Ναυάγιο

18.01.2017

Αυτή η ανάσα
από ένα ατέλειωτο τσιγάρο
με φέρνει αντιμέτωπο στο χτες
Σαν να ταξίδευα αιώνια
σε τσακισμένο κάρο,
π’ όλο σκοντάφτει στις καρδιάς σου τις ρωγμές.
Κι ευθύς βυθίζεται
σε κατακόμβες σκοτεινές
γεμάτες φόβο υγρό και μοναξιά
θυμίζει αδειανές κενές ματιές
γνέφοντας κάθε που μου φεύγουν μακριά.
Κάθε φορά.
Τρέχουν τα χρόνια
Τα δάκρυα πώς τρέχουν
Χαμένος όποιος κερδίζει
Μαζεύει η μοίρα τα κομμάτια σου
Ψάχνοντας μες στη θλίψη σου για λύση.
Κι είμαι και ’γω,
που θέλω μόνο να σε φτάσω.
Να ’ρθω στο πλάι σου για μια στιγμή.
Να σ’ αγκαλιάσω, να σε κοιτάξω
Και σου ορκίζομαι, δε θα τρομάξω.
Όσο κι αν είναι η ψυχή σου σκοτεινή
Πόσο θ’ αντέξεις να την κρύβεις
Όλα τριγύρω είναι άδεια
Δε θα σ’ αφήσω να χαθείς
Δε θα σ’ αφήσω να χαθείς.
Σαν εκείνους που ’ναι όμοιοι με ναυάγια.

_

γράφει η Ελένη Βαρδαξόγλου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

Πού να αναπαυτεί το βλέμμα;

  Κατάκοπος ο νους απόθεσε απέναντι το βλέμμα στου γέροντα την όψη Ανέβασα πάλι πυρετό το παιδί θέλει παπούτσια τηλεφώνησε η Μαρία Ήρεμος ο παππούς στη μοναξιά του σε συνομιλητή αόρατο μοιάζει να ψιθυρίζει Το τιμολόγιο ανείσπρακτο αγάπη μου, της είπα Μα όχι, έχει...

Αποτυχίαι

Αποτυχίαι

  Αποτυχίαι εισίν άπασαι αι προσπάθειαι ημών κι όλο το γυροφέρνουμε όλο παρακαλούμε την τύχην δια λίγη λύπησιν· κι απογοητευμένοι εκ της εκβάσεως την τύχη ποδοπατούμε αρπάζουμε λεηλατούμε κι ούτε ρωτούμε τους καλούς τρόπους κάπου παρατούμε κι ανθούμε.   _...

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. ΝΙΚΟΣ ΝΑΣΟΠΟΥΛΟΣ

    υπάρχει μια προσπάθεια μελοποίησης του κειμένου…αν υπάρχει η άδεια το δημοσιεύω μέσα στις επόμενες μέρες…

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου