Νυχτερινός τροβαδούρος

27.11.2016

meta_tis_10_moon

Χειροκροτήματα.
Σαν κι αυτά που πλημμυρίζουν τα θέατρα,
όπως εκείνα που αρμόζουν σε θεατρίνους.

Υπόκλιση.
Αφαίρεση της μάσκας,
βήματα κατευθυνόμενα στη λησμονιά των παρασκηνίων.

Μια καληνύχτα πέφτει και θρυμματίζεται,
σταγόνες βροχής λιώνουν μια καλημέρα.

Τ’ αστέρια ονειδίζουν το όνειρο,
κρυφά ψαλιδίζουν τα φτερά προς τη λήθη.

Αϋπνία.

Μια ηδύφθογγη μελωδία θωπεύει,
των αμαρτιών τα εκούσια αδικήματα.

Ένας πλανόδιος μουσικός,
στου κυκεώνα μεθάει τις νότες, σαν νυχτερινός τροβαδούρος.

Το φεγγάρι έγινε μωβ,
σαν τους λεκέδες που σημάδεψαν τα κορμιά μας.

Παραμορφωμένες οι συνειδήσεις παραπατούν,
στα μοναχικά της πόλης πεζοδρόμια.

Νύχτα μαρτυρική, κακοφωτισμένη.
Σκοτάδι πυκνό, αμείλικτο.
Άνθρωποι εγωκεντρικοί, μάλλον αμέτοχοι.
Ζωή μονότονη, ζωή ρουτίνας.

Άραγε αργεί πολύ να ξημερώσει;

_

γράφει η Ροδάνθη Πάντου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελευθερία

    Συγχαρητήρια Ρούλα μοναδικό όπως και τα υπόλοιπα ποιήματά σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου