Οδός ευτυχίας

Δημοσίευση: 15.11.2016

Ετικέτες

Κατηγορία

man_sad

Τα μάτια του μισόκλειστα. Είναι στον πρώτο ύπνο. Σώμα ανέγγιχτο. Γυμνό. Αθώο. Ξαπλωμένο σε λευκό σεντόνι. Σε σύννεφο... Η λήψη ερασιτεχνική. Κακή. Ο W32 δε δίνει σημασία σε τέτοια. Τη βρίσκει κι έτσι. Ο W32 δεν αντιστέκεται στη θέα του παιδικού κορμιού. Να μην τον ανακαλύψουν. Αυτό μόνο τον νοιάζει.

Παλεύει μέσα του. Μα είναι αργά. Κάηκε. Αρρώστησε. Το τέρας του δεν τον ελευθερώνει. Στο μυαλό του, ο πατέρας του. Το δυνατό χέρι γύρω απ’ τον λαιμό του. Το είδωλό τους στην τζαμαρία. Ο μαρτυρικός πόνος...

Όχι! Δεν πάει άλλο. Δε θα το επιτρέψει! Πετάει τον υπολογιστή στο πάτωμα. Κατεβάζει μονορούφι το υπόλοιπο μπουκάλι ουίσκι. Βγαίνει στο μπαλκόνι. Γυμνός. Ένοχος. Κατεστραμμένος...

Πέφτει στο κενό. Στη λύτρωση. Τα μάτια του ορθάνοιχτα.

 

_

γράφει η Στέλλα Κουρμούλη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

6 σχόλια

6 Σχόλια

    • Στέλλα Κουρμούλη

      Μέσα απ’ τη ζωή βγαλμένο… Με τιμά το σχόλιό σας. Σας ευχαριστώ, αγαπητή Άννα!

      Απάντηση
  1. Κατερίνα Κουρμούλη

    Θέμα ταμπού, που σε σοκάρει, σ’ εξοργίζει, σε αηδιάζει, του γυρνάς την πλάτη για να το ξορκίσεις, να το εξαφανίσεις. Με το συνταρακτικό τέλος της ιστορίας σου, Στέλλα μου, λυτρώνεις τον αναγνώστη. Συγχαρητήρια.

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Πράγματι… Δεν μπορείς να δικαιολογήσεις, να συγχωρέσεις, να λυπηθείς! Δεν πρέπει να του γυρνάς την πλάτη! Δυστυχώς, συμβαίνει γύρω μας, δίπλα μας! Δε θα μπορούσε να έχει διαφορετικό τέλος ο ήρωάς μου… (Αρρώστησα, όταν το έγραφα… μα δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς!)

      Απάντηση
  2. nikol

    Πολύ δυνατό το κειμενό σου. Μπράβο σου. Δημιουργεί εντονες εικόνες και συναισθήματα.

    Απάντηση
    • Στέλλα Κουρμούλη

      Ευχαριστώ θερμά για το σχόλιο.

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου