Ναυάγιο

Δημοσίευση: 18.01.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Αυτή η ανάσα
από ένα ατέλειωτο τσιγάρο
με φέρνει αντιμέτωπο στο χτες
Σαν να ταξίδευα αιώνια
σε τσακισμένο κάρο,
π’ όλο σκοντάφτει στις καρδιάς σου τις ρωγμές.
Κι ευθύς βυθίζεται
σε κατακόμβες σκοτεινές
γεμάτες φόβο υγρό και μοναξιά
θυμίζει αδειανές κενές ματιές
γνέφοντας κάθε που μου φεύγουν μακριά.
Κάθε φορά.
Τρέχουν τα χρόνια
Τα δάκρυα πώς τρέχουν
Χαμένος όποιος κερδίζει
Μαζεύει η μοίρα τα κομμάτια σου
Ψάχνοντας μες στη θλίψη σου για λύση.
Κι είμαι και ’γω,
που θέλω μόνο να σε φτάσω.
Να ’ρθω στο πλάι σου για μια στιγμή.
Να σ’ αγκαλιάσω, να σε κοιτάξω
Και σου ορκίζομαι, δε θα τρομάξω.
Όσο κι αν είναι η ψυχή σου σκοτεινή
Πόσο θ’ αντέξεις να την κρύβεις
Όλα τριγύρω είναι άδεια
Δε θα σ’ αφήσω να χαθείς
Δε θα σ’ αφήσω να χαθείς.
Σαν εκείνους που ’ναι όμοιοι με ναυάγια.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ταξίδι άνευ προορισμού

Ταξίδι άνευ προορισμού

Ήρθε λοιπόν η ώρα να αρχίσω το ταξίδι το μυστηριακό, το συναρπαστικό, Δε ξέρω αν είμαι ακόμη έτοιμος όμως δεν έχω και άλλη επιλογή Με την βελόνα κολλημένη στο διαμάντι που αστράφτει λαμπερό, Ξεκινάει αυτό το έργο απελευθερωμένο από κάθε είδους λογική   Είναι μια...

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Χρόνια στη γύρα. Εδώ το φως, εκεί το φως, σκόρπιες ηλιαχτίδες. Κυνηγητό στους δρόμους και κρυφτούλι στις γωνιές. Μυστήρια βλέμματα πίσω απ' τις κουρτίνες. Κι ο θάνατος χρονίζει.   Τα μεσημέρια κολυμπάμε σκεφτικοί στο συρφετό. Καθένας κρύβει πανικό στα λογικά του, κάθε...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Λίγο πριν τα μεσάνυχτα

Χρόνια στη γύρα. Εδώ το φως, εκεί το φως, σκόρπιες ηλιαχτίδες. Κυνηγητό στους δρόμους και κρυφτούλι στις γωνιές. Μυστήρια βλέμματα πίσω απ' τις κουρτίνες. Κι ο θάνατος χρονίζει.   Τα μεσημέρια κολυμπάμε σκεφτικοί στο συρφετό. Καθένας κρύβει πανικό στα λογικά του, κάθε...

Τέλειος αποκλεισμός

Τέλειος αποκλεισμός

Μας στέρεψαν, δεν άφησαν ιδεολογία, πιστεύω, ελπίδα καμία ούτε από χαραματιά φως, ζωή με το στανιό και η χαρά φευγάτη. Μέσα στη μαυρίλα, το αύριο αδιάφορα ξημερώνει. Στένεψε το μονοπάτι κι ασήκωτο το βήμα, Κοπάδι ο άνθρωπος με νεκρές αισθήσεις. Ίσιο μονοπάτι μ άνοιγμα...

Μέσα στον ιστό της σιωπής

Μέσα στον ιστό της σιωπής

Χαμένο, το φεγγάρι, χαμένο κι εσύ λες πως  μ' αναζητάς... κι αν είν' το πρόσωπό σου κλαμένο, στα μάτια ξέρω δεν κοιτάς... γιατί... τις νύχτες δεν μπορείς, μέσα στο σκοτάδι, τη σκέτη την αλήθεια να πεις και χάνονται οι ώρες  κι οι μέρες να ξέρεις, μέσα στον ιστό της...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΝΙΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

    υπάρχει μια προσπάθεια μελοποίησης του κειμένου…αν υπάρχει η άδεια το δημοσιεύω μέσα στις επόμενες μέρες…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου