Νόμιζα πολυσέλιδο πως είμαι μυθιστόρημα
Με εξαίσιους έρωτες, ηρωισμό και δράση,
Αλλ’ είμαι ολιγοσέλιδη και μέτρια νουβέλα
Που εύκολα διαβάζεται, με βιάση,
Καθώς ο αναγνώστης μ’ ανυπομονησία,
Αφήνει αδιάβαστα τ’ ανούσια και βαρετά σημεία.

Γερνάω καθώς γυρίζουν τις σελίδες μου,
Κι όταν η ανάγνωση στο τέλος φθάσει και πεθάνω,
Τρέμω να μη με βάλουν παρέα με τ' άλλα πτώματα,
σε σκονισμένο ράφι, λησμονημένης βιβλιοθήκης, πάνω.

Επιθυμώ στο τζάκι να με ρίξουν,
Φωτιά να πάρω και σαν άστρο να φωτίσω.
Ν’ αφήσω ανάμνηση τη θέρμη και τη λάμψη
Που στη ζωή μου δεν ευτύχησα, ποτέ να αποκτήσω.

 

_

γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης - Παραγωγός

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!