Μολύβι

21.07.2017

Βαστάω το μολύβι. Το σέρνω στο χαρτί. Σαν τα βήματά μου. Λέξεις κουρασμένες. Ένας δρόμος μια κόλλα λευκή. Κουράγιο δεν έχω για στολίδια. Μήτε δέντρα. Μήτε λουλούδια. Μήτε πουλιά να πετούν. Μήτε αστέρια να ξαγρυπνούν μαζί μου. Νύχτα σε φόντο λευκό κι εγώ με το μολύβι, σαν κοντάρι από σκούπα μια μάγισσα δίχως ξόρκια παρά μόνο τούτο το ξόρκι ακινησίας που κάποτε μου περίσσεψε. Μας μάγεψα σε τόσες λέξεις. Μας μεταμόρφωσα σε τόσες γραμμές. Ιστορίες πεταμένες στο δωμάτιο. Σαν ιπτάμενοι δίσκοι. Σαν πούπουλα. Σαν λευκές  μπάλες από αφρολέξ σε γυάλινη μπάλα που κουνάς για να χιονίσει. Είμαι εκεί μέσα. Στη γυάλα με τα όνειρα. Σπίτι στη θάλασσα μια αμμουδιά κι εγώ ξαπλωμένη. Είναι το χέρι εκείνο που με κουνά. Είναι η απουσία του που χιονίζει. Νιφάδες παγωμένες πάνω στο ηλιοκαμένο μου πρόσωπο, ενωμένες οι εποχές σα σιαμαίες.

Βαστάω το μολύβι και προχωρώ. Σαν μαγκούρα που με κρατά. Σαν μπαστούνι αναγκαίο για τα βήματά μου. Τα χρόνια της υπομονής πολλαπλασιάζονται. Γράφει ρυτίδες το πρόσωπο της επιθυμίας. Γέρικο σχήμα. Μαλακό. Δε με νοιάζει. Ίσα ίσα με ευχαριστεί. Στο τέλος ίσως να φτάσω πιο εύκολα το χέρι αυτό. Σε εκείνο το κάπου θα υπάρχει ένα τέρμα. Αλλού δε θα έχουμε να πάμε. Κι όσο κι αν γλιστρά η διαδρομή, το τελευταίο χαρτί πάντα καταλήγει. Σε κάτι. Φοβάμαι μόνο μήπως τούτα τα βήματα από φωνήεντα και σύμφωνα λαχανιάσουν και σταματήσουν στη μέση. Μήπως και αποφασίσουν να φτιάξουν από μόνα τους ένα ενδιάμεσο τέλος. Ίσως τούτος να είναι και ο πιο δύσκολος φόβος μου. Πώς να συμπληρώσουν μετά τα κενά. Πώς να φτιάξω μια γέφυρα ικανή. Μια σκάλα που να ενώνει το τέλος του καθενός; Στο χάρτη να σημειωνόμαστε οι ίδιοι σαν κουκίδες που ενώνεις με τις κατάλληλες γραμμές. 1,2,3,4,5 να φτιάχνουμε εκείνο το βέβαιο ή και αβέβαιο σχήμα.

Βαστάω το μολύβι. Και ξέρω πως μόνο αυτό έχω. Κόντρα. Δικαίωμα και υποχρέωση. Νόμιμο και παράνομο. Εχθρό και φίλο…

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιεράκης

    Οριστικά ποιήτρια, στις αιθρίες μα και στους κακούς καιρούς. Κατευόδιο!, από εμένα και, είμαι σίγουρος, όσους αγαπάνε το καλό γράψιμο.

    Απάντηση
  2. Σοφία Ντούπη

    Βαστάω το μολύβι. Και ξέρω πως μόνο αυτό έχω. Κόντρα. Δικαίωμα και υποχρέωση. Νόμιμο και παράνομο. Εχθρό και φίλο…
    Έχω ένα βαλιτσάκι στην ψυχή, που από έξω γράφει ”Ανδρομάχη”…

    Απάντηση
  3. Αντώνης Σαμιωτάκης

    Βαστάς το μολύβι και γράφεις πάνω μας… Μικρά tatoo συνομιλούν στο σώμα μας. Προσωπικά, αντιπαθώ τα tatoo, μα εδώ με αφήνουν να καταλάβω πως υποδόρια θα τους χαμογελάσω. Ναι οι λέξεις σου γίνονται μικρές αποικίες μέσα μου….

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου