Select Page

Ντενεκεδούπολη, της Ευγενίας Φακίνου

Ντενεκεδούπολη, της Ευγενίας Φακίνου

Η ιστορία της «Ντενεκεδούπολης» είναι μια ιστορία πανανθρώπινη. Μια ιστορία που θα είναι επίκαιρη όσα χρόνια κι αν περάσουν. Ο ισχυρός που διατάζει κι ο λαός που υπακούει. Θα είναι όμως πάντα έτσι; Τα ντενεκεδάκια αντιδρούν!

«Η Ντενεκεδούπολη» είναι ένα κουκλοθέατρο που δημιούργησε η Ευγενία Φακίνου κι αργότερα έγινε παραμύθι. Κυκλοφορεί από το 1977 από τις εκδόσεις Κέδρος με εικονογράφο την ίδια τη συγγραφέα κι απευθύνεται σε παιδιά από 3 ετών.

Η περίληψη στο οπισθόφυλλο γράφει: «Η Ντενεκεδούπολη είναι μια πολιτεία αλλιώτικη απ' τις άλλες. Δεν είναι φτιαγμένη από τούβλα, πέτρες, τσιμέντο ή γυαλί. Είναι ολόκληρη φτιαγμένη από ντενεκέδες. Και μένουν σ΄αυτή, τι... άλλο; Ντενεκεδάκια. Άδεια, σκουριασμένα, παλιά ντενεκεδάκια. Βρέθηκαν όλα πεταμένα σ' ένα σκουπιδότοπο κι αποφάσισαν να φτιάξουν τη δική τους πολιτεία, για να μένουν μόνα τους και να 'χουν την ησυχία τους. Τα ντενεκεδάκια που μένουν εδώ έχουν περίεργα ονόματα: Σαρδέλας, Μηλίτσα, Βουτυρένιος, Σοφός, Οκέυ-μπαμ-μπαμ. Ο Σαρδέλας είχε πριν τον πετάξουν σαρδέλες, η Μηλίτσα είχε κομπόστα μήλο, ο Βουτυρένιος βούτυρο, ο Οκέυ-μπαμ-μπαμ είχε κόκα-κόλα κι ο Σοφός είχε μέσα του καφέ. Ζούσαν όλα πολύ ευτυχισμένα στην Ντενεκεδούπολη, ώσπου μια μέρα..»

Η ιστορία αυτή έχει ιδανικό συνδυασμό συμβολισμού και χιούμορ με τρόπο μάλιστα που τα παιδιά καταλαβαίνουν! Το καλύτερο όμως είναι πως μπορεί να γίνει πολυεπίπεδη ανάγνωση. Όσο ο αναγνώστης ωριμάζει, τόσο περισσότερα πράγματα καταλαβαίνει. Είναι μια πολύ ωραία ευκαιρία να επεξεργαστούμε τη συγκεκριμένη ιστορία με τα παιδιά ώστε να τους μιλήσουμε για τη δικτατορία και για την επέτειο του Πολυτεχνείου. Αυτό δεν είναι απαραίτητο βέβαια, είναι ένα κείμενο που «στέκεται» από μόνο του και διασκεδάζει τους μικρούς μας φίλους.

Προτεινόμενες δραστηριότητες

Η αυτονόητη δραστηριότητα που θα μπορούσαμε να πραγματοποιήσουμε μαζί με τα παιδιά, καθώς η ιστορία μας γράφτηκε ως κουκλοθέατρο, είναι να φτιάξουμε τα ντενεκεδάκια (από πραγματικά ντενεκεδάκια ή ακόμα κι από ρολό χαρτιού υγείας!) και να δημιουργήσουμε το δικό μας αντικειμενοθέατρο.

Έπειτα, μπορούμε να συζητήσουμε για τη συμπεριφορά του κύριου Λαδένιου και τι θα κάναμε εμείς αν ήμασταν στη θέση των κατοίκων της Ντενεκεδούπολης. Πώς θα τον κάναμε να καταλάβει πως έχει άδικο;

Σε αυτό το σημείο μπορούμε να αναφέρουμε και τις έννοιες της δημοκρατίας και της δικτατορίας. Θυμόμαστε σε ποια άλλα βιβλία που έχουμε διαβάσει, οι ήρωες έχουν παρόμοια συμπεριφορά με αυτή του κύριου Λαδένιου. Συγκρίνουμε πώς αντιμετώπισαν κάθε φορά οι άλλοι ήρωες αυτούς τους χαρακτήρες. Τέλος, θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε σε ένα συγκεκριμένο τρόπο που θα αντιμετωπίζαμε εμείς αυτές τις συμπεριφορές ανθρώπων που μας διατάζουν, και να το αποτυπώσουμε σε μια ομαδική μακέτα με κολάζ, ζωγραφική κι ό,τι άλλο θέλουμε.

Στο youtube κυκλοφορεί και το τραγούδι της Ντενεκεδούπολης, για καλύτερη επεξεργασία της δραστηριότητας του κουκλοθεάτρου.

 

 

Η Χριστίνα Κωνσταντουδάκη έχει τελειώσει Νηπιαγωγός μα στον ελεύθερο χρόνο της είναι εφευρέτρια ονείρων κι εκπαιδεύτρια νάνων. Έχει φάει από το μήλο της Χιονάτης κι επέζησε γι’ αυτό και ξέρει όλα τα μυστικά των ηρώων των παραμυθιών. Μένει  με τις 73 πολύχρωμες γάτες της που γουργουρίζουν τα κάλαντα όλο το χρόνο και γράφει παραμύθια για μικρούς, μεγάλους και ονειροπόλους. Σπουδάζει από το 2014 στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, έχει βραβευτεί για παραμύθια και διηγήματά της κι είναι εθελόντρια ομαδάρχισσα σε κατασκηνώσεις. Σπουδάζει σε μεταπτυχιακό του ΕΚΠΑ σχετικό με φιλαναγνωσία και το πρώτο της βιβλίο για παιδιά «Το αρχηγείο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοσκόπιο.

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου…

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!