Κοιμήσου, αστέρι μου. Δε θα φύγω στιγμή απ’ το πλάι σου. Θα μείνω όλο το βράδυ εδώ, δίπλα σου. Να σε κοιτώ. Να σε προσέχω. Να σε χαζεύω.
Κοιμήσου, μάτια μου. Ξέρω πόσο δύσκολο σου είναι πλέον. Ξέρω πόσο φοβάσαι. Τρομάζεις με τους εφιάλτες. Μα πιο πολύ τρομάζεις με τη ζωή. Με την πραγματικότητα που σε περιμένει, κι όχι με τ’ όνειρο. Με τη δυστυχία. Με τον πόνο. Με τ’ άσχημα που μεγαλώνουν τα βράδια. Σα σκιές που παραμονεύουν τρομακτικά στις γωνιές των δρόμων.
Κοιμήσου, φως μου. Ονειρέψου τη χαρά. Θάλασσες και κύματα. Πεταλούδες και λουλούδια. Ήλιους, αστέρια και φεγγάρια. Μ’ έναν χάρτη του μυαλού σου και μια πυξίδα που δείχνει πάντα τ’ όνειρο, ταξίδεψε σε μέρη μακρινά.
Κοιμήσου, αγάπη μου. Μαζί θα διώξουμε το κακό. Μαζί θα το ξορκίσουμε. Η αγάπη μας θα γίνει ασπίδα, να μας προστατεύσει απ’ τ’ άσχημα. Θα είμαστε δυνατοί. Με τα όμορφα όνειρά μας θα επαναστατήσουμε, ενάντια σε όλα όσα μας στεναχωρούν. Δε θα φοβάσαι πλέον.
Κοιμήσου, ψυχή μου. Οι δυο μας έχουμε τη δύναμη να κάνουμε τον κόσμο ένα μεγάλο όνειρο. Να κάνουμε τον κόσμο μια μικρή ευτυχία. Να κάνουμε τον κόσμο παραμύθι.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!