Να γνωρίζω εαυτό

19.12.2017

Δικαίωμά μου μάτια μου
να σ’ έχω στη ζωή μου.
Να μου λακτίζεις τους ανθούς
κάτω απ’ το έναυσμα της λήθης.
Να είσαι ο άγγελος… εξάγγελος
που αναγγέλλει στην ψυχή
το απαύγασμα μιας θύμησης
του επίγειου παραδείσου.
Να ζω για νύχτες ολομέταξες
με την πλουμιστή θωριά σου
που ρέει πάντα ασίγαστη
και ασύστολα στη φλέβα.
Πάνω στον ολόγλυκο ανθό
της ύπαρξής σου ξέστρατα ν’ αλητεύω
στη γεμάτη θάλασσα απ’ τ’ αστέρια σου
σε ταξίδια που διψώ να αρμενίζω.
Να γνωρίζω εαυτό, στο δείπνο της ζωής μου…
τη βιωμένη μοναξιά να εμπορεύομαι στην εκβολή του φωτός σου!
Να δηλώνω υποταγή στην αφυπνισμένη ήβη,
της ψυχής μου τα παρτέρια με τους κήπους σου να στολίζω,
τη γεύσης σου να δέομαι να ’ρθει
μαζί μου να κυλιστεί στις άσπρες αμμουδιές
μες στα νερά της ακροθαλασσιάς
και στον βυθό του φεγγαριού η σκιά σου να κυλάει γλυκά
και ν’ αγγίζει τη δικιά μου!
Να ανοίγουν οι ουρανοί όταν ακούγονται
του έρωτα οι βηματισμοί στη λαγαρή πόρτα της αυλής μου…
κι εγώ λυρικά να επισκευάζω το κορμί τον έρωτα ν’ αντέξει!
Στη στεριά μου όταν πνίγομαι
κι ο αγιοποιημένος πόνος μου επιστρέφει,
μ’ ένα φιλί σου το μερτικό του να σκοτώνω!
Η σαγηνεύτρα προσμονή ελεύθερη να ξεχύνεται
στων ματιών σου την απεραντοσύνη.
Μέσα μου η έφηβη να υποκύπτει
σ’ αρώματα και ηδονές
απ’ τους ξεχασμένους θησαυρούς της…
με την αθανασία της να ντύνομαι και πάλι!
Στα χείλη μου να ακουμπάς τις μουσικές του κόσμου,
φιλώντας τα να γυρίζει ο ποταμός
στους διψασμένους κάμπους!
Δικαίωμά μου μάτια μου να αγαπώ
αυτό το ρίγος που περνά, μες στην ψυχή μου ακόμα…
να ζω για τη στιγμή που με κοιτάς
με το φιλί στο βλέμμα!
Και την πλώρη των ονείρων μου
στη δική σου θάλασσα ν’ αφήνω!

_

γράφει η Βίκυ Δρακουλαράκου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Κατάληξη

Κατάληξη

Μια θολή σκοτεινιά κι έν’ αγέρι χλωμό θα σε φέρει, σε παντέρμη αμμουδιά της σιωπής λειτουργιά, αλισάχνης αστέρι. Θα ’μαι πίσω από ’κεί, στης σιγής τη βοή η καρδιά απαγγέλει με πάθος. Δεν θα μείνω πολύ κι έχει αρχίσει βροχή στων ματιών σου τ’ απάνεμο βάθος. Σε ξωκλήσι...

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου