Select Page

Ναυάγιο

Ναυάγιο

Αυτή η ανάσα
από ένα ατέλειωτο τσιγάρο
με φέρνει αντιμέτωπο στο χτες
Σαν να ταξίδευα αιώνια
σε τσακισμένο κάρο,
π’ όλο σκοντάφτει στις καρδιάς σου τις ρωγμές.
Κι ευθύς βυθίζεται
σε κατακόμβες σκοτεινές
γεμάτες φόβο υγρό και μοναξιά
θυμίζει αδειανές κενές ματιές
γνέφοντας κάθε που μου φεύγουν μακριά.
Κάθε φορά.
Τρέχουν τα χρόνια
Τα δάκρυα πώς τρέχουν
Χαμένος όποιος κερδίζει
Μαζεύει η μοίρα τα κομμάτια σου
Ψάχνοντας μες στη θλίψη σου για λύση.
Κι είμαι και ’γω,
που θέλω μόνο να σε φτάσω.
Να ’ρθω στο πλάι σου για μια στιγμή.
Να σ’ αγκαλιάσω, να σε κοιτάξω
Και σου ορκίζομαι, δε θα τρομάξω.
Όσο κι αν είναι η ψυχή σου σκοτεινή
Πόσο θ’ αντέξεις να την κρύβεις
Όλα τριγύρω είναι άδεια
Δε θα σ’ αφήσω να χαθείς
Δε θα σ’ αφήσω να χαθείς.
Σαν εκείνους που ’ναι όμοιοι με ναυάγια.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Ελένη - Χριστίνα Γκαμπούρα

Φοιτήτρια με αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Συνήθως είναι με ένα βιβλίο στο χέρι. Πού και πού γράφει. Έργα της υπάρχουν στον δικτυακό τόπο tovivlio.net, στα συλλογικά "ιστορίες μπονσάι" και "καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017" (εκδόσεις τοβιβλίο), αλλά και στη νουάρ ανθολογία "Τα μπλουζ της πόλης" (εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές).

2 Σχόλια

  1. ΝΙΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

    υπάρχει μια προσπάθεια μελοποίησης του κειμένου…αν υπάρχει η άδεια το δημοσιεύω μέσα στις επόμενες μέρες…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος