Νέμεσις

9.10.2017

Σε ρώτησαν γιατί είσαι μόνος. Γιατί προτιμάς να κρύβεσαι πίσω από το πέπλο της μοναξιάς. Τι σε τρόμαξε άραγε και βυθίστηκες στα μύχια της γοητευτικής «κυρίας»; Ήταν οι άνθρωποι μήπως, που στην προσπάθεια τους να σε πλησιάσουν ρίχνουν δίχτυα προστατευτισμού κι όταν τυλιχτείς για τα καλά δεν βρίσκεις πια διέξοδο;

Ήμουν εγώ, απάντησε. Με τρόμαξε ο εαυτός μου που ήταν γεμάτος αγάπη και απέλπιδες προσδοκίες να μεταδώσει αυτό το βαθύ και τόσο αδιάντροπο συναίσθημα που ξεχυνόταν μέσα μου κάθε μέρα όλο και περισσότερο. Το σφάλμα μου ήταν πως δεν κοίταζα τον άνθρωπο στα μάτια αλλά κατευθείαν στην ψυχή, σαν να είχα μαγικό χάρισμα που αποδείχτηκε κατάρα. Βλέπεις, όλοι οι άνθρωποι είχαν κάτι να κρύψουν κι εγώ το διέκρινα και δεν μπορούσα να το αφήσω από τα μάτια μου. Έλεγα θα το διαλύσω και στη θέση του θα πλημμυρίζει η αγάπη, όταν τη μεταδώσω.

Κι όταν πια κατάλαβα πως οι άνθρωποι δεν δίνουν περιθώρια για παρενέργειες, ήταν πια πολύ αργά. Δεν προσπάθησα περισσότερο παρά βάλθηκα να κρύψω το θησαυρό μου. Και η αγάπη μου έμεινε εκεί, όπου κανείς δεν μπορούσε να τη βρει, γιατί κανείς δεν είχε αυτό το μαγικό χάρισμα να διεισδύει στα βάθη της ωκεάνιας ψυχής μου. Πώς σφήνωσα τόση αγάπη στον πυθμένα; Ακόμα απορώ!

Και όσο ο καιρός περνούσε, αυτή πάλευε να βγει στην επιφάνεια κι εγώ όλο και την έπνιγα, ώσπου πια ατιμασμένη και αδύναμη ξεψύχησε στα βαθιά νερά. Θαρρείς και λάσπωσαν τα νερά και στην επιφάνεια κείτονταν νεκρά πουλιά που έπεσαν από τον ουρανό των ονείρων μου. Όλη μου η ύπαρξη πέθαινε αλλά εγώ αγνοούσα το τέλος στο οποίο όδευα, γιατί ένιωθα ανακουφισμένος, αφού τίποτα πια δεν είχα να προστατεύσω. Παρά μόνο ένα άψυχο τομάρι,  που κι αυτό είχε αρχίσει να γερνάει από τα αδυσώπητα χτυπήματα του χρόνου.

Αναρωτήθηκα ποιος άλλος είχε το μαγικό χάρισμα χαμένο. Έψαξα σε βιβλία που εξιστορούσαν ιστορίες πλούσιες σε παραμυθικά στοιχεία και άλλα ανυπόστατα γεγονότα, ώσπου άνοιξα το βιβλίο εκείνων, που η πένα τους ήταν ξίφος αιχμηρό και διατρυπούσε το χαρτί της εξομολόγησης με λόγια αληθινά, μεστά μαγείας και πληρότητας. Τελικά όσοι απ’ αυτούς αποπειράθηκαν να ερμηνεύσουν την αγάπη, δεν κατέληξαν κάπου, παρά μόνο τελείωναν τις ιστορίες τους με ευχές γεμάτες ελπίδα, να βρουν κάποτε τον άνθρωπο που θα κοιτάξει βαθιά μέσα στην ψυχή τους. Τότε ανησύχησα. Τι είχα κάνει; Αδίστακτος δολοφόνος ενός σπάνιου πλεονεκτήματος. Αυτό ήμουν!

Τώρα ποιο δρόμο να ακολουθήσω για να γυρίσω πίσω εκεί που ήμουν; Ποιο μονοπάτι θα με φέρει πίσω σε σένα, ψυχή μου; Σε έχασα και μαζί σου χάνω τώρα την ευκαιρία να προσφέρω αυτό το μοναδικό σε εκείνους που το προσμένουν. Θεέ μου, συγχώρεσε τον άνθρωπο τον αχάριστο, που σκοτώνει όσα γεννήθηκε για να προσφέρει. Επέλεξε να είναι μόνος και τώρα παραπαίει σαν το παράσιτο σε τούτο τον κόσμο. Μη του δίνεις δεύτερη ευκαιρία, γιατί στην πρώτη πληγή που θα αποκτήσει, θα απαρνηθεί πάλι το δώρο σου. Έτσι, θα είναι δυστυχισμένος και μαζί με αυτόν κι όλοι όσοι κάποτε προσπάθησαν να αφουγκραστούν τα εκκωφαντικά λογάκια που σιγοτραγουδούσε η ψυχούλα του. Ας μείνει μόνος μέσα στους μόνους!

Νέμεσις βαριά, μα δικαία για τον αγνώμονα, που έμαθε να παίρνει, μα ποτέ να δίνει.

-

γράφει η Κατερίνα Μεταξοπούλου 

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου