Select Page

Μολύβι

Μολύβι

Βαστάω το μολύβι. Το σέρνω στο χαρτί. Σαν τα βήματά μου. Λέξεις κουρασμένες. Ένας δρόμος μια κόλλα λευκή. Κουράγιο δεν έχω για στολίδια. Μήτε δέντρα. Μήτε λουλούδια. Μήτε πουλιά να πετούν. Μήτε αστέρια να ξαγρυπνούν μαζί μου. Νύχτα σε φόντο λευκό κι εγώ με το μολύβι, σαν κοντάρι από σκούπα μια μάγισσα δίχως ξόρκια παρά μόνο τούτο το ξόρκι ακινησίας που κάποτε μου περίσσεψε. Μας μάγεψα σε τόσες λέξεις. Μας μεταμόρφωσα σε τόσες γραμμές. Ιστορίες πεταμένες στο δωμάτιο. Σαν ιπτάμενοι δίσκοι. Σαν πούπουλα. Σαν λευκές  μπάλες από αφρολέξ σε γυάλινη μπάλα που κουνάς για να χιονίσει. Είμαι εκεί μέσα. Στη γυάλα με τα όνειρα. Σπίτι στη θάλασσα μια αμμουδιά κι εγώ ξαπλωμένη. Είναι το χέρι εκείνο που με κουνά. Είναι η απουσία του που χιονίζει. Νιφάδες παγωμένες πάνω στο ηλιοκαμένο μου πρόσωπο, ενωμένες οι εποχές σα σιαμαίες.

Βαστάω το μολύβι και προχωρώ. Σαν μαγκούρα που με κρατά. Σαν μπαστούνι αναγκαίο για τα βήματά μου. Τα χρόνια της υπομονής πολλαπλασιάζονται. Γράφει ρυτίδες το πρόσωπο της επιθυμίας. Γέρικο σχήμα. Μαλακό. Δε με νοιάζει. Ίσα ίσα με ευχαριστεί. Στο τέλος ίσως να φτάσω πιο εύκολα το χέρι αυτό. Σε εκείνο το κάπου θα υπάρχει ένα τέρμα. Αλλού δε θα έχουμε να πάμε. Κι όσο κι αν γλιστρά η διαδρομή, το τελευταίο χαρτί πάντα καταλήγει. Σε κάτι. Φοβάμαι μόνο μήπως τούτα τα βήματα από φωνήεντα και σύμφωνα λαχανιάσουν και σταματήσουν στη μέση. Μήπως και αποφασίσουν να φτιάξουν από μόνα τους ένα ενδιάμεσο τέλος. Ίσως τούτος να είναι και ο πιο δύσκολος φόβος μου. Πώς να συμπληρώσουν μετά τα κενά. Πώς να φτιάξω μια γέφυρα ικανή. Μια σκάλα που να ενώνει το τέλος του καθενός; Στο χάρτη να σημειωνόμαστε οι ίδιοι σαν κουκίδες που ενώνεις με τις κατάλληλες γραμμές. 1,2,3,4,5 να φτιάχνουμε εκείνο το βέβαιο ή και αβέβαιο σχήμα.

Βαστάω το μολύβι. Και ξέρω πως μόνο αυτό έχω. Κόντρα. Δικαίωμα και υποχρέωση. Νόμιμο και παράνομο. Εχθρό και φίλο…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

4 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιεράκης

    Οριστικά ποιήτρια, στις αιθρίες μα και στους κακούς καιρούς. Κατευόδιο!, από εμένα και, είμαι σίγουρος, όσους αγαπάνε το καλό γράψιμο.

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Βαστάω το μολύβι. Και ξέρω πως μόνο αυτό έχω. Κόντρα. Δικαίωμα και υποχρέωση. Νόμιμο και παράνομο. Εχθρό και φίλο…
    Έχω ένα βαλιτσάκι στην ψυχή, που από έξω γράφει ”Ανδρομάχη”…

    Απάντηση
  3. Αντώνης Σαμιωτάκης

    Βαστάς το μολύβι και γράφεις πάνω μας… Μικρά tatoo συνομιλούν στο σώμα μας. Προσωπικά, αντιπαθώ τα tatoo, μα εδώ με αφήνουν να καταλάβω πως υποδόρια θα τους χαμογελάσω. Ναι οι λέξεις σου γίνονται μικρές αποικίες μέσα μου….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!