Εγώ, δεν είμαι εγώ

20.12.2016

a13

Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Μια σκιά είμαι που γυρνώ
μες στης νύχτας την ομίχλη.
Πήρα τα πέπλα της και τα φόρεσα
για να χορέψω τον τελευταίο χορό.

Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Περιπλανώμενη τσιγγάνα δίχως παπούτσια
γυρνώ στο περιθώριο της νύχτας.
Δε θέλω να φορέσω τα παπούτσια
που με έφεραν κοντά σου.
Το σκοτάδι ρουφάω αχόρταγα να τραφώ
και ντέφι έχω τον πόνο.
Μια οπτασία είμαι.
Έχει κρύο, αφού ο χειμώνας σε οργασμό βρίσκεται μα
εγώ δεν κρυώνω. Φλέγομαι.
Κεντημένα μαντήλια ανεμίζω τις θύμησες
Τα έχω κεντήσει καιρό τώρα
Με κλωστές από το όνειρο που ξηλώθηκε
Με διαμαντένια δάκρυα έκανα κόμπους σφιχτούς
Με σπαράγματα σχεδίασα στον καμβά τους
όλα τα ανείπωτα.

Εγώ, εγώ πια δεν είμαι εγώ…
Ένα ομοίωμά μου λούζεται με φεγγαρόφως
και αλητεύει σε δρόμους που δε διάλεξε.
Ίσως μάθεις κάτι για μένα πια
από κρωξίματα νυχτοπουλιών.
Ίσως από το ουρλιαχτό των λύκων στα βουνά.

Εγώ, δεν είμαι εγώ…
Μια πλάνη είμαι με ανθρώπινη μορφή.
Μη με ψάχνεις εκεί που κάποτε με βρήκες
Εκεί θα βρεις πια στάχτες.
Η ελπίδα ολόγραμμα ήταν
και σφυρηλάτησε όλα τα δήθεν στα σπλάχνα μου.
Τα λάξεψε με φρούδα και ο νους μου σάλεψε...
Δεν τρέχει αίμα σε αυτές τις φλέβες
που μαζί του κυλούσες κι εσύ.
Τρέχει ο πάγος που αργολιώνει...

Εγώ, δεν είμαι εγώ...

_

γράφει η Θώμη Μπαλτσαβιά

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου