Μυρτώ

28.12.2016

«Η αμαξοστοιχία 601 φτάνει σε λίγα λεπτά στο σταθμό μας στην πρώτη γραμμή. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να απομακρυνθούν από τις γραμμές για λόγους ασφαλείας», ακούστηκε η φωνή του σταθμάρχη από το μεγάφωνο. Άνθρωποι άρχισαν να στοιβάζονται ο ένας σπρώχνοντας τον άλλο στην πλατφόρμα, θαρρείς και δε θα προλάβαιναν να επιβιβαστούν. Πρόσωπα χαμογελαστά που αναζητούσαν ταξίδια, άλλα θλιμμένα για όλα αυτά που άφηναν πίσω τους κι άλλα ανακουφισμένα που θα κάνουν μια πολυπόθητη νέα αρχή.

Εκείνη ανήκε, μάλλον, στην τελευταία κατηγορία. Ακούμπησε το μελαγχολικό της βλέμμα πάνω στις ράγες των τρένων και περίμενε καρτερικά την απόδραση. Οι φωνές του πλήθους και οι άγαρμπες κινήσεις του φαίνονταν να ωχριούν στα αυτιά και στα μάτια της. Μόνο η καρδιά της βρισκόταν σε αναταραχή καθώς πάλευε με το σθεναρό μυαλό της, μα ούτε αυτό την ένοιαζε. Η απόφαση είχε παρθεί και η ρωμαλέα της καρδιά θα υπέκυπτε τελικά στις υποδείξεις της λογικής, όπως πάντα.

Το τρένο έφτανε ξεφυσώντας κουρασμένο στο σταθμό της πόλης. Δεν κουβαλούσε μόνο ανθρώπους αλλά και τις ιστορίες τους, που από μόνες τους ήταν αναντίρρητα βαρύ φορτίο. Τώρα θα επιβιβαζόταν κι εκείνη με τον τεράστιο όγκο σκέψεων και συναισθημάτων της παρότι, όσο κι αν το ήθελε, δεν μπορούσε να τα αφήσει πίσω της. «Όσο μακριά κι αν φύγεις, δε θα ξεφύγεις από τις αναμνήσεις σου, να το ξέρεις. Θα τις κουβαλάς για πάντα μέσα σου. Αυτές οι μνήμες είναι ευχή και κατάρα για τον άνθρωπο, κόρη μου», της είχε πει η μάνα της λίγο πριν φύγει.

Οι άνθρωποι μανιασμένοι έτρεξαν προς τα βαγόνια τους. Ο ένας ποδοπατούσε τον άλλο για να προλάβει να ανέβει πρώτος. Εκείνη έσυρε τα βήματά της προς το τελευταίο βαγόνι. Ένας γκριζομάλλης κύριος τη σκούντηξε προσπαθώντας να δώσει τη βαλίτσα στην κόρη του που θα ταξίδευε κι ούτε καν γύρισε να την κοιτάξει. «Καλύτερα» σκέφτηκε, «Ας γίνω αόρατη για όλους, όπως έγινα και στα δικά του μάτια».

Καθώς ανέβαινε τα σκαλιά ακούστηκε από πίσω της μια φωνή τόσο βροντερή μα και τόσο τρυφερή συνάμα. «Μυρτώ! Μυρτώ! Μη φεύγεις!». Στο άκουσμα αυτής της φωνής η καρδιά της πλημμύρισε αγάπη και πόνο. Εικόνες καρφώθηκαν στο μυαλό της. Ένα κράτημα χεριών, μια βόλτα, ένα φιλί κι έπειτα, ένας τσακωμός, ένα χαστούκι κι ένα εκκωφαντικό αντίο, σαν υστερόγραφο αυτού του ονείρου. Μα ίσως ήταν, απλώς, ο βοριάς που έφερνε γνώριμες λέξεις από γνώριμα χείλη. Ίσως ήταν μια  ψευδαίσθηση. Ίσως να ήταν κι αυτός ο ίδιος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την κρατήσει κοντά του. Δεν γύρισε πίσω της να κοιτάξει και να αναζητήσει κάποιον. Τώρα ήταν μόνη κι  έτοιμη να ανοίξει νέο παράθυρο στη ζωή, από το οποίο θα σεργιανίζει καταγάλανους ουρανούς και λαμπερούς ήλιους!

«Μπορεί να τρέξεις μακριά από τα πάντα αλλά όχι από αυτά που έχεις μέσα σου.
Τούτο το καράβι της φυγής είναι εντός μας και μόνο.»
Κ. Καρυωτάκης (1896-1928)

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • Κατερίνα Μεταξοπούλου

      Σας ευχαριστώ πολύ, κα. Τζουγανάκη!! Καλή χρονιά με υγεία πάνω απ’ όλα!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου