Μυρτώ

28.12.2016

«Η αμαξοστοιχία 601 φτάνει σε λίγα λεπτά στο σταθμό μας στην πρώτη γραμμή. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να απομακρυνθούν από τις γραμμές για λόγους ασφαλείας», ακούστηκε η φωνή του σταθμάρχη από το μεγάφωνο. Άνθρωποι άρχισαν να στοιβάζονται ο ένας σπρώχνοντας τον άλλο στην πλατφόρμα, θαρρείς και δε θα προλάβαιναν να επιβιβαστούν. Πρόσωπα χαμογελαστά που αναζητούσαν ταξίδια, άλλα θλιμμένα για όλα αυτά που άφηναν πίσω τους κι άλλα ανακουφισμένα που θα κάνουν μια πολυπόθητη νέα αρχή.

Εκείνη ανήκε, μάλλον, στην τελευταία κατηγορία. Ακούμπησε το μελαγχολικό της βλέμμα πάνω στις ράγες των τρένων και περίμενε καρτερικά την απόδραση. Οι φωνές του πλήθους και οι άγαρμπες κινήσεις του φαίνονταν να ωχριούν στα αυτιά και στα μάτια της. Μόνο η καρδιά της βρισκόταν σε αναταραχή καθώς πάλευε με το σθεναρό μυαλό της, μα ούτε αυτό την ένοιαζε. Η απόφαση είχε παρθεί και η ρωμαλέα της καρδιά θα υπέκυπτε τελικά στις υποδείξεις της λογικής, όπως πάντα.

Το τρένο έφτανε ξεφυσώντας κουρασμένο στο σταθμό της πόλης. Δεν κουβαλούσε μόνο ανθρώπους αλλά και τις ιστορίες τους, που από μόνες τους ήταν αναντίρρητα βαρύ φορτίο. Τώρα θα επιβιβαζόταν κι εκείνη με τον τεράστιο όγκο σκέψεων και συναισθημάτων της παρότι, όσο κι αν το ήθελε, δεν μπορούσε να τα αφήσει πίσω της. «Όσο μακριά κι αν φύγεις, δε θα ξεφύγεις από τις αναμνήσεις σου, να το ξέρεις. Θα τις κουβαλάς για πάντα μέσα σου. Αυτές οι μνήμες είναι ευχή και κατάρα για τον άνθρωπο, κόρη μου», της είχε πει η μάνα της λίγο πριν φύγει.

Οι άνθρωποι μανιασμένοι έτρεξαν προς τα βαγόνια τους. Ο ένας ποδοπατούσε τον άλλο για να προλάβει να ανέβει πρώτος. Εκείνη έσυρε τα βήματά της προς το τελευταίο βαγόνι. Ένας γκριζομάλλης κύριος τη σκούντηξε προσπαθώντας να δώσει τη βαλίτσα στην κόρη του που θα ταξίδευε κι ούτε καν γύρισε να την κοιτάξει. «Καλύτερα» σκέφτηκε, «Ας γίνω αόρατη για όλους, όπως έγινα και στα δικά του μάτια».

Καθώς ανέβαινε τα σκαλιά ακούστηκε από πίσω της μια φωνή τόσο βροντερή μα και τόσο τρυφερή συνάμα. «Μυρτώ! Μυρτώ! Μη φεύγεις!». Στο άκουσμα αυτής της φωνής η καρδιά της πλημμύρισε αγάπη και πόνο. Εικόνες καρφώθηκαν στο μυαλό της. Ένα κράτημα χεριών, μια βόλτα, ένα φιλί κι έπειτα, ένας τσακωμός, ένα χαστούκι κι ένα εκκωφαντικό αντίο, σαν υστερόγραφο αυτού του ονείρου. Μα ίσως ήταν, απλώς, ο βοριάς που έφερνε γνώριμες λέξεις από γνώριμα χείλη. Ίσως ήταν μια  ψευδαίσθηση. Ίσως να ήταν κι αυτός ο ίδιος, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να την κρατήσει κοντά του. Δεν γύρισε πίσω της να κοιτάξει και να αναζητήσει κάποιον. Τώρα ήταν μόνη κι  έτοιμη να ανοίξει νέο παράθυρο στη ζωή, από το οποίο θα σεργιανίζει καταγάλανους ουρανούς και λαμπερούς ήλιους!

«Μπορεί να τρέξεις μακριά από τα πάντα αλλά όχι από αυτά που έχεις μέσα σου.
Τούτο το καράβι της φυγής είναι εντός μας και μόνο.»
Κ. Καρυωτάκης (1896-1928)

_

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Τα κόκκινα τριαντάφυλλα

Εκείνος παραφυλάει στη γωνία, επιμελώς κρυμμένος κάτω από μαύρη ρεντικότα, σκούφο και δερμάτινο χαρτοφύλακα που χάσκει σκισμένος. Την κοιτά με ματάκια μικρά. Τα ματογυάλια κρύβουν μια σπάνια εξαιρετική όραση. Με τρεμάμενο χέρι εκείνη βγάζει τα κλειδιά, κάνει να...

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Διαβάστε κι αυτά

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

Έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας…

έχασα τη ζωή μου ταξιδεύοντας σε μιαν άλλη ζωή; Ήτανε τότε που σε περιγελούσε η πιτσιρικαρία της πλατείας. Δεν ήταν η πρώτη φορά. Το θυμάμαι καλά, γιατί σήκωσες μια πέτρα και τους κυνήγησες αλαλάζοντας και απειλώντας, άσχετα αν εκείνοι γελούσαν. Ακολούθησε η εποχή της...

Το μαγικό παγοπέδιλο

Το μαγικό παγοπέδιλο

Η Μαντώ ήταν ένα πανέμορφο κοριτσάκι έξι ετών, που το μόνο που τής άρεσε να κάνει ολημερίς και ίσως ολονυχτίς στον ύπνο της, ήταν να χορεύει. Χόρευε μπροστά στο μεγάλο καθρέφτη της κάμαρας των γονιών της και ονειρευόταν τις σκηνές τών παγκόσμιων θεάτρων, υπό την...

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

Όποιος τις νύχτες περπατεί…

«Τους μήνες που δεν έχουν ρο το κρασί θέλει νερό» ξανάπιασε το γνωστό τροπάρι του ο Μηνάς, καθώς - αρχές του Μάη ήτανε - βολεύτηκε στην μόνιμη θέση του, στο κουτούκι του Γαβρίλη «Η ωραία Μέλπεια». Αποδέκτης της παρατήρησης η μόνιμη παρέα του, ο ξάδερφός του ο...

2 σχόλια

2 Σχόλια

    • Κατερίνα Μεταξοπούλου

      Σας ευχαριστώ πολύ, κα. Τζουγανάκη!! Καλή χρονιά με υγεία πάνω απ’ όλα!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου