Νυχτερινός τροβαδούρος

Δημοσίευση: 27.11.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

meta_tis_10_moon

Χειροκροτήματα.
Σαν κι αυτά που πλημμυρίζουν τα θέατρα,
όπως εκείνα που αρμόζουν σε θεατρίνους.

Υπόκλιση.
Αφαίρεση της μάσκας,
βήματα κατευθυνόμενα στη λησμονιά των παρασκηνίων.

Μια καληνύχτα πέφτει και θρυμματίζεται,
σταγόνες βροχής λιώνουν μια καλημέρα.

Τ’ αστέρια ονειδίζουν το όνειρο,
κρυφά ψαλιδίζουν τα φτερά προς τη λήθη.

Αϋπνία.

Μια ηδύφθογγη μελωδία θωπεύει,
των αμαρτιών τα εκούσια αδικήματα.

Ένας πλανόδιος μουσικός,
στου κυκεώνα μεθάει τις νότες, σαν νυχτερινός τροβαδούρος.

Το φεγγάρι έγινε μωβ,
σαν τους λεκέδες που σημάδεψαν τα κορμιά μας.

Παραμορφωμένες οι συνειδήσεις παραπατούν,
στα μοναχικά της πόλης πεζοδρόμια.

Νύχτα μαρτυρική, κακοφωτισμένη.
Σκοτάδι πυκνό, αμείλικτο.
Άνθρωποι εγωκεντρικοί, μάλλον αμέτοχοι.
Ζωή μονότονη, ζωή ρουτίνας.

Άραγε αργεί πολύ να ξημερώσει;

_

γράφει η Ροδάνθη Πάντου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ερωτική αδεία

Ερωτική αδεία

Εσύ κυματοθραύστη των ονειράτων μου, εσύ εξορκιστή του έρωτά μου, στ’ απέραντο, αρίφνητο κι απύθμενο που ποτίζει αυτόν τον κόσμο, εσύ ΄σαι ο αφρός του πόθου κι όλων των ορμεμφύτων των χυδαίων και κτηνωδών… Η αγάπη σου με τρέφει με μία αηδία εκπορνευμένη! - Όταν με...

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Un amant, une amante

Un amant, une amante

Ανατριχιάζεις πάνω μου και άξαφνα η δύναμή σου χάνεται σ' ένα πρωτόγνωρο αίσθημα κτήσης. - Λαχταρώ την άστατη ανάσα σου, τον άρρυθμο παλμό του στέρνου σου την ύστατη στιγμή του πόθου. - Σ' εξουσιάζω στους τύπους: με διψασμένα χείλη αναζητώ κρυφές στάλες στο κορμί σου....

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι

Δυο σταγόνες μέλι  κόλλησαν στις άκρες των χειλιών, καθώς το αίμα,  στις ροζιασμένες σακούλες, φούσκωνε και ξεφούσκωνε, σαν τη δερμάτινη ζώνη  που βαστά το στομάχι, μην τυχόν και παραπέσει  στις άκρες των ποδιών.   Για να μην πεινάσει  ο χρόνος, όση ώρα...

Τρία ποιήματα

Τρία ποιήματα

1. Στο μικρό δωμάτιο, μέτρησε τέσσερις  άσπρους τοίχους. Ψηλά ο ουρανός. «Ήρθε η Άνοιξη», σκέφτηκε. Τους έβαψε γαλάζιους  και πνίγηκε στη θάλασσα. 2. Στο σκονισμένο κομοδίνο  είχε ξεχάσει τα σκουλαρίκια της. Με χάλκινες ζωγραφιές.                Σε κλουβί, μικρά...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ελευθερία

    Συγχαρητήρια Ρούλα μοναδικό όπως και τα υπόλοιπα ποιήματά σου.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου