man_sad

Τα μάτια του μισόκλειστα. Είναι στον πρώτο ύπνο. Σώμα ανέγγιχτο. Γυμνό. Αθώο. Ξαπλωμένο σε λευκό σεντόνι. Σε σύννεφο... Η λήψη ερασιτεχνική. Κακή. Ο W32 δε δίνει σημασία σε τέτοια. Τη βρίσκει κι έτσι. Ο W32 δεν αντιστέκεται στη θέα του παιδικού κορμιού. Να μην τον ανακαλύψουν. Αυτό μόνο τον νοιάζει.

Παλεύει μέσα του. Μα είναι αργά. Κάηκε. Αρρώστησε. Το τέρας του δεν τον ελευθερώνει. Στο μυαλό του, ο πατέρας του. Το δυνατό χέρι γύρω απ’ τον λαιμό του. Το είδωλό τους στην τζαμαρία. Ο μαρτυρικός πόνος...

Όχι! Δεν πάει άλλο. Δε θα το επιτρέψει! Πετάει τον υπολογιστή στο πάτωμα. Κατεβάζει μονορούφι το υπόλοιπο μπουκάλι ουίσκι. Βγαίνει στο μπαλκόνι. Γυμνός. Ένοχος. Κατεστραμμένος...

Πέφτει στο κενό. Στη λύτρωση. Τα μάτια του ορθάνοιχτα.

 

_

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!