Μύκονος – Απρόσμενοι καλοκαιρινοί έρωτες

29.10.2017

Άνοιξα τα μάτια μου. Το θαλασσινό αεράκι χτυπούσε το πρόσωπό μου. Δροσιά και ηρεμία σε ένα καράβι για τη Μύκονο. Τι άλλο ήθελα; Μέσα στις σκέψεις μου δεν παρατήρησα πως ένας ίσκιος στεκόταν από πάνω μου. Ένα αγόρι με σχιστά γκρίζα μάτια με κοιτούσε.

«Πάντα έτσι τρομάζεις τους άλλους;» ρώτησα. Δεν πήρα απάντηση.

Κάθισε στο κατάστρωμα κοντά στην καρέκλα μου. Με χειρονομίες μου έδειξε τον λαιμό του. «Δεν μπορείς να μιλήσεις;» ρώτησα. Έγνεψε καταφατικά. Τον ρώτησα πώς τον λένε. Έβγαλε ένα σημειωματάριο και έγραψε: «Έχω το πιο κουλό όνομα που μπορείς να φανταστείς. Θες σίγουρα να το μάθεις;». Και πρόσθεσε: «Έχεις τρομερό μουτράκι όταν κοιμάσαι, αλλά ξύπνια είσαι σκέτος πίνακας ζωγραφικής». Γέλασα. Τον ρώτησα πού πηγαίνει κι απάντησε ότι πηγαίνει στη Μύκονο και μου πρότεινε να με ξεναγήσει, μια και είχε ξαναπάει.

Σε λίγο με πήρε ο ύπνος. Ήταν εξάλλου η πρώτη μέρα της άδειάς μου, αφήνοντας πίσω ένα φορτισμένο εργασιακό περιβάλλον. Ξαφνικά ξύπνησα απότομα αλλά γλυκά, νιώθοντας ένα χάδι στα μαλλιά μου.

«Σόρρυ για την κίνησή μου, αλλά φτάσαμε», μου έγραψε ξανά στο μπλοκάκι του.

Κατεβαίνοντας προσφέρθηκε να μεταφέρει τις βαλίτσες μου. Του έδωσα τη διεύθυνση του ξενοδοχείου, όπου με περίμενε η φίλη μου που θα μέναμε μαζί. Μου έστειλε ένα φιλάκι πεταχτό και έφυγε.

Το ίδιο απόγευμα ήρθε και με βρήκε στη βόλτα, στο παλιό λιμάνι της Μυκόνου. Γνωριστήκαμε περισσότερο. Συνεννοούμασταν πλέον με κινήσεις και νοήματα. Το ηλιοβασίλεμα έφερε την έκπληξη. Με κοίταξε με μάτια που έλαμπαν και έσκυψε και με φίλησε αργά, με απόλυτο συγχρονισμό, αγκαλιαστήκαμε. Μου έδωσε να καταλάβω ότι ήθελε να είμαστε μαζί. Μου άρεσε. Με κολάκευε το ενδιαφέρον του, αλλά ψιθύρισα: «Θέλω να μείνω ανεξάρτητη». «Κρίμα, δε θέλω να σου γίνομαι βάρος. Θα πάψω να σε ενοχλώ, αλλά ξανασκέψου το σε παρακαλώ», έγραψε στο χαρτί και έφυγε με σκυμμένο το κεφάλι.

Το σκέφτηκα, το έψαξα από κάθε πλευρά. Ένα τσίμπημα στην καρδιά δε με άφηνε σε ησυχία. Τέσσερις μέρες αργότερα έλαβα ένα γράμμα του.

«Σε ξέρω τόσο λίγο και όμως νιώθω να σε ξέρω καιρό. Είσαι το μόνο κορίτσι χωρίς προβλήματα ομιλίας ή ακοής που κατάφερα να κυνηγήσω. Πάντα κοιτούσα κορίτσια με “δυσλειτουργίες” σαν κι εμένα. Ακόμα και αν ήθελα ένα “κανονικό” κορίτσι, έπνιγα τα συναισθήματά μου. Εσένα όμως σε ποθώ. Είναι κάτι πρωτόγνωρο και πολύ δυνατό. Θα ήθελα τόσο να είμαι μαζί σου, να σε ακολουθώ, να σου κάνω τα χατίρια. Σε παρακαλώ! Μη με απορρίπτεις τόσο απόλυτα, άσε μου λίγο χώρο, δώσε μου μία ευκαιρία και θα δεις ότι έχω πολλά να σου δώσω. Αυτή είναι η τελευταία προσπάθεια προσέγγισης. Μετά θα πάψω να ελπίζω. Αν μετάνιωσες δείξε μου ένα σημάδι. Όμως μη μου δώσεις ψεύτικες ελπίδες, μη με λυπηθείς. Μόνο την καρδιά σου ακολούθα, όχι τον οίκτο σου. Σ'αγαπώ».

Δάκρυσα. Δεν ήθελα να μπερδέψω τη συμπόνια με τον έρωτα. Ήξερα πλέον την απάντηση, αλλά δεν ήξερα από πού πήγαζε. Σε λίγο συνειδητοποίησα πως σκεφτόμουν τα μάτια και τα χείλη του που επιθυμούσα να φιλήσω. Άρα, έρωτας υπήρχε μονάχα μέσα μου. Έγραψα σε χαρτόνι: «Περιμένω την επόμενη κίνησή σου», το έβαλα σε φάκελο και το έστειλα. Η αγωνία με έτρωγε!

Ύστερα από τέσσερις μέρες επιτέλους με ξύπνησε το γνωστό χάδι. Τινάχτηκα χαρούμενη. Φωτίστηκε ολόκληρος. Έγραψε: «Έχουμε όλο τον καιρό να χτίσουμε τη σχέση μας. Είσαι σίγουρη πως το θέλεις;». Με τη θετική μου απάντηση σφραγίστηκε μια σχέση που συνεχίζεται ως σήμερα, είκοσι τρεις μήνες μετά. Η αγάπη τελικά συμβιβάζεται με την ανεξαρτησία αν ξέρει καθεμιά τα όριά της!

_

γράφει η Μαρία Καφφέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Το φλερτ

Το φλερτ

_ γράφει ο Νίκος Πουλικίδης _ Η οθόνη του κινητού αναβόσβηνε. Μόλις ήρθε το μήνυμα από το αγόρι της. Περιχαρής πληκτρολόγησε την απάντηση αγάπης. Όλα ήταν τόσο αυτοματοποιημένα πλέον. Η αγάπη μπορούσε να βρει καταφύγιο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, να γίνει story...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου