Μπλε γραμμή

26.03.2017

Ήθελα να σου γράψω. Αντί να σου πω. Μη φανταστείς τίποτα συνταρακτικό. Μα δεν σου έγραψα. Ούτε σου είπα. Πάντα δίσταζα με τα λόγια. Έψαχνα τις κατάλληλες λέξεις, μα δεν τις έβρισκα. Μπλέκονταν και θρυμματίζονταν τελικά μέσα στο νου μου. Και τ’ ανείπωτα έμεναν ανέγγιχτα και αβοήθητα να πονάνε μέσα στις εκφράσεις.
Ήθελα να φύγω. Αντί να μείνω. Μη φανταστείς τίποτα τρομακτικό. Να μπω απλά σ’ ένα τρένο και να με φυλακίζει όλο το ταξίδι μπροστά στο παράθυρο του βαγονιού. Να φυσάει κρύος βοριάς και να εξιλεώνεται έτσι η σκέψη μου. Να λείψω τόσο, όσο να μην σου λείψω. Μα να λείψω σ’ εμένα. Ν’ απαρνηθώ το πρόσωπο και να ζωγραφίσω το είναι. Με όλα τα χρώματα. Κι ας τα μπερδέψω, όπως κάνω πάντα. Κι ας τα ανακατέψω όλα μαζί σ’ έναν καμβά εξωτικό. Κι ας τα φορέσω σαν λουλούδια στα μαλλιά. Κι ας γίνω καθρέφτης της κάθε εποχής. Με φαντάζεσαι;
Ήθελα να φύγω. Για λίγο. Κι ας μη μου φτάνει το λίγο. Μα δεν τολμάω να διεκδικήσω το για πάντα. Το αφήνω και το παίρνει ο χρόνος. Και ύστερα τρέχω ξοπίσω του, μα ποτέ δεν προλαβαίνω. Γιατί φοβάμαι. Φοβάμαι να κάνω το ένα βήμα, γιατί θέλω τα πολλά.
Ήθελα να φύγω για λίγο. Μα τελικά δεν έφυγα. Γιατί το λίγο τελικά δεν αρκεί. Θέλω το να φύγουμε για πάντα. Μαζί. Και να βρούμε εκείνον τον τόπο, όπου ο ορίζοντας αγκαλιάζει τον ουρανό και τη θάλασσα και φτιάχνει μια μπλε γραμμή. Τη γραμμή εκκίνησης. Τη γραμμή μιας διαφορετικής ζωής. Πες μου πως δεν είναι πολύ αργά.

_

γράφει η Άννα Ρουμελιώτη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

9 σχόλια

9 Σχόλια

  1. Λ'ΕΝΑ ΜΑΥΡΟΥΔΗ ΜΟΥΛΙΟΥ

    Δε είναι καθόλου απίστευτο το γεγονός ότι γράφεις τόσο ωραία πεζά Μια ποιήτρια σαν εσένα Άννα είναι δυνατόν να μην το μπορούσε;

    Απάντηση
  2. Βάσω Καρλή

    Ελπιδοφόρο και αισιόδοξο … και ποτέ δεν είναι αργά. Πολύ ωραίο Άννα!!! Καλή εβδομάδα.

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Άννα μου άρεσε πολύ η μπλέ γραμμή σου!!! Ταυτίστηκα μαζί σου!! Πόσες φορές ήθελα να ανέβω στο τρένο, αλλά δεν το έκανα…

    Απάντηση
    • 'Αννα Ρουμελιώτη

      Ελένη μου να είσαι καλά χαίρομαι που σου άρεσε. Σου εύχομαι μέσα απ την καρδιά μου να ανέβεις σε αυτό το τρένο.

      Απάντηση
  4. Χαρούλα Σμαρνάκη

    “Ήθελα να φύγω για λίγο. Μα τελικά δεν έφυγα. Γιατί το λίγο τελικά δεν αρκεί. Θέλω το να φύγουμε για πάντα. Μαζί. Και να βρούμε εκείνον τον τόπο, όπου ο ορίζοντας αγκαλιάζει τον ουρανό και τη θάλασσα και φτιάχνει μια μπλε γραμμή. Τη γραμμή εκκίνησης”… Πόση αλήθεια στην κάθε σου λέξη!

    Άννα, σε ευχαριστώ προσωπικά, γιατί έχω την τύχη και τη χαρά να γνωρίζω από κοντά τα υπέροχα, πραγματικά, κείμενα σου, τα οποία πολύ συχνά αποτελούν καθρέφτη δικών μου σκέψεων και συναισθημάτων!

    Απάντηση
  5. 'Αννα Ρουμελιώτη

    Χαρούλα με συγκινεις πάρα πολύ. Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για την επιμέλεια των γραπτών μου και για τη ζεστασιά που τα περιβαλλεις. Είναι τιμή για μένα.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου