφιάλτης, όραμα, μήνυμα συμφοράς; Έπρεπε επειγόντως να επιστρέψω.

Όμως το παιδί αυτό με είχε αιχμαλωτίσει. Ένιωθα πια, σαν να μην ακολουθούσα τη γη στην περιστροφή της. Από τα μάτια μου μπροστά περνούσαν τόποι, εποχές, εικόνες παρελθούσες και επόμενες και πένθος, αχανής έκταση πένθους. Σε κάθε του κίνηση, το ΄βλεπα με άλλη παιδική μορφή. Σταμάτησε απότομα και αποσύρθηκε πλάι μου, να με παρατηρεί. Είδα τότε το δέντρο μου φορτωμένο ματωμένα αποτυπώματα παιδικών χεριών και από πάνω του ένα γκρίζο  ουρανό, που στα μαύρα του σύννεφα  κινιόντουσαν εικόνες και συνθήματα.

***

Ήταν η φωνή της Ελένης.

«Χριστέ μου! Πώς είσαι έτσι; Τι έπαθες; Αποκοιμήθηκες στον ήλιο; Η μύτη σου είναι ματωμένη! Και τα χέρια σου· πώς είναι έτσι ξεσχισμένα; Τι ειν’ αυτά πάνω στο βράχο; Τι το θέλεις το κόκαλο που κρατάς;».

Δυνατός, φρικτός πόνος, λιποθυμική ζάλη. Με κόπο στρέφω το βλέμμα μου στο βράχο. Ένας σκορπιός στη ρίζα του τρέχει να κρυφτεί. Βρήκα τη δύναμη να ψιθυρίσω.

- Τα παιδιά Ελένη! Τα παιδιά;  

Από το ξενοδοχείο έτρεξαν αμέσως στην έκκλησή της  και με μετέφεραν στο  ιατρικό κέντρο του Γυθείου, όπου μου χορήγησαν το κατάλληλο αντίδοτο· οξύ αλλεργικό σοκ διαπίστωσαν. Περιποιήθηκαν και τα χέρια μου που είχαν πληγωθεί βαθιά. Συνήλθα και ο νους μου ανέκτησε την ικανότητα σκέψης. Όμως, κάτι σουβλιές  από τα χέρια μου με πληροφορούν την απαιτητική παρουσία των πληγών μου. Και ο ουρανοκατέβατος μικρός αφηγητής δεν ήταν μια παραίσθηση. Τον είδα πάλι, φευγαλέα, στα φανάρια.

 

_

γράφει ο Απόστολος Παλιεράκης

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Χαρούλα Σμαρνάκη

Η αγάπη και το πάθος μου για τη μελέτη της ελληνικής γλώσσας αλλά και της κλασικής γραμματείας με οδήγησαν στη Φιλοσοφική Σχολή τού Πανεπιστημίου Κρήτης, στο Τμήμα Φιλολογίας, με ειδίκευση στον Τομέα Κλασικών Σπουδών. Ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να γράφω. Ή πιο συγκεκριμένα, μου άρεσε να γράφω περισσότερο από το να μιλάω. Μάλλον από νωρίς πίστεψα στη δύναμη, τη γοητεία του γραπτού λόγου και στον τρόπο που εκφράζεται η ψυχή και τα συναισθήματά της μέσα από αυτόν. Και κάπως έτσι ξεκίνησα να γράφω άρθρα, κείμενα, ποίηση και παιδικά παραμύθια. Για να βάζω σε κάποια άκρη του μυαλού μου χωριστά τα καλά από τα άσχημα, τα αληθινά από τα ψεύτικα και μέσα από το παιχνίδισμα και το συνταίριασμα των λέξεων να τους αλλάζω θέση και να γίνονται όλα ξανά από την αρχή. Γράφω για να να ξεθυμώνω με τον κόσμο που ζω και για να θυμώνω περισσότερο με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μου και δεν πολυκαταλαβαίνω. Και για να μπορώ κάθε βράδυ να ονειρεύομαι πως αυτός ο κόσμος ίσως γίνει κάποτε λίγο καλύτερος.

6 Σχόλια

  1. Μάχη Τζουγανάκη

    Το αγάπησα από την αρχή μέχρι το τέλος του Απόστολε… Αληθινό… πραγματικό…γεμάτο εσωτερικές ανησυχίες ενός ανθρώπου που νοιάζεται και αγωνιά και συμπονα… όλους εκείνους τους μικρούς πρίγκηπες… που έχουν ανάγκη τη στήριξή μας. Σε ευχαριστούμε

    η φράση ” Όμως, κάτι σουβλιές από τα χέρια μου με πληροφορούν την απαιτητική παρουσία των πληγών μου.” είναι που με μουδιάζει προσωπικά περισσότερο…

    Απάντηση
  2. Ασημινα Λεοντη

    Το σημαδι ενος ζωντανου ανθρωπου που ενιωθε το ληθαργο της αδρανους ανθρωποτητας οι πληγες των καιρων..εκπληκτικο κ Χρηστο!!
    Ευχαριστουμε!!!

    Απάντηση
  3. Νίκη Βιδαλη

    Συγκλονιστική έμπνευση και γραφη!!!!!!Συγχαρητηρια!!!!!’

    Απάντηση
  4. Χριστίνα Σουλελέ

    Υπέροχη γραφή, ποιητική. Εικόνες όμορφες, τόσο γλαφυρά δοσμένες μέσα σε αυτό το γεμάτη έμπνευση κείμενο. Το απόλαυσα, από την αρχή ως το τέλος!

    Απάντηση
  5. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Σας ευχαριστώ γι αυτην την ανεκτίμητη χαρά της επικοινωνίας!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε τα!

Ημερολόγιο 2018

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!