Εγώ, δεν είμαι εγώ

20.12.2016

a13

Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Μια σκιά είμαι που γυρνώ
μες στης νύχτας την ομίχλη.
Πήρα τα πέπλα της και τα φόρεσα
για να χορέψω τον τελευταίο χορό.

Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Περιπλανώμενη τσιγγάνα δίχως παπούτσια
γυρνώ στο περιθώριο της νύχτας.
Δε θέλω να φορέσω τα παπούτσια
που με έφεραν κοντά σου.
Το σκοτάδι ρουφάω αχόρταγα να τραφώ
και ντέφι έχω τον πόνο.
Μια οπτασία είμαι.
Έχει κρύο, αφού ο χειμώνας σε οργασμό βρίσκεται μα
εγώ δεν κρυώνω. Φλέγομαι.
Κεντημένα μαντήλια ανεμίζω τις θύμησες
Τα έχω κεντήσει καιρό τώρα
Με κλωστές από το όνειρο που ξηλώθηκε
Με διαμαντένια δάκρυα έκανα κόμπους σφιχτούς
Με σπαράγματα σχεδίασα στον καμβά τους
όλα τα ανείπωτα.

Εγώ, εγώ πια δεν είμαι εγώ…
Ένα ομοίωμά μου λούζεται με φεγγαρόφως
και αλητεύει σε δρόμους που δε διάλεξε.
Ίσως μάθεις κάτι για μένα πια
από κρωξίματα νυχτοπουλιών.
Ίσως από το ουρλιαχτό των λύκων στα βουνά.

Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Μια πλάνη είμαι με ανθρώπινη μορφή.
Μη με ψάχνεις εκεί που κάποτε με βρήκες
Εκεί θα βρεις πια στάχτες.
Η ελπίδα ολόγραμμα ήταν
και σφυρηλάτησε όλα τα δήθεν στα σπλάχνα μου.
Τα λάξεψε με φρούδα και ο νους μου σάλεψε...
Δεν τρέχει αίμα σε αυτές τις φλέβες
που μαζί του κυλούσες κι εσύ.
Τρέχει ο πάγος που αργολιώνει...

Εγώ, δεν είμαι εγώ...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Γλυκό μου Άλγος

Γλυκό μου Άλγος

Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως

Ίσως

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει από...

Μικρό παιδί

Μικρό παιδί

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά τους....

Ψαλμωδία του μοναδικού

Ψαλμωδία του μοναδικού

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο σκοτάδι ...

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Γυναίκα του Αιώνα

Γυναίκα του Αιώνα

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Διερμηνείς του Πάθους

Διερμηνείς του Πάθους

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και διαπρεπώς...

Ψαλμωδία του μοναδικού

Στου κόσμου τις ανηφοριές

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου τις...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου