Νέμεσις

9.10.2017

Σε ρώτησαν γιατί είσαι μόνος. Γιατί προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από το πέπλο της μοναξιάς. Τι σε τρόμαξε άραγε και βυθίστηκες στα μύχια της γοητευτικής «κυρίας»; Ήταν οι άνθρωποι μήπως, που στην προσπάθεια τους να σε πλησιάσουν ρίχνουν δίχτυα προστατευτισμού κι όταν τυλιχτείς για τα καλά δεν βρίσκεις πια διέξοδο;

Ήμουν εγώ, απάντησε. Με τρόμαξε ο εαυτός μου που ήταν γεμάτος αγάπη και απέλπιδες προσδοκίες να μεταδώσει αυτό το βαθύ και τόσο αδιάντροπο συναίσθημα που ξεχυνόταν μέσα μου κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Το σφάλμα μου ήταν πως δεν κοίταζα τον άνθρωπο στα μάτια αλλά κατευθείαν στην ψυχή, σαν να είχα μαγικό χάρισμα που αποδείχτηκε κατάρα. Βλέπεις, όλοι οι άνθρωποι είχαν κάτι να κρύψουν κι εγώ το διέκρινα και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα μάτια μου. Έλεγα θα το διαλύσω και στη θέση του θα πλημμυρίζει η αγάπη, όταν τη μεταδώσω.

Κι όταν πια κατάλαβα πως οι άνθρωποι δεν δίνουν περιθώρια για παρενέργειες, ήταν πια πολύ αργά. Δεν προσπάθησα περισσότερο παρά βάλθηκα να κρύψω το θησαυρό μου. Και η αγάπη μου έμεινε εκεί, όπου κανείς δεν μπορούσε να τη βρει, γιατί κανείς δεν είχε αυτό το μαγικό χάρισμα να διεισδύει στα βάθη της ωκεάνιας ψυχής μου. Πώς σφήνωσα τόση αγάπη στον πυθμένα; Ακόμα απορώ!

Και όσο ο καιρός περνούσε, αυτή πάλευε να βγει στην επιφάνεια κι εγώ όλο και την έπνιγα, ώσπου πια ατιμασμένη και αδύναμη ξεψύχησε στα βαθιά νερά. Θαρρείς και λάσπωσαν τα νερά και στην επιφάνεια κείτονταν νεκρά πουλιά που έπεσαν από τον ουρανό των ονείρων μου. Όλη μου η ύπαρξη πέθαινε αλλά εγώ αγνοούσα το τέλος στο οποίο όδευα, γιατί ένιωθα ανακουφισμένος, αφού τίποτα πια δεν είχα να προστατεύσω. Παρά μόνο ένα άψυχο τομάρι,  που κι αυτό είχε αρχίσει να γερνάει από τα αδυσώπητα χτυπήματα του χρόνου.

Αναρωτήθηκα ποιος άλλος είχε το μαγικό χάρισμα χαμένο. Έψαξα σε βιβλία που εξιστορούσαν ιστορίες πλούσιες σε παραμυθικά στοιχεία και άλλα ανυπόστατα γεγονότα, ώσπου άνοιξα το βιβλίο εκείνων, που η πένα τους ήταν ξίφος αιχμηρό και διατρυπούσε το χαρτί της εξομολόγησης με λόγια αληθινά, μεστά μαγείας και πληρότητας. Τελικά όσοι απ’ αυτούς αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν την αγάπη, δεν κατέληξαν κάπου, παρά μόνο τελείωναν τις ιστορίες τους με ευχές γεμάτες ελπίδα, να βρουν κάποτε τον άνθρωπο που θα κοιτάξει βαθιά μέσα στην ψυχή τους. Τότε ανησύχησα. Τι είχα κάνει; Αδίστακτος δολοφόνος ενός σπάνιου πλεονεκτήματος. Αυτό ήμουν!

Τώρα ποιο δρόμο να ακολουθήσω για να γυρίσω πίσω εκεί που ήμουν; Ποιο μονοπάτι θα με φέρει πίσω σε σένα, ψυχή μου; Σε έχασα και μαζί σου χάνω τώρα την ευκαιρία να προσφέρω αυτό το μοναδικό σε εκείνους που το προσμένουν. Θεέ μου, συγχώρεσε τον άνθρωπο τον αχάριστο, που σκοτώνει όσα γεννήθηκε για να προσφέρει. Επέλεξε να είναι μόνος και τώρα παραπαίει σαν το παράσιτο σε τούτο τον κόσμο. Μη του δίνεις δεύτερη ευκαιρία, γιατί στην πρώτη πληγή που θα αποκτήσει, θα απαρνηθεί πάλι το δώρο σου. Έτσι, θα είναι δυστυχισμένος και μαζί με αυτόν κι όλοι όσοι κάποτε προσπάθησαν να αφουγκραστούν τα εκκωφαντικά λογάκια που σιγοτραγουδούσε η ψυχούλα του. Ας μείνει μόνος μέσα στους μόνους!

Νέμεσις βαριά, μα δικαία για τον αγνώμονα, που έμαθε να παίρνει, μα ποτέ να δίνει.

-

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου 

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου